Rozdział 1: Nowa dziewczynka w klasie
Maja miała dziesięć lat i mieszkała w niewielkim miasteczku. Właśnie zaczęła czwartą klasę w nowej szkole. W pierwszym dniu była bardzo podekscytowana, ale też trochę się bała. „Czy znajdę tu przyjaciół?” – myślała, ściskając mocniej pasek plecaka.
W klasie panowała gwarna atmosfera. Dzieci rozmawiały, śmiały się i wymieniały wakacyjne wspomnienia. Maja usiadła w ostatniej ławce, obok okna. Lubiła patrzeć na drzewa, kiedy była zdenerwowana. W pewnym momencie do klasy weszła pani Ewa, wychowawczyni, i poprosiła wszystkich o ciszę.
– Dzieci, mamy nową koleżankę! – powiedziała z uśmiechem. – Poznajcie Maję.
Kilka osób spojrzało na Maję z ciekawością, inni tylko wzruszyli ramionami. Po lekcjach kilka dziewczynek podeszło do niej.
– Skąd jesteś? – zapytała Lena, dziewczynka z rudymi warkoczami.
– Przeprowadziłam się z Warszawy – odpowiedziała Maja, starając się brzmieć pewnie.
– Aha – powiedziała inna dziewczynka, Martyna. – U nas nie jest tak ciekawie jak w Warszawie.
Maja poczuła się trochę nieswojo, ale postanowiła nie przejmować się tym za bardzo. „Może z czasem będzie lepiej” – pomyślała.
Rozdział 2: Tajemnicze szepty
W ciągu następnych dni Maja zauważyła, że niektóre dzieci patrzą na nią dziwnie. Często, gdy przechodziła obok grupki dziewczyn, słyszała szepty i ciche chichoty.
Pewnego dnia podczas przerwy Lena i Martyna rozmawiały szeptem, a kiedy Maja podeszła, nagle zamilkły.
– O czym rozmawiacie? – zapytała z lekkim uśmiechem.
– O niczym – odpowiedziała Martyna i odwróciła się do Leny.
Maja poczuła się wykluczona. Przez resztę dnia była smutna i zamyślona. W domu nie miała ochoty opowiadać o szkole. Mama jednak zauważyła, że coś jest nie tak.
– Co się stało, Majeczko? – zapytała delikatnie.
– Nic… Po prostu nie mogę się zaprzyjaźnić z dziewczynami z klasy – odpowiedziała cicho.
Mama przytuliła Maję.
– Wiesz, czasem na początku jest trudno. Ale pamiętaj, że zawsze możesz ze mną porozmawiać.
Maja poczuła się odrobinę lepiej. Postanowiła, że nie podda się tak łatwo.
Rozdział 3: Dziwne żarty
Następnego dnia wydarzyło się coś nieprzyjemnego. Podczas lekcji plastyki Maja odkryła, że ktoś zamienił jej farby na stare, wyschnięte. Gdy spojrzała na Martynę i Lenę, zobaczyła, że się uśmiechają tajemniczo.
– Może następnym razem pilnuj swoich rzeczy – powiedziała Lena, udając niewinność.
Maja zacisnęła usta, czując, jak robi jej się przykro. Próbowała nie płakać. Po lekcji podeszła do pani Ewy.
– Proszę pani… ktoś zamienił mi farby – powiedziała nieśmiało.
Pani Ewa spojrzała na Maję z troską.
– Dziękuję, że mi mówisz. Porozmawiam z klasą o tym, jak ważne jest szanowanie siebie nawzajem.
Na następnej godzinie pani Ewa poprosiła wszystkich o uwagę.
– Chciałabym porozmawiać z wami o tym, jak powinniśmy się traktować. Każdy z nas chce czuć się w klasie dobrze i bezpiecznie. Jeżeli widzicie, że ktoś jest smutny lub ktoś komuś dokucza, powiedzcie mi o tym albo porozmawiajcie z tą osobą.
Maja poczuła ulgę, że nauczycielka zareagowała.
Rozdział 4: Nowa przyjaźń
W kolejnych dniach nie było już żartów ani zamiany rzeczy. Jednak Maja nadal czuła się trochę samotna. Pewnego dnia podczas przerwy zauważyła, że Kuba, cichy chłopiec z klasy, siedzi sam na ławce na korytarzu.
Maja podeszła do niego.
– Cześć, Kuba. Chcesz pograć w karty? – zapytała, wyciągając talię z plecaka.
Kuba uśmiechnął się nieśmiało.
– Jasne, chętnie.
Zaczęli grać, a po chwili dołączył do nich jeszcze jeden chłopiec, Bartek. Po kilku dniach ich grupa powiększyła się o kolejne osoby. Maja poczuła, że wreszcie ma z kim rozmawiać i spędzać czas.
– Fajnie, że do nas dołączyłaś – powiedział Kuba pewnego dnia. – Czasem też czułem się samotny.
Maja uśmiechnęła się szeroko.
– Teraz już nie jesteśmy sami.
Rozdział 5: Wspólna rozmowa
Pewnego dnia pani Ewa poprosiła Maję, Lenę i Martynę o rozmowę po lekcjach.
– Dziewczynki, wiem, że początek roku był trudny. Chciałabym, żebyście spróbowały ze sobą porozmawiać i lepiej się poznać.
Lena spojrzała na Martynę, a potem na Maję.
– Przepraszam, że się z ciebie śmiałam – powiedziała cicho. – Nie powinnam była tego robić.
Martyna spuściła wzrok.
– Ja też przepraszam. Po prostu bałyśmy się, że zabierzesz nam przyjaciół.
Maja poczuła, że kamień spadł jej z serca.
– Rozumiem. Może spróbujemy się zaprzyjaźnić?
Dziewczynki uśmiechnęły się do siebie. Na przerwie razem poszły na plac zabaw.
Rozdział 6: Każdy zasługuje na przyjaźń
Od tego dnia w klasie było inaczej. Dzieci zaczęły bardziej zwracać uwagę na to, żeby nikt nie czuł się samotny. Pani Ewa często powtarzała: „Każdy zasługuje na szacunek i przyjaźń”.
Maja nauczyła się, że warto mówić o swoich uczuciach i prosić o pomoc, gdy coś jest nie w porządku. Dzięki temu znalazła prawdziwych przyjaciół i zrozumiała, że w nowym miejscu można poczuć się jak w domu.
Wieczorem, kiedy mama przyszła powiedzieć jej dobranoc, Maja uśmiechnęła się szeroko.
– Mamo, chyba już znalazłam swoje miejsce.
Mama pogłaskała ją po głowie.
– Wiedziałam, że ci się uda.
Maja zasnęła spokojnie, pewna, że jutro znów czeka ją dobry dzień.
