Rozdział 1: Nowa szkoła
W małym miasteczku o nazwie Zielone Wzgórza mieszkał siedmioletni chłopiec o imieniu Kuba. Kuba był pełen energii, zawsze uśmiechnięty i gotowy na nowe przygody. Pewnego dnia, jego rodzice postanowili, że czas na zmianę. Musieli się przeprowadzić do innego miasta, a Kuba miał zacząć naukę w nowej szkole.
Kiedy Kuba wszedł do klasy, jego serce biło jak szalone. Wszyscy uczniowie byli zajęci rozmowami, a on stał z boku, czując się nieco zagubiony. Nagle podszedł do niego chłopiec o imieniu Jarek, który z uśmiechem zapytał: „Cześć! Jesteś nowy? Jak masz na imię?”
„Cześć, jestem Kuba,” odpowiedział chłopiec, czując ulgę, że ktoś się do niego odezwał.
„Super! Chcesz usiąść obok mnie?” zaproponował Jarek. Kuba skinął głową i usiadł obok nowego przyjaciela. Dzień w szkole minął szybko, a Kuba czuł, że może polubić to miejsce. Jednak nie wszystko szło gładko.
Rozdział 2: Pierwsze dni w szkole
Kuba szybko stał się częścią klasy. Jarek i jego przyjaciele zapraszali go na przerwy, a oni razem grali w piłkę nożną. Jednak pewnego dnia, kiedy Kuba bawił się z Jarkiem, zauważył, że w klasie jest inny chłopak, który nazywał się Tomek. Tomek był znany z tego, że nie był miły dla nowych uczniów.
Podczas przerwy, Kuba i Jarek grali w piłkę, kiedy Tomek podszedł do nich. „Hej, nowy! Co myślisz, że jesteś lepszy w piłkę od nas?” zapytał złośliwie Tomek.
Kuba nie wiedział, co odpowiedzieć. Chciał się bronić, ale bał się, że jeszcze bardziej rozgniewa Tomka. Jarek przytulił go do siebie i powiedział: „Nie słuchaj go, Kuba! Po prostu grajmy dalej.”
Mimo że Kuba starał się ignorować Tomka, czuł się coraz bardziej przygnębiony. Na każdym kroku, gdy się odwracał, czuł, że Tomek go obserwuje, a jego wyśmiewania były jak cień, który nie znikał.
Rozdział 3: Harczenie
Z dnia na dzień Tomek stawał się coraz bardziej złośliwy. Pewnego dnia, kiedy Kuba szedł do klasy, Tomek znowu go zaczepił. „Patrzcie na nowego! Jakie masz buty? Wyglądają na używane!” krzyczał Tomek, a reszta dzieci śmiała się.
Kuba poczuł, jak jego serce spadło do brzucha. Zamiast się odwdzięczyć, tylko spuścił wzrok. „Nie mam pieniędzy na nowe buty,” pomyślał smutno. Jarek, zauważając, że Kuba jest przygnębiony, podszedł do niego po lekcjach.
„Nie daj się! Musisz powiedzieć dorosłym, co się dzieje. To nie jest w porządku!” namawiał Jarek.
Kuba pokiwał głową, ale miał obawy. „Co jeśli nie uwierzą mi?” zapytał z niepewnością. Jarek odpowiedział: „Musisz spróbować! Nie możesz tego dłużej znosić.”
Rozdział 4: Odwaga
Kuba postanowił odwiedzić nauczycielkę, Panią Anię. Po szkole, podszedł do jej biurka z sercem pełnym strachu, ale też determinacji. „Pani Aniu, mogę porozmawiać?” zapytał niepewnie.
„Oczywiście, Kuba. Co się dzieje?” – odpowiedziała nauczycielka, zauważając, że chłopak jest zdenerwowany.
Kuba opowiedział jej o Tomku, o tym, jak go prześladował i jak bardzo się przez to czuł. Pani Ania słuchała uważnie, a potem powiedziała: „To nie jest w porządku, co robi Tomek. Dziękuję, że mi to powiedziałeś. Powiem o tym wszystkim klasie. Musimy się wszyscy nauczyć, jak być dla siebie nawzajem lepszymi przyjaciółmi.”
Kuba poczuł ulgę, ale także strach. Co jeśli Tomek się na niego wkurzy? Czy będzie jeszcze gorszy?
Rozdział 5: Zmiana w klasie
Następnego dnia Pani Ania zorganizowała spotkanie, aby porozmawiać o harczeniu. Rozpoczęła od zadania pytania: „Czy wszyscy uważają, że wszyscy powinni być dla siebie mili?”
Dzieci zaczęły podnosić ręce i mówić o tym, jak ważna jest przyjaźń. Pani Ania wykorzystała tę okazję, aby opowiedzieć o Kuby i o tym, jak źle czuł się z powodu Tomka.
Kiedy Kuba to słyszał, poczuł się zawstydzony, ale jednocześnie był wdzięczny, że nie jest sam. Pani Ania powiedziała także, że każdy z nas może wprowadzić zmiany w swoim zachowaniu, aby uczynić klasę lepszym miejscem.
Tomek, słysząc to, wydawał się zdezorientowany. Pani Ania podeszła do niego i zapytała, jak się czuje, a on powiedział coś, co zaskoczyło wszystkich: „Może miałem zły dzień, ale nie chciałem nikogo ranić.”
Rozdział 6: Nowy początek
Po tej rozmowie, atmosfera w klasie zaczęła się zmieniać. Kuba zauważył, że Tomek stał się mniej złośliwy. Czasami przychodził do Kuby, aby zagadać o piłkę nożną. Chłopcy zaczęli grać razem, a Kuba zrozumiał, że czasami ludzie ranią innych, ponieważ sami czują się źle.
Kuba i Tomek stali się przyjaciółmi. Razem z Jarkiem spędzali czas na boisku, śmiejąc się i grając w piłkę. Każdy dzień stawał się coraz lepszy, a Kuba czuł, że w końcu znalazł swoje miejsce.
Rozdział 7: Lekcja na przyszłość
Minęły miesiące, a Kuba stał się pewny siebie. Wiedział, że to, co przeszedł, nauczyło go cennych lekcji. Wiedział, jak ważne jest, aby mówić o swoich uczuciach i nie bać się szukać pomocy.
Pewnego dnia, podczas zajęć, nauczycielka poprosiła uczniów, aby podzielili się swoimi doświadczeniami. Kuba opowiedział o tym, jak przeżył trudne chwile, ale dzięki odwadze udało mu się przez nie przejść.
„Nie ma nic złego w prośbie o pomoc. Wszyscy powinniśmy dbać o siebie nawzajem,” powiedział Kuba z uśmiechem.
Dzieci w klasie zaczęły bić brawo, a Kuba poczuł się szczęśliwy. Wiedział, że teraz jest częścią wspaniałej grupy przyjaciół, którzy zawsze będą się wspierać.
Koniec.
