Nowa zabawa
Pewnego dnia, w małym przedszkolu, trzy dziewczynki bawiły się razem na placu zabaw. Była to Ola, Zosia i Kasia. Wszystkie miały po cztery lata i bardzo lubiły się bawić w różne gry. Dziś pani przedszkolanka zaproponowała nową grę.
„Dziewczynki, dziś zagramy w grę o nazwie 'Mały Artysta'” — powiedziała pani Ania z uśmiechem. „Każda z was narysuje coś wyjątkowego, a potem opowie o swoim rysunku”.
Ola, Zosia i Kasia były podekscytowane. Uwielbiały rysować i chętnie uczestniczyły w nowych zabawach.
Rysowanie
Dziewczynki usiadły przy stoliku z kredkami i kartkami papieru. Zaczęły rysować. Zosia narysowała piękny kwiat, Kasia namalowała kolorowego motyla, a Ola patrzyła na swoją kartkę i nie wiedziała, co narysować.
„Olu, co narysujesz?” zapytała Zosia.
„Nie wiem” — odpowiedziała Ola, trochę smutna. „Nie jestem tak dobra jak wy”.
„Na pewno jesteś” — powiedziała Kasia z uśmiechem. „Możesz narysować coś, co lubisz”.
Ola pomyślała chwilę. Lubiła psy, więc zaczęła rysować psa z dużymi uszami i ogonkiem. Kiedy skończyła, spojrzała na swój rysunek i poczuła się lepiej.
Prezentacja Rysunków
„To teraz czas na opowieści” — ogłosiła pani Ania. „Zosia, zacznij ty”.
Zosia wstała i opowiedziała o swoim kwiatku. „To jest mój ulubiony kwiat, bo jest kolorowy i pachnie pięknie”.
„Kasia, teraz ty” — powiedziała pani Ania.
Kasia pokazała swojego motyla. „Ten motyl lata w moim ogrodzie. Jest szybki i wesoły”.
„Ola, co o swoim rysunku powiesz?” zapytała pani Ania.
Ola wzięła głęboki oddech i opowiedziała. „To jest piesek, który zawsze się bawi i ma duże uszy. Lubię psy, bo są przyjacielskie”.
Wszystkie dzieci klaskały. Ola była zaskoczona, że jej rysunek spodobał się innym.
Nauka
Po prezentacji pani Ania pochwaliła wszystkie dziewczynki. „Każdy z waszych rysunków jest wyjątkowy, tak jak wy. Ola, twój piesek jest cudowny”.
Ola uśmiechnęła się. Poczuła, że jej rysunek był naprawdę dobry i że nie musi się martwić, czy jest tak dobra jak inne dziewczynki.
„Dziewczynki, pamiętajcie, że każdy z nas jest wyjątkowy i ważne jest, żeby wierzyć w siebie” — powiedziała pani Ania. „To, co tworzycie, jest piękne, bo jest wasze”.
Dziewczynki zrozumiały, że nie muszą być takie same, żeby być dobre. Każda z nich ma coś specjalnego do zaoferowania. Od tego dnia Ola zawsze wierzyła, że potrafi zrobić coś pięknego, nawet jeśli czasem się wahała. Nauka, że pewność siebie pochodzi z wnętrza, była dla niej bardzo ważna.
