Za siedmioma górami i siedmioma lasami, w małej wiosce mieszkały trzy przyjaciółki: Ania, Maja i Zosia. Każda z nich była wyjątkowa na swój sposób. Ania miała kręcone, rude włosy, Maja uwielbiała śpiewać piosenki, a Zosia była zawsze pełna energii i uwielbiała biegać. Zawsze razem spędzały czas i odkrywały nowe rzeczy.
Pewnego dnia, gdy dziewczynki bawiły się w parku, zauważyły nową koleżankę, która siedziała na ławce i przyglądała się im z ciekawością. Była to Kasia. Kasia miała na ręce kolorowy bandaż i nie biegała tak szybko jak inne dzieci. Ania postanowiła podejść do niej i zapytać:
„Cześć, jak masz na imię?” – zapytała z uśmiechem.
„Jestem Kasia” – odpowiedziała nieśmiało dziewczynka.
„Chcesz się z nami pobawić?” – dodała Maja, podskakując z radości.
Kasia zawahała się chwilę, ale widząc uśmiechy dziewczynek, zgodziła się. Powiedziała jednak: „Muszę być ostrożna, bo mam h... h... hemofilię”.
Ania, Maja i Zosia popatrzyły na siebie z zaciekawieniem. Nie wiedziały dokładnie, co to znaczy, ale postanowiły zapytać Kasi.
„Co to jest hemofilia?” – zapytała Zosia, stając blisko Kasi.
„To znaczy, że muszę bardzo uważać, żeby się nie uderzyć, bo wtedy krwawię dłużej niż inni” – wyjaśniła Kasia spokojnie.
„Och, rozumiemy!” – powiedziała Ania. „Będziemy bawić się spokojnie, żeby było bezpiecznie.”
I tak dziewczynki zaczęły bawić się w zabawy, które były bezpieczne dla wszystkich. Grały w kalambury, malowały kredą na chodniku i budowały zamki z piasku. Śmiechu było co niemiara, a Kasia czuła się coraz bardziej swobodnie.
Pod koniec dnia, kiedy słońce zaczynało zachodzić, dziewczynki usiadły w kółeczku na trawie. Kasia, uśmiechnięta, powiedziała:
„Dziękuję, że mogłam się z wami bawić. Jesteście wspaniałymi przyjaciółkami.”
„Każdy z nas jest inny, ale to jest właśnie fajne!” – odpowiedziała Maja. „Możemy się od siebie uczyć i poznawać nowe rzeczy.”
„Tak!” – dodała Zosia. „I zawsze możemy znaleźć sposób, żeby bawić się razem!”
Ania kiwnęła głową i powiedziała: „Ważne jest, żeby być dobrym dla siebie nawzajem i uważać na innych.”
Dziewczynki przytuliły się na widzenia"."> pożegnanie, a Kasia machnęła do nich na do widzenia, zanim odeszła z rodzicami do domu.
Kiedy wszystkie wróciły do swoich domów, ich serca były pełne radości i ciepła. Wiedziały, że każdy dzień może przynieść coś nowego i wspaniałego, a przyjaźń jest najpiękniejszym skarbem.
A kiedy zapadła noc, a dziewczynki leżały w swoich łóżkach, przypominały sobie ten dzień z uśmiechem. Wiedziały, że każda różnica czyni nas wyjątkowymi, a razem możemy tworzyć piękne historie.
I tak zasnęły, marząc o kolejnych przygodach, które czekały je już jutro.
