W dalekim królestwie, gdzie góry były większe niż chmury, a lasy pełne tajemnic, mieszkał młody rycerz o imieniu Wojtek. Wojtek był bardzo dzielny, chociaż miał zaledwie tyle lat, co ty - pięć lub sześć. Jego głównym zadaniem było zawsze pomagać innym, dlatego wszyscy bardzo go lubili.
Pewnego dnia, król wezwał Wojtka do zamku. „Wojtku,” powiedział król, „potrzebujemy twojej odwagi i mądrości. W cmentarzu królów, ukrytym pośród gór, dzieją się dziwne rzeczy. Góry zdają się być niespokojne, a my musimy dowiedzieć się dlaczego.”
Wojtek od razu wiedział, co powinien zrobić. Spakował miecz, tarczę i swój ulubiony, czerwony płaszcz, i ruszył w drogę. Po drodze spotkał starszą kobietę o imieniu Jagna. Była to wdowa, która również zmierzała do gór, by rozwikłać tajemnicę niespokojnych szczytów. Jagna była mądra i nieustraszona, i szybko stała się przyjaciółką Wojtka.
Razem dotarli do bram cmentarza królów. Z daleka widzieli wysokie nagrobki, które układały się w kształt korony na tle górskiego widoku. Wewnątrz panował spokój, ale Wojtek i Jagna czuli, że coś było nie tak.
Nagle nadszedł pierwszy mini-rebond, kiedy stary płomień, który zawsze palił się na środku cmentarza, zgasł. „To zły znak,” powiedziała Jagna, marszcząc brwi. „Musimy się śpieszyć.”
Gdy szukali przyczyny, Wojtek zauważył, że góry trzęsły się jakby w gniewie. „Pamiętaj, Wojtku,” mówiła Jagna, „musimy dowiedzieć się, co niepokoi góry.”
Wojtek nagle miał pomysł. Uświadomił sobie, że legenda mówiła o skarbie królów, który znajduje się w sercu góry. Skarb ten miał być ochraniany przez duchy przeszłości. Może góry były niespokojne, ponieważ ktoś próbował ukraść ten skarb?
Razem wdrapali się na szczyt najwyższej góry, gdzie odkryli wejście do tajemniczej jaskini. W środku odnaleźli ukryte drzwi, które prowadziły do starej sali, pełnej błyszczącej broni i zbroi. „To sala zbroi królów!” zawołał Wojtek.
Końcowy zwrot akcji nastąpił, kiedy Jagna zauważyła mały wzór na ścianie. „To mapa!” zawołała. „Prowadzi do serca góry. Może tam znajdziemy odpowiedź.”
Podążając za mapą, dotarli do serca góry, gdzie odkryli stary mechanizm. Jagna, pełna mądrości, zrozumiała, że żeby uspokoić góry, muszą przywrócić płomień, który został zgaszony. Wojtek i Jagna wspólnymi siłami udało się przywrócić ogień na swoim miejscu.
Gdy płomień znów zapłonął, góry się uspokoiły. Duchy królów przywróciły pokój, a Wojtek i Jagna wiedzieli, że wykonali wielką misję.
Kiedy wrócili do królestwa, wszyscy świętowali ich powrót. Wojtek był dumny, że mimo swojego młodego wieku, potrafił sprostać tak wielkiemu wyzwaniu. Sala zbroi w zamku została przekształcona w miejsce, gdzie wszyscy rycerze mogli uczyć się odwagi i mądrości.
Wojtek wiedział, że najważniejsze to zawsze być odważnym i pomagać innym. A jego przyjaźń z Jagną była dowodem na to, że nawet najmniejszy rycerz i najstarsza wdowa mogą dokonać wielkich rzeczy. I tak wszyscy żyli długo i szczęśliwie, gotowi na kolejne przygody w królestwie pełnym magii i tajemnic.
