Pewnego słonecznego dnia w małym, cichym miasteczku mieszkała sobie pani wynalazczyni. Miała na imię Hania. Miała kręcone włosy, duże okulary i fartuch całkiem w kropki. W jej kieszeniach zawsze coś brzęczało albo szeleściło: śrubki, karteczki, małe ołówki.
Hania bardzo lubiła myśleć.
Lubiła też próbować.
Lubiła się mylić.
I najbardziej lubiła… próbować jeszcze raz.
– Ciekawe… – mruczała często. – A co by było, gdyby…?
W jej domu było mnóstwo rzeczy. Klocki z drewna, kolorowe pudełka, sznurki, spinacze, rurki, kółka, a nawet kawałki starych pudełek po herbacie. Wszystko było poukładane w małych szufladkach z napisami: „to może się przydać”, „to na pewno się przyda” i „nie wiem, ale lubię”.
Pewnego ranka Hania wstała bardzo wcześnie. Za oknem było jeszcze cicho, tylko ptaki mówiły cichutkie „ćwir, ćwir”.
– Dziś zbuduję wieżę – powiedziała do siebie. – Najwyższą wieżę, jaką tylko potrafię. I postaram się, żeby nie upadła.
Z kuchni wyszła mała dziewczynka. To była Zosia, sąsiadka Hani. Miała piżamę w misie i przeciągała się jak mały kotek.
– Co będziemy robić? – zapytała Zosia, ziewając.
– Będziemy wynajdywać – odpowiedziała Hania z uśmiechem. – A dokładniej: zbudujemy wieżę. Ale nie byle jaką. Wieżę wynalazczyni!
Na podłodze w pracowni rozłożyły kolorowy koc. Hania przyniosła wielkie pudło klocków.
– Najpierw musimy pomyśleć – powiedziała spokojnie. – Wynalazca najpierw myśli, potem próbuje.
Usiadły razem na kocu po turecku. Klocki cicho postukiwały.
– Co sprawia, że wieża stoi? – spytała Hania.
– Żeby nie była krzywa? – zgadła Zosia.
– Bardzo dobrze – pochwaliła ją Hania. – Musi mieć mocny dół. Jak drzewo ma mocny pień, a ty masz mocne nogi.
Zaczęły więc układać szeroki, stabilny dół. Duże, cięższe klocki na samym spodzie, a lżejsze wyżej.
Wieża rosła.
Jeden klocek.
Drugi klocek.
Trzeci klocek.
– Ojej! – zawołała Zosia, kiedy wieża się lekko zachwiała.
– Spokojnie – szepnęła Hania łagodnie. – Wieża trochę się boi, jeszcze nie wie, jak się stać prosto. Pomożemy jej.
Hania delikatnie poprawiła dwa klocki na dole.
– Widzisz, Zosiu. Czasem coś się chwieje, gdy uczymy się nowej rzeczy. I to jest w porządku.
Zosia kiwnęła głową i ostrożnie położyła kolejny klocek.
Wieża robiła się coraz wyższa. Sięgała po brzuch Zosi, potem po jej ramiona, w końcu prawie do jej nosa.
– Ojej… jest taka wysoka! – zaśmiała się Zosia.
– A to dopiero początek – powiedziała Hania. W jej oczach błyszczała radość.
Nagle… bach!
Wieża się przechyliła i wszystkie klocki rozsypały się po kocu.
Zosia otworzyła szeroko oczy. Spojrzała na Hanię.
– Popsuło się… – wyszeptała.
Ale Hania się nie zdenerwowała. Uśmiechnęła się ciepło.
– Nie popsuto – poprawiła ją łagodnie. – My się tego uczymy. To była próba numer jeden. Teraz będzie próba numer dwa. Wynalazcy tak właśnie pracują. Próbują, mylą się, uczą, próbują jeszcze raz. I tak, aż się uda.
– A jeśli znów się przewróci? – spytała Zosia.
– To wtedy znowu spróbujemy – odpowiedziała Hania. – I za każdym razem będziemy mądrzejsze o jedną małą myśl.
Zaczęły budować od nowa. Tym razem Hania pokazała coś jeszcze.
– Zobacz, możemy dodać „przyjaciół” do naszej wieży – powiedziała i wzięła kilka długich patyczków. – Będą ją trzymać z boku, jakby miała pomocne rączki.
Włożyła patyczki między klocki. Wieża znów rosła. Spokojnie, powoli, klocek po klocku.
– Teraz ja! – zawołała Zosia i położyła mały czerwony klocek.
– Cudownie – pochwaliła ją Hania. – Ten czerwony klocek to jak czapka na głowie.
Wieża znowu była wysoka. Wyższa niż za pierwszym razem. I stała. Ani drgnęła.
– Stoi! – pisnęła Zosia. – Nie spada!
– Bo miała czas, żeby się nauczyć – powiedziała Hania. – I my też.
Poszły po jeszcze kilka pudełek. Dodały małe pudełka jako pokoje, tekturowe rurki jak kominy, a na samym szczycie Hania postawiła małą papierową chorągiewkę.
– To jest wieża wdzięczności – oznajmiła cicho Hania.
– Wieża… czego? – Zosia zmarszczyła nosek.
– Wdzięczności – powtórzyła Hania wolno. – To znaczy, że dziękujemy. Za wszystko, co mamy. Za ludzi, którzy coś wynaleźli przed nami. I za to, że możemy próbować.
Zosia spojrzała w górę. Wieża była tak wysoka, że musiała unieść głowę bardzo, bardzo mocno.
– Komu dziękujemy? – spytała.
Hania usiadła obok niej na kocu.
– Dziękujemy pierwszym ludziom, którzy wymyślili koło – powiedziała łagodnie. – Dzięki nim mamy rowery i wózki.
– I hulajnogi! – dodała szybko Zosia.
– Tak, hulajnogi też – zaśmiała się Hania. – Dziękujemy tym, którzy wymyślili książki. Dzięki nim mamy bajki na dobranoc.
– I dziękujemy tym, co wymyślili klocki – dodała Zosia. – Bo bez klocków nie byłoby wieży.
– Dokładnie – przytaknęła Hania. – A może kiedyś ktoś podziękuje tobie, Zosiu, za twój własny wynalazek.
– Ja? – Zosia aż się zarumieniła. – Przecież ja jestem mała.
– Wynalazca nie musi być duży – wyjaśniła cicho Hania. – Wynalazca to ktoś, kto się nie poddaje, kto próbuje znowu i znowu. Kto myśli: „a co by było, gdyby…?”. Możesz zacząć już dziś, nawet z jednym małym pomysłem.
Zosia przytuliła się do Hani.
– To ja będę małą wynalazczynią – wyszeptała. – Taką, co się czasem myli, ale próbuje jeszcze raz.
– I taką, która pamięta, żeby dziękować – dodała Hania.
Usiadły cichutko obok swojej wysokiej wieży. Słońce zaglądało przez okno i malowało na ścianie długie, złote kreski, jak promyczkowe drabinki.
– Wiesz, Zosiu – powiedziała po chwili Hania – mam czasem takie wyobrażenie. Że bardzo, bardzo dawno temu, w innych domach, inni wynalazcy też siedzieli na podłodze. Też mieli klocki, patyczki albo kamyki. Też próbowali, przewracali, poprawiali. I może też tak sobie szeptali: „spróbujemy jeszcze raz”.
Zosia uśmiechnęła się sennie.
– I teraz… my jesteśmy w ich drużynie – mruknęła, ziewając.
Hania przykryła ją miękkim kocykiem, który leżał na krześle.
– Tak, jesteśmy w drużynie wynalazców – potwierdziła cicho. – I jesteśmy im bardzo wdzięczne.
Popatrzyły jeszcze raz na swoją wieżę. Stała spokojnie, jak wysoka latarnia, która nie boi się stać prosto.
– Dobranoc, wieżo – szepnęła Zosia.
– Dobranoc, pomysły – dodała Hania. – Jutro będziemy próbować dalej.
W pokoju zrobiło się cicho. Wieża stała niewzruszona, jakby też słuchała. A w sercach Hani i Zosi było miękkie, ciepłe uczucie. Mieszanka ciekawości, odwagi i wdzięczności.
Bo kiedy ktoś próbuje, myli się, uczy i dziękuje, świat robi się trochę bardziej miękki. Trochę bardziej wygodny. I jakoś tak… bardziej dobry.
