Rozdział 1: Koc, który udawał naleśnika
Zosia miała dziewięć lat i talent do znajdowania dziwnych rzeczy w najmniej dziwnych miejscach. Na przykład teraz stała w swoim pokoju, trzymając w rękach koc w żółte kropki, który wyglądał, jakby chciał być… naleśnikiem.
„To jest moja najlepsza kołdra!” oznajmiła uroczyście, choć mówiła do pluszowego jeża o imieniu Pikuś.
Pikuś siedział na poduszce z miną, która mówiła: „Ja nie mam miny, bo jestem jeżem z pluszu, ale i tak się zgadzam”.
Zosia potrząsnęła kocem. Koc zaszeleścił i zwinął się w rulon, jakby chciał się schować przed obowiązkiem bycia kołdrą.
„Ej! Nie uciekaj!” Zosia parsknęła śmiechem. „Właśnie ciebie szukam. Muszę cię znaleźć… najlepszego. Najlepszą kołdrę na świecie.”
W tym momencie spod łóżka wysunął się skrawek materiału. Zosia przykucnęła. Spod ciemności wystawał róg innej kołdry, w paski, i wyglądał podejrzanie pewnie siebie.
„Oho,” szepnęła Zosia. „Rywal.”
Pikuś zsunął się z poduszki i wylądował na dywanie, jak miękki kartofelek.
„Pikuś, to będzie śledztwo,” powiedziała Zosia. „Kto jest najlepszą kołdrą do spania? Kropki czy paski?”
Koc w kropki zafalował, jakby się oburzył. Kołdra w paski drgnęła, jakby robiła pompki.
„Dobra,” westchnęła Zosia. „Test numer jeden: przytulność.”
Rozdział 2: Test przytulności i bunt poduszek
Zosia położyła na łóżku dwa „kandydaty” i usiadła między nimi jak sędzia w konkursie na najśmieszniejszą czapkę.
„Zasady są proste,” wyjaśniła. „Ja się przytulam, a wy… no… jesteście kołdrami.”
Najpierw wskoczyła pod koc w kropki. Był miękki, pachniał proszkiem do prania i trochę wakacjami. Zosia uśmiechnęła się.
„O, ty umiesz przytulać,” mruknęła do koca.
Koc w kropki odpowiedział cichym szelestem, jakby mówił: „Wiem”.
Potem Zosia przeturlała się pod kołdrę w paski. Ta była grubsza i sprawiała wrażenie, że chce być jednocześnie kołdrą i namiotem. Zosia nagle poczuła się jak w tajnej bazie.
„Hmm,” powiedziała. „Ty z kolei umiesz robić przygodę.”
Wtedy wydarzyło się coś niespodziewanego, ale wcale nie strasznego: poduszki na łóżku postanowiły dołączyć.
Jedna poduszka w kotki zsunęła się w dół i stuknęła Zosię w łokieć. Druga, długa jak bułka, przyturlała się i przyłożyła do jej pleców.
„Hej!” Zosia zachichotała. „To jest test kołder, a nie wielkie poduszkowe zamieszanie!”
Pikuś został mianowany komentatorem. Zosia postawiła go na książce.
„Pikuś, ogłaszaj wyniki,” poprosiła.
Pikuś milczał, ale Zosia i tak usłyszała w wyobraźni jego profesjonalny głos: „W kategorii przytulność, koc w kropki zdobywa dużo punktów, bo robi z człowieka naleśnika szczęścia.”
„A paski?” spytała Zosia.
W głowie usłyszała: „Paski robią z człowieka burrito z przygodą.”
Zosia przewróciła oczami. „No super. I co ja mam teraz zrobić? Potrzebuję najlepszej, jednej!”
Wtedy z szafy dobiegło ciche „puff”. Jakby ktoś kichnął bardzo grzecznie.
Zosia podeszła do szafy i uchyliła drzwi. Ze środka wypadł miękki kłębek — trzecia kołdra, dawno niewidziana, z niebieskimi gwiazdkami.
„A ty skąd?” zdziwiła się Zosia.
Kołdra w gwiazdki wylądowała na dywanie tak spokojnie, jakby mówiła: „Z kosmosu. Ale bez przesady.”
Zosia roześmiała się. „No nie. Trzech kandydatów! Pikuś, to się robi poważne.”
Pikuś, jak zwykle, udawał, że nic nie wie, ale wyglądał mądrzej niż encyklopedia.
Rozdział 3: Wyprawa po najlepszą kołdrę
Zosia wciągnęła kołdrę w gwiazdki na łóżko i usiadła jak kapitan statku, który płynie po morzu poduszek.
„Słuchajcie,” powiedziała do wszystkich okryć naraz. „Zrobimy wyprawę. Każda kołdra pokaże, co potrafi. A ja wybiorę najlepszą.”
Koc w kropki zaszeleścił w stylu: „Przytulanie to moje hobby.”
Kołdra w paski lekko się uniosła: „Namioty to mój sport.”
Kołdra w gwiazdki rozłożyła się powoli, jak nocne niebo, i wyglądała na bardzo pewną siebie. Nie mówiła nic, ale i tak było wiadomo: „Mam gwiazdy. No halo.”
Zosia wymyśliła trzy próby. Prosto, śmiesznie i do spania.
Próba pierwsza: „Cisza jak myszka.”
Zosia przykryła się kocem w kropki i próbowała leżeć nieruchomo. Koc szeleścił malutko, jak chips w kieszeni, ale po chwili przestał i zrobił się cichy jak kot, który udaje dywan.
„Dobrze,” szepnęła Zosia. „Masz punkty.”
Próba druga: „Jaskinia opowieści.”
Kołdra w paski zamieniła się w namiot. Zosia wsunęła głowę pod materiał i powiedziała: „W tej jaskini mieszka Pikuś, Strażnik Skarpetek.”
Pikuś wylądował obok jej kolana.
„Pikuś, pilnuj skarpetek,” poleciła. „Żeby nie uciekły w nocy i nie udawały rękawiczek.”
Zosia usłyszała w wyobraźni jego głos: „Przyjąłem rozkaz. Skarpetki będą pod kontrolą. W razie czego negocjuję.”
Zosia prawie prychnęła ze śmiechu.
Próba trzecia: „Czarodziejskie niebo.”
Kołdra w gwiazdki przykryła ją tak, że Zosia poczuła się jak w planetarium. Gwiazdki były jasne, a materiał chłodny i gładki, jakby znał sekret spokojnych snów.
„Ojej,” powiedziała ciszej. „Ty jesteś… wow.”
Zosia spojrzała na trzy kołdry. Każda była świetna. I każda robiła coś innego.
„No dobrze,” westchnęła, ale już z uśmiechem. „Chyba potrzebuję… najlepszego planu, nie najlepszej kołdry.”
Pikuś wyglądał na zachwyconego, choć nadal był tylko jeżem.
Zosia podrapała się po głowie. „Plan musi być prosty. I śmieszny. I miękki.”
Wtedy jej wzrok padł na fotel przy biurku. Leżał na nim jeszcze jeden mały kocyk, cienki, w zielone fale.
„Nie, nie, nie…” Zosia wytrzeszczyła oczy. „Ile was tu jest?!”
Kocyk w fale spadł na podłogę, jakby też chciał dołączyć do konkursu. Zosia parsknęła śmiechem tak cichym, żeby nie budzić całego domu.
„Dobra,” szepnęła. „To już nie konkurs. To jest… kołdrowa orkiestra.”
Rozdział 4: Kołdrowa orkiestra i Wielkie Zwijanie
Zosia zrobiła coś, co brzmiało jak szaleństwo, ale wcale nim nie było: ułożyła kołdry jak instrumenty.
Koc w kropki dostał rolę „przytulaka basowego”.
Kołdra w paski była „namiotem perkusyjnym”.
Kołdra w gwiazdki została „skrzypcami nocnego nieba”.
Kocyk w fale — „fletkiem do chichotania”.
„Teraz zagracie mi kołysankę,” powiedziała poważnie. „Tylko bez fałszowania.”
Oczywiście kołdry nie grały naprawdę, ale Zosia umiała słyszeć rzeczy, które są między szelestem a wyobraźnią. Kiedy poruszała materiał, brzmiało to jak „szszsz”, „puff”, „plum” i „ti-ti-ti”. Dokładnie jak orkiestra, którą prowadzi się poduszką zamiast batuty.
Pikuś został dyrygentem pomocniczym. Zosia postawiła go przy brzegu łóżka.
„Pikuś, daj znak na finał,” poprosiła.
W jej głowie odezwał się jego surowy głos: „Finał będzie miękki. Bez bisów, bo trzeba spać.”
Zosia wzięła głęboki oddech. „A teraz… Wielkie Zwijanie.”
Zawinęła się najpierw w koc w kropki. Potem na to położyła kołdrę w gwiazdki. A na sam wierzch, jak dach, narzuciła paski. Kocyk w fale wsunęła pod brodę, bo akurat tam zawsze uciekało ciepło.
Efekt?
Zosia wyglądała jak śmieszny, bezpieczny pakunek wysłany prosto do Krainy Snów. Jak paczka: „Uwaga: delikatne. W środku: dziecko, dwa uśmiechy i jeden jeż.”
„Okej,” wyszeptała, czując jak wszystko robi się przyjemnie ciężkie. „To jest… najlepsza kołdra.”
Poduszki przestały się buntować. Jakby też uznały, że sprawa jest załatwiona. Pokój ucichł. Zosia słyszała tylko oddech domu: dalekie tykanie zegara i szum wody w rurach, jakby ktoś na dole nalewał noc do kubka.
„Pikuś?” spytała sennie.
W jej głowie odpowiedział: „Melduję: ciepło na miejscu. Skarpetki nie uciekły. Gwiazdy na posterunku.”
Zosia uśmiechnęła się tak, jakby uśmiech był małym kocykiem na policzkach.
„To dobrze,” mruknęła. „Bo jutro… jutro zrobię wam audycję. Kołdrowe wiadomości.”
Kołdry zaszeleściły cichutko, jakby klaskały bez hałasu. A może to był tylko wiatr. A może zachwyt, który nie potrzebuje słów.
Rozdział 5: Strona, która się odwróciła
Zosia sięgnęła ręką spod swoich warstw i wyciągnęła książkę z nocnego stolika. Była rozłożona dokładnie tam, gdzie skończyła czytać. Litery wyglądały jak małe mróweczki, które też już ziewają.
„Jeszcze jeden akapit,” szepnęła do Pikusia. „Tylko mały.”
Pikuś w jej wyobraźni chrząknął: „Mały akapit to często wielki sen.”
Zosia przeczytała kilka zdań. Potem jej powieki zrobiły się cięższe niż kołdra w paski, a myśli zaczęły płynąć wolniej, jak łódka na spokojnej rzece.
Koc w kropki przytulił ją najmocniej. Kołdra w gwiazdki rozłożyła nad nią nocne niebo. Paski pilnowały, żeby żadna zimna myśl nie weszła bez pukania. Fale pod brodą szeptały: „pssyt”, jak najłagodniejszy żart świata.
Zosia uśmiechnęła się jeszcze raz.
„Najlepsza kołdra,” mruknęła, już prawie śpiąc. „To taka… która robi miejsce na zachwyt.”
I wtedy, zupełnie cicho, jakby palce były z waty, przewróciła stronę.
Papier zaszeleścił delikatnie.
Strona się odwróciła.
A w pokoju zrobiło się tak spokojnie, że nawet gwiazdki na kołdrze wyglądały, jakby też zasypiały, mrugając coraz wolniej, coraz ciszej, aż w końcu zostało tylko ciepło, oddech i miękka, śmieszna pewność, że wszystko jest dobrze.
