Rozpoczęcie lata
W pewnym małym miasteczku, pełnym słonecznych uliczek i kolorowych domków, mieszkała grupka przyjaciółek. Miały po pięć lat i każda z nich była wyjątkowa na swój sposób. Była tam Kasia, która miała długie, kręcone włosy i zawsze nosiła różowe kokardki. Zosia, z krótkimi, prostymi włosami i zawsze szerokim uśmiechem. Monika, która miała okulary i uwielbiała czytać książki. I wreszcie, Marysia, która poruszała się na wózku inwalidzkim, ale miała serce pełne radości i marzeń.
Pewnego słonecznego poranka, dziewczynki spotkały się w parku. Słońce świeciło, a ptaki śpiewały w gałęziach drzew. “Cześć, dziewczyny!” zawołała Kasia. “Czy wiecie, co możemy zrobić latem?”.
“Możemy bawić się w chowanego!” zaproponowała Zosia.
“Ale co z tym, żeby zrobić coś pożytecznego?” zapytała Monika, poprawiając swoje okulary. “Możemy pomóc w ogrodzie w naszej szkole!”.
“To świetny pomysł!” odpowiedziała Marysia, a jej oczy zaświeciły się z radości. “Będziemy miały tyle zabawy i pomożemy przy tym innym!”.
Przygotowania do ogrodu
Dziewczynki postanowiły, że w każdy wtorek i czwartek będą pomagać w ogrodzie szkolnym. Następnego dnia, z wielkimi plecakami, pełnymi narzędzi ogrodniczych, poszły do szkoły. W ogrodzie czekała na nie pani Ania, nauczycielka, która bardzo lubiła kwiaty i rośliny.
“Cześć, dziewczynki! Cieszę się, że przyszłyście!” powiedziała pani Ania z uśmiechem. “Dzisiaj będziemy sadzić kwiaty. Kto wie, co to są kwiaty?”.
“Ja wiem!” krzyknęła Zosia. “To piękne rośliny, które mają kolorowe płatki!”.
“Dokładnie!” przytaknęła pani Ania. “Kwiaty są ważne, ponieważ przyciągają owady i sprawiają, że nasze otoczenie jest ładniejsze. A dzisiaj posadzimy słoneczniki!”.
Dziewczynki były zachwycone. Słoneczniki były wysokie, żółte i zawsze wyglądały jak małe słońca. Pani Ania pokazała im, jak wykopać małe dołki w ziemi, jak umieścić nasiona i jak je zasypać ziemią.
“Pamietajcie, aby dobrze podlewać nasiona!” przypomniała im pani Ania. “Kwiaty potrzebują wody, aby rosnąć. Co tydzień będziemy je podlewać razem!”.
Kasia, Zosia, Monika i Marysia z uśmiechami na twarzach zaczęły pracować. Każda z nich miała swoje zadanie. Kasia kopała dołki, Zosia wkładała nasiona, Monika zasypywała je ziemią, a Marysia pilnowała, aby wszystko było dobrze zrobione.
Wspólna praca
Po kilku tygodniach ciężkiej pracy w ogrodzie, słoneczniki urosły. Dziewczynki były dumne. “Spójrzcie na nasze kwiaty!” krzyknęła Monika. “Są takie wysokie!”.
“Tak, są jak małe słońca!” dodała Zosia, skacząc z radości.
Marysia spojrzała na słoneczniki z zachwytem. “Czuję się taka szczęśliwa, że mogłyśmy je posadzić. Pomogłyśmy w ogrodzie!”.
Pani Ania widząc radość dziewczynek, zaproponowała, aby zorganizować małą imprezę w ogrodzie, aby uczcić ich pracę. “Zrobimy piknik!” powiedziała. “Każda z was może przynieść coś smacznego do jedzenia!”.
Dziewczynki były podekscytowane. “Przyniosę kanapki z serem!” powiedziała Kasia.
“Ja przyniosę owoce!” dodała Zosia.
“Ja zrobię ciasto!” powiedziała Monika.
“A ja przyniosę napój owocowy!” dodała Marysia z uśmiechem.
Piknik w ogrodzie
W dniu pikniku, wszystkie dzieci z klasy przyszły do ogrodu. Był piękny, słoneczny dzień, a słoneczniki wyglądały wspaniale. Dziewczynki rozłożyły koc na trawie i zaczęły przygotowywać jedzenie.
“Patrzcie jak pięknie kwitną nasze słoneczniki!” powiedziała Kasia, pokazując na żółte płatki, które tańczyły na wietrze.
“Tak, to dzięki nam! To nasza praca!” odpowiedziała Zosia, uśmiechając się szeroko.
Pani Ania zaczęła rozdawać jedzenie. “Dziękuję wam, dziewczynki, za waszą ciężką pracę. Dzięki wam nasz ogród jest piękniejszy!”.
Podczas pikniku, dzieci bawiły się, śmiały i opowiadały sobie historie. Marysia była szczęśliwa, że mogła być częścią tego wszystkiego. “Lato jest takie wspaniałe!” powiedziała. “Pomaganie innym sprawia, że czuję się dobrze!”.
Kiedy piknik dobiegł końca, dziewczynki postanowiły, że będą kontynuować swoją pracę w ogrodzie. “Będziemy sadzić więcej kwiatów!” powiedziała Monika. “A może zrobimy warzywa?”.
“Tak! Zasadzimy marchewki i pomidory!” dodała Zosia.
Marysia uśmiechnęła się. “Będziemy miały własne warzywa! To będzie niesamowite!”.
Morale letnich wakacji
Lato dobiegło końca, a dziewczynki były szczęśliwe. Ich ogród był pełen kolorowych kwiatów i zielonych warzyw. Nauczyły się, jak ważne jest pomaganie innym i dbanie o środowisko.
“Dzięki naszej pracy, nasza szkoła wygląda pięknie!” powiedziała Kasia. “Jestem taka dumna!”.
“A ja jestem dumna, że mogę pracować z wami!” dodała Marysia. “Razem możemy wszystko!”.
Dziewczynki nauczyły się, że wspólna praca przynosi radość i że każdy, niezależnie od swoich możliwości, może robić coś dobrego. I tak, każde lato będzie dla nich przypomnieniem, że pomaganie innym to najpiękniejszy sposób na spędzenie czasu.
“Do zobaczenia w przyszłym lecie!” powiedziała Zosia, machając ręką.
“Do zobaczenia!” odpowiedziały pozostałe dziewczynki, z uśmiechami na twarzach, gotowe na nowe przygody.
