Rozdział 1 – Najbardziej Punktualny Kaczor nad Rzeką
Kaczor Kajtek był znany w całym Zwierzęcim Lesie z dwóch rzeczy: nigdy się nie spóźniał i codziennie nosił czerwoną muchę, nawet gdy nie było żadnej okazji. Wszyscy mówili, że nikt tak nie pilnuje godziny jak Kajtek. Nawet kukułka z zegara wiejskiego przychodziła do niego sprawdzać, która jest godzina.
Pewnego ranka, gdy słońce jeszcze leniwie ziewało, Kajtek już siedział na brzegu rzeki i liczył kamyczki. Co chwilę patrzył na swój zegarek (który był właściwie gałązką zamocowaną do łapki, bo przecież kaczory nie mają prawdziwych zegarków).
Nagle zza trzcin wyfrunął Sędzia Borsuk – zwierzę o bardzo poważnym spojrzeniu, choć wszyscy wiedzieli, że uwielbia żarty.
— „Kajtek, przybyłem dokładnie na czas. Jak zawsze!” — krzyknął Borsuk, salutując łapą.
— „Oczywiście! Czekałem dwie sekundy. To i tak rekord w spóźnieniach!” — zaśmiał się Kajtek, kiwając skrzydłem.
— „Mam dla ciebie zadanie nie do wykonania! Dziś w lesie odbędzie się Wielki Leśny Wyścig! Ale… z niespodzianką!” — mrugnął figlarnie Borsuk.
Kajtek przekrzywił głowę.
— „Wyścig? Przecież ja nigdy nie wygrywam wyścigów. Zawsze jestem punktualny, ale szybki… nie bardzo.”
— „Oj, nie martw się. Dziś jestem sędzią i zmieniam zasady tak, jak mi się podoba!” — oznajmił Borsuk i rozwinął ogromny papier z napisem: „Reguły mogą się zmieniać w każdej chwili!”
Kajtek aż podskoczył z wrażenia. Co to będzie za dzień!
Rozdział 2 – Leśna Zbieranina Startuje
Na polanie zebrały się przeróżne zwierzęta: Żaba Stefcia w kaloszach, Jeż Ignacy z plecakiem pełnym jabłek, wiewiórki-bliźniaczki Tosia i Rosia, Myszka Zuzia oraz, oczywiście, Kajtek w swojej czerwonej muszce.
Sędzia Borsuk stanął na pieńku.
— „Uwaga, uwaga! Oto dzisiejsze zasady: Kto pierwszy… przyniesie mi trzy różne liście, ten zwycięża!” — ogłosił.
Wszystkie zwierzęta popatrzyły po sobie, bo przecież przygotowały się na bieg, a nie na szukanie liści.
— „Start!” — krzyknął Borsuk, nie dając nikomu czasu na naradę.
Zwierzęta ruszyły w popłochu. Żaba Stefcia skakała na wszystkie strony, szukając liści, które nie były za śliskie. Jeż Ignacy biegał w kółko, bo wszystkie liście przyklejały się do jego kolców. Wiewiórki szukały na drzewach, ale co chwilę gubiły zebrane trofea. Myszka Zuzia była tak mała, że liście zakrywały ją całą!
Kajtek spojrzał na swoje skrzydła, potem na gałązki i… rozłożył się brzuchem na trawie.
— „Kajtek, a ty co robisz?!” — zdziwił się Jeż Ignacy.
— „Czekam na wiatr! On sam podrzuci mi liście!” — odrzekł Kajtek z uśmiechem.
I rzeczywiście, po chwili lekki wiaterek przyniósł mu trzy różne liście, prosto pod dziób.
Rozdział 3 – Kręcą się Zasady
Wszyscy już prawie mieli po dwa liście, gdy Sędzia Borsuk wciął się głośno:
— „Nowe zasady! Teraz trzeba zatańczyć z przyniesionymi liśćmi!”
Zwierzęta zatrzymały się zdezorientowane.
— „Jak to zatańczyć z liśćmi?” — spytała Żaba Stefcia.
Borsuk już pokazywał, jak się kręcić i machać liśćmi nad głową.
Kajtek – jak zawsze na czas – już trzymał liście i zaczął kołysać biodrami. Kiwał się w lewo, w prawo, aż w końcu wpadł w rytm, a jego taniec wyglądał jak kacza samba.
Wiewiórki, nie chcąc być gorsze, zaczęły robić piruety. Jeż Ignacy potknął się o własny ogon i przewrócił się na plecy, a liście rozleciały się na wszystkie strony. Żaba Stefcia zaczęła akrobatyczny pokaz, podskakując wyżej niż sam Borsuk.
Kajtek jednak nie przestawał tańczyć. Spoglądał na zegarek-gałązkę i upewniał się, że tańczy dokładnie przez minutę, nie ani sekundę dłużej! Przez to wszyscy, nawet Sędzia Borsuk, podziwiali jego precyzję i rytm.
— „Brawo! Kajtek prowadzi w konkurencji tanecznej!” — ogłosił Borsuk, doprowadzając do śmiechu całą polanę.
Rozdział 4 – Niespodzianka z Talentem
Wyścig nabierał tempa. Kajtek wciąż był punktualny, ale wpadł na pomysł… „Co by tu zrobić, by nie tylko być na czas, ale i wygrać coś więcej?”
Wtedy przypomniał sobie, że kiedyś, przypadkiem, podczas pływania, nauczył się robić balony z rzęsy wodnej! Postanowił, że pokaże wszystkim swój sekret.
Sędzia Borsuk znów podniósł głos:
— „Nowa zasada! Kto pierwszy zrobi coś, czego nikt wcześniej nie widział, ten dostaje dodatkowy punkt!”
Zwierzęta zaczęły się zastanawiać. Wiewiórki budowały miniaturową wieżę z żołędzi. Jeż Ignacy próbował ułożyć jabłka na głowie. Żaba Stefcia stanęła na jednej nodze i udawała fontannę.
Kajtek wskoczył do rzeki, wyłowił trochę rzęsy wodnej i… zaczął dmuchać przez dziób, aż powstał wielki zielony balon! Balon powoli poleciał w stronę Borsuka, lśniąc w słońcu, a gdy pękł – wszystkie zwierzęta aż podskoczyły z radości.
— „Kajtek, tego jeszcze nie widziałem!” — zachwycił się Borsuk. — „Balon z rzęsy wodnej – niesamowite!”
Kajtek ukłonił się elegancko, a jego muszka zatańczyła na wietrze.
Rozdział 5 – Leniwe Lato i Latarniowa Niespodzianka
Kiedy emocje już opadły, Sędzia Borsuk ogłosił ostateczny wynik:
— „Wygrywa… punktualność, pomysłowość i zielone balony! Kajtek, jesteś mistrzem tego wyścigu!”
Cała polana wiwatowała. Wiewiórki kręciły piruety, Jeż Ignacy zjadł jabłko w nagrodę, a Żaba Stefcia zrobiła salto do tyłu.
Kajtek był szczęśliwy jak nigdy wcześniej. Jego punktualność wreszcie się przydała, a talent do robienia balonów stał się hitem całego lasu.
Na koniec dnia, gdy słońce kładło się spać, a trzciny szumiały melodyjnie, wszyscy usiedli przy brzegu rzeki. Nad wodą zawisła papierowa latarnia, którą Borsuk sam zrobił z liści. Powoli rozświetliła się miękkim blaskiem i odbiła w wodzie setką wirujących światełek.
— „Nigdy nie wiadomo, do czego przyda się twój wyjątkowy talent,” — szepnął Kajtek do Borsuka.
Zwierzaki patrzyły na latarnię, śmiejąc się i żartując, a noc cicho tuliła ich do snu.
