Rozdział 1: Pęknięta różdżka i kłopotliwy trzask
Gdy tylko Łucja uniosła różdżkę nad kubkiem zimnej herbaty, usłyszała dźwięk jakby ktoś złamał suchą gałązkę. To nie był kubek. To była jej różdżka.
— Nie teraz… — syknęła, wpatrując się w cienką rysę biegnącą przez drewno jak srebrzysta pajęczynka.
Łucja miała dwanaście lat i była czarownicą z krwi, ciekawości i odrobiny uporu. Nie należała do tych, które od razu biegną po pomoc. Najpierw próbowała sama: owinęła różdżkę nitką, posmarowała pęknięcie miodem (bo słyszała, że miód „skleja” nawet serca), a potem wypowiedziała kilka zaklęć, które brzmiały mądrze, lecz były w połowie wymyślone.
Efekt? Herbata zamieniła się w pianę o zapachu cebuli, a różdżka pękła jeszcze odrobinę.
— Świetnie, Łucjo. Naprawiasz magię… cebulą — mruknęła do siebie.
W jej pokoju, na półce z książkami, stało lustro po babci. Kiedyś było zwyczajne, teraz czasem odbijało nie tylko Łucję, ale też migoczące plamy, jakby w szkle mieszkały świetliki. Tego wieczoru plamy ułożyły się w coś jak drzwi, cienkie i drżące.
Łucja przełknęła ślinę. O magicznych przejściach słyszała, ale zwykle w opowieściach zaczynały się one od „nie dotykaj tego”. A ona właśnie dotknęła.
Szkło było chłodne. Drzwi w lustrze rozsunęły się bezszelestnie. Z wnętrza popłynął ciepły wiatr pachnący papierem i burzą.
I szept. Cichy jak kurz spadający z kartki:
— Jeśli chcesz ją uratować… idź za słowami.
Rozdział 2: Komnata fal, gdzie słowa świecą
Łucja zrobiła krok i poczuła, jakby weszła do wnętrza dzwonu zrobionego z ciszy. Jej pokój zniknął, a ona stała w ogromnej komnacie, której ściany falowały jak powierzchnia jeziora. Nie było tu lamp. Zamiast nich unosiły się w powietrzu litery.
Napisy płynęły jak ławice ryb: „dzień”, „wstyd”, „odwaga”, „pączek”, „sekret”. Każde słowo świeciło innym kolorem, jakby miało własny charakter. Gdy Łucja mrugnęła, „odwaga” rozbłysła złotem, a „sekret” zamigotał granatem.
Pod jej stopami była miękka posadzka, jak dywan utkany z drgających linii. Każdy jej krok budził delikatny dźwięk, przypominający strunę gitary.
— To… komnata fal? — wyszeptała, bo nagle przypomniała sobie fragment z podręcznika babci: „Komnaty fal przenoszą wiadomości, myśli i sny. Tu słowa stają się światłem, a światło — drogą”.
Gdzieś dalej coś zaszeleściło. Z mgły liter wyłonił się mężczyzna w płaszczu z łat, który wyglądał, jakby był szyty z map i starych plakatów. Miał kapelusz przekrzywiony na ucho i brodę, w której utknęła maleńka, świecąca kropka — może literka „i”.
— Dobry wieczór, młoda czarownico — powiedział, kłaniając się przesadnie. — Trafiłaś do miejsca, gdzie nawet milczenie ma pisownię.
— Kim pan jest? — Łucja cofnęła się odruchowo i zasłoniła pękniętą różdżkę dłonią, jakby to była tajemnica.
— Wędrowny mag. Właściwie to… wędrowny mag i zbieracz zgubionych znaczeń. Mów mi Miro. — Uśmiechnął się tak, jak uśmiechają się ludzie, którzy widzieli już zbyt wiele dziwactw, by cokolwiek ich zdziwiło.
Łucja zmrużyła oczy.
— A pan co tu robi?
— To samo, co ty, tylko częściej. — Miro wskazał na jej różdżkę. — Słyszę ten trzask nawet z daleka. Pęknięta różdżka to jak pęknięte zdanie — nie kończy się tak, jak powinno.
Łucja poczuła ukłucie w brzuchu.
— Da się ją naprawić?
Wędrowny mag spoważniał i pogładził brodę. Literka „i” w niej mrugnęła.
— Da się. Ale nie klejem i nie miodem. Potrzebujesz… nici światła. Takiej, która powstaje tylko wtedy, gdy ktoś oddaje coś ważnego.
— Jak to „oddaje”?
Miro uniósł palec, a obok niego przepłynęło słowo „dar”, jasne i ciepłe jak świeża bułka.
— Magia lubi hojność. A komnata fal słyszy prawdę.
Wtedy znów odezwał się szept, tym razem wyraźniejszy, jakby siedział tuż przy uchu Łucji:
— Zaufaj. Idź za „dar”.
Rozdział 3: Szept, który prowadzi, i kieszeń pełna kłopotów
Łucja rozejrzała się. Słowo „dar” popłynęło w stronę korytarza zrobionego z migoczących zdań. Miro ruszył za nim, jakby to była najbardziej normalna rzecz na świecie.
— Ten szept… to kto? — zapytała Łucja, idąc ostrożnie.
— Komnata nie mówi do każdego — odparł Miro. — Może ktoś cię tu przywołał. Może twoja własna odwaga. A może… — urwał, jakby nie chciał straszyć. — W każdym razie, jeśli szept staje się przewodnikiem, lepiej go nie ignorować.
Korytarz zakręcił, a litery na ścianach zaczęły się zlepiać w obrazy: widok jej pokoju, kubek herbaty, pęknięcie w różdżce. Łucja zrobiła minę, jakby ktoś pokazał jej brudną skarpetę publicznie.
— Komnata lubi wspomnienia — powiedział Miro. — Tylko czasem wyciąga je bez pytania. Bardzo niegrzeczna.
— Prawie jak moja ciocia — mruknęła Łucja.
Miro zachichotał.
— O, ciocie są potężnym gatunkiem.
Dotarli do przestrzeni przypominającej amfiteatr. W powietrzu wisiała ogromna kula światła, a w niej krążyły słowa, które co chwilę tworzyły krótkie zdania i natychmiast się rozpadały. Na środku stała misa z przezroczystą wodą. Nad nią unosiła się igła zrobiona z cienkiego promienia.
— To Przędzarnia Znaczeń — wyjaśnił Miro. — Tu można utkać nić światła. Ale potrzebujesz czegoś, co do niej dołożysz. Jakiegoś daru.
Łucja wcisnęła rękę do kieszeni bluzy. Znalazła tam: dwa guziki, kamyk w kształcie serca, gumkę do włosów i małą czekoladkę, którą dostała od młodszego brata. Nie zjadła jej, bo obiecała, że zachowa „na czarną godzinę”.
— To ma być ważne? — szepnęła.
Szept odpowiedział miękko:
— Ważne jest to, co oddajesz, choć mógłbyś zatrzymać.
Łucja spojrzała na czekoladkę. Brat, Franek, był mistrzem denerwowania jej… ale też jedyną osobą, która przynosiła jej herbatę, gdy siedziała do późna nad zaklęciami. Ta czekoladka była jak mały znak: „lubię cię, nawet jeśli udaję, że nie”.
— No pięknie — mruknęła. — Magia chce mojej czekolady.
Miro udawał powagę.
— Komnata bywa bezlitosna. Odbiera najsłodsze.
Łucja, z westchnieniem, położyła czekoladkę w misie. Woda rozbłysła złotem, a z powierzchni uniósł się cienki, świetlisty włosek, który powoli oplótł igłę.
— Zadziałało! — Łucja aż podskoczyła.
— Hojność ma dobry smak — powiedział Miro. — Teraz musisz jeszcze zdobyć coś, co wypełni pęknięcie. Rysa w różdżce nie jest tylko w drewnie. Ona jest w opowieści, którą różdżka o tobie zna.
Łucja przełknęła.
— Czyli…?
Szept, stanowczy jak nauczycielka matematyki:
— Znajdź „przepraszam”.
Rozdział 4: „Przepraszam” ma kolor miedzi
Słowo „przepraszam” nie płynęło lekko jak „dar”. Ono szurało po posadzce, ciężkie i miedziane, jakby miało w kieszeniach kamienie. Prowadziło do małych drzwi, które wyglądały, jakby ktoś narysował je kredą na powietrzu.
Za drzwiami była miniaturowa biblioteka. Półki nie stały, tylko wisiały, a książki krążyły powoli jak planety. Na środku, przy stoliku, siedziała postać zrobiona z papieru — miała składane ręce i oczy jak dwie kropki atramentu.
— Strażnik Pomyłek — szepnął Miro. — Nie lubi, gdy ludzie udają, że zawsze mają rację.
Łucja poczuła, jak policzki robią jej się ciepłe. Przypomniała sobie wczorajszy wieczór: Franek chciał pożyczyć jej latarkę, a ona odburknęła, że „nie dotykać, bo zepsujesz”. A latarka była stara i i tak ledwo świeciła. Franek wyszedł wtedy cicho, bez kłótni. To było gorsze niż kłótnia.
Papierowy strażnik uniósł głowę.
— Czego szukasz? — Jego głos szeleścił jak kartki.
Łucja ścisnęła pękniętą różdżkę.
— „Przepraszam”. Potrzebuję go… do naprawy.
— Do naprawy czego? — Strażnik przechylił głowę.
Miro wsunął ręce do kieszeni płaszcza i udawał, że ogląda sufit.
— To między nią a komnatą.
Łucja odetchnęła. Czuła, że jeśli skłamie, słowa zgasną.
— Do naprawy tego, co zepsułam. Nie różdżkę tylko… trochę siebie. Byłam niemiła dla brata. Bez powodu.
Strażnik milczał. Książki krążyły wolniej. Wreszcie na stolik spadła jedna cienka książeczka, sama się otworzyła i wypuściła miedziane słowo „przepraszam”, które uniosło się jak list.
Szept był teraz łagodny:
— Weź je. Ale użyj naprawdę.
Łucja złapała słowo. Było ciepłe i ciężkie jak prawdziwa decyzja.
— Dobrze — powiedziała cicho. — Powiem mu.
Miro skinął, jakby to było najodważniejsze zaklęcie.
— Teraz wracamy do Przędzarni. Złożymy nić, „przepraszam” i twoją różdżkę w jedno.
— To tyle? — Łucja spojrzała na pęknięcie.
Miro uśmiechnął się krzywo.
— W magii „tyle” bywa wszystkim.
Rozdział 5: Szycie światłem
W Przędzarni Znaczeń kula światła pulsowała spokojnie, jakby oddychała. Miro postawił misę przed Łucją i wskazał igłę.
— Połóż różdżkę w świetle — polecił. — A potem przewlecz przez pęknięcie to, co zdobyłaś.
Łucja ułożyła różdżkę na dłoniach. Kiedy dotknęła ją nić światła, drewno zabrzęczało cichutko, jak struna. Pęknięcie na moment rozwarło się, jakby różdżka sama chciała przyjąć pomoc.
Łucja wzięła miedziane „przepraszam”. Słowo drżało, jakby miało tremę.
— Spokojnie — szepnęła do niego. — Ja też.
Wsunęła „przepraszam” w pęknięcie. Potem poprowadziła nić światła wzdłuż rysy, ostrożnie, jakby zszywała kieszeń w ulubionej kurtce. Igła z promienia poruszyła się sama, posłuszna jej dłoniom.
— Jeszcze jedno — powiedział Miro. — Musisz dodać odrobinę własnej intencji. Bez tego to będzie tylko ładna łata.
Łucja zamknęła oczy. Pomyślała o Franku, jak podaje jej kubek i udaje, że robi to „bo i tak szedł do kuchni”. Pomyślała też o tym, jak ona czasem udaje twardszą, niż jest.
— Chcę być lepsza — wyszeptała. — I chcę, żeby magia nie była tylko dla mnie.
Nić zajaśniała jaśniej. Kula światła nad nimi odpowiedziała ciepłym błyskiem, a unoszące się słowa przez chwilę ułożyły się w zdanie: „Dzielone rośnie”.
Pęknięcie zniknęło. Różdżka była gładka, tylko w miejscu rysy zostało delikatne, srebrne pasemko, jak ślad po wyleczonej bliznie.
Łucja otworzyła oczy.
— Udało się?
Miro stuknął jej różdżką w czubek nosa, lekko, jak żart.
— Nie kichaj, bo znów popęka.
Łucja parsknęła śmiechem, a napięcie opadło z niej jak ciężki plecak.
Szept, prawie zadowolony:
— Teraz wróć. I nie zapomnij.
Rozdział 6: Powrót i najprostsze zaklęcie
Lustro w komnacie fal pojawiło się nagle między słowami jak okno w chmurze. Zanim Łucja weszła, odwróciła się do Mira.
— Dziękuję. Skąd pan właściwie wiedział… o wszystkim?
Miro poprawił kapelusz.
— Wędrowny mag nie wie wszystkiego. Po prostu słucha. A ty? Ty umiesz słyszeć szept. To rzadkie.
— A szept… to kto?
Miro uśmiechnął się tajemniczo, ale nie strasznie.
— Może komnata. Może twoja przyszła ty. A może ktoś, kto kiedyś też próbował skleić świat miodem.
Łucja przygryzła wargę.
— Czy jeszcze się spotkamy?
— Jeśli będziesz hojna, świat sam znajdzie ci drogę — odparł.
Łucja przeszła przez lustro i znów była w swoim pokoju. Kubek z herbatą dalej stał na biurku, pachniał… na szczęście już nie cebulą. Z korytarza dobiegły kroki Franka.
Łucja ścisnęła różdżkę. Tym razem nie po to, by czarować.
Franek zajrzał do pokoju.
— Mogę…? — zaczął niepewnie.
— Franek. — Łucja wstała. — Przepraszam. Wczoraj byłam okropna. Ta latarka… to głupie. Możesz ją brać, kiedy chcesz. I… dzięki za czekoladkę. Oddałam ją.
Franek zmarszczył nos.
— Oddałaś? Komu?
Łucja zawahała się sekundę.
— Magii. Była głodna.
Franek popatrzył na nią, jakby próbował zdecydować, czy to żart.
— Magia zawsze jest głodna.
— No właśnie — powiedziała Łucja i uśmiechnęła się. — Ale ja też mogę być czasem… syta. Z tego, że się dzielę.
Franek podrapał się po głowie.
— To… jesteś na mnie zła?
— Nie. — Łucja pokręciła głową. — I ty nie bądź na mnie. Umowa?
Franek wyciągnął rękę.
— Umowa.
Uścisnęli dłonie. W tej samej chwili różdżka Łucji lekko rozbłysła, nie oślepiająco, tylko ciepło, jak mała latarnia.
Łucja spojrzała na srebrne pasemko na drewnie i pomyślała, że to najlepszy rodzaj magii: taki, który nie robi hałasu, tylko naprawia.
Gdzieś bardzo daleko, może w lustrze, a może w jej własnej głowie, szept zamruczał jak zadowolony kot:
— Dobrze. Teraz światło ma sens.
