Rozdział 1
Za siedmioma górami i siedmioma lasami, w małej wiosce, mieszkał chłopczyk o imieniu Jasio. Jasio był ciekawym świata trzylatkiem, który uwielbiał przygody. Pewnego dnia, gdy słońce świeciło jasno, Jasio bawił się w ogrodzie. Nagle podszedł do niego jego przyjaciel, mały wróbelek.
"Jasiu, słyszałeś o wielkim złym wilku?" - zapytał wróbelek, trzepocząc skrzydłami.
"Wielki zły wilk? Nie, kto to jest?" - dopytywał Jasio, szeroko otwierając oczy z ciekawości.
"Wielki zły wilk mieszka w lesie i wszyscy się go boją" - odpowiedział wróbelek. "Ale może nie jest taki zły, jak mówią."
Jasio pomyślał przez chwilę, drapiąc się po głowie. "Może powinniśmy go poznać?" - zaproponował. "Może potrzebuje przyjaciół?"
Wróbelek zatrzepotał skrzydłami z radości. "Tak! Chodźmy do lasu i porozmawiajmy z nim."
Rozdział 2
Jasio i wróbelek weszli do lasu, gdzie drzewa szumiały jak szepczące olbrzymy. Ścieżka była magiczna, a słońce rzucało złote plamy na ziemię. Po chwili usłyszeli szelest w krzakach.
"Czy to ty, wielki zły wilku?" - zapytał Jasio z odwagą, choć jego serduszko biło szybciej.
Z krzaków wyszedł wilk. Był duży i miał błyszczące oczy, ale nie wyglądał groźnie. "Tak, to ja" - powiedział wilk łagodnym głosem. "Dlaczego przyszliście?"
"Chcemy cię poznać" - odpowiedział Jasio. "Czy naprawdę jesteś zły?"
Wilk usiadł na trawie i spojrzał na chłopca i małego ptaszka. "Nie jestem zły" - westchnął. "Jestem po prostu samotny. Wszyscy mnie omijają, bo się boją."
Jasio uśmiechnął się ciepło. "Nie musisz być samotny! Możemy być twoimi przyjaciółmi."
Wilk podniósł swoje uszy z zainteresowaniem. "Naprawdę? Chciałbym tego bardzo."
Rozdział 3
Od tego dnia Jasio, wróbelek i wilk zostali najlepszymi przyjaciółmi. Wspólnie biegali po lesie, bawili się i odkrywali nowe zakątki. Wilk już nie był samotny, a mieszkańcy wioski przestali się go bać, widząc, że Jasio i wróbelek bawią się z nim beztrosko.
Pewnego wieczoru, gdy słońce powoli chowało się za horyzontem, Jasio usiadł obok wilka i powiedział: "Widzisz, nie wszystko jest takie, jak się wydaje. Czasem musimy po prostu lepiej poznać innych."
Wilk skinął głową, wdzięczny za nowych przyjaciół. "Tak, Jasiu. Dzięki wam zrozumiałem, że nie warto oceniać po pozorach."
I tak, w magicznym lesie, przyjaźń Jasia, wróbelka i wilka trwała, ucząc wszystkich, że czasem wystarczy odrobina odwagi i zrozumienia, by zobaczyć prawdziwe oblicze innych.
I tak żyli długo i szczęśliwie, a las nigdy nie był już taki sam, pełen śmiechu i radości.
