W dalekim, kolorowym świecie żył superbohater. Nazywał się Świetlisty Mikołaj. Miał jasne, błyszczące ubranie. Jego peleryna była czerwona jak truskawka. Mikołaj miał też wielkie, lśniące oczy i uśmiech, który rozświetlał niebo.
Świetlisty Mikołaj miał niezwykłą moc. Mógł lecieć wysoko w chmurach. Mógł też sprawić, że wszystko wokół niego stawało się radosne. Każdego dnia pomagał dzieciom. Mówił: „Uśmiechajcie się, moi mali przyjaciele!”.
Pewnego dnia Mikołaj spotkał grupę młodych bohaterów. Byli podekscytowani! „Chcemy być jak ty!” – wołali. Mikołaj uśmiechnął się. „Dobrze, pokażę wam, jak być superbohaterami!”
Najpierw uczył ich latać. „Skaczcie jak ptaki!” – mówił, pokazując im. Dzieci skakały i śmiały się. Potem Mikołaj powiedział: „Pomagajcie innym, to najważniejsze!”. Dzieci kiwały głowami.
Mikołaj zabrał ich na misję. Widzieli smutne zwierzęta w lesie. „Pomóżmy im!” – powiedział Mikołaj. Zaczęli zbierać jedzenie dla zwierząt. „Dzięki, superbohaterzy!” – krzyczały zwierzęta, gdy jedzenie dotarło!
Po misji Mikołaj powiedział: „Jesteście wspaniali! Pamiętajcie, by zawsze pomagać innym i być radosnymi!”. Dzieci zgodziły się. Uśmiechali się szeroko.
Wrócili do domu, pełni radości. Mikołaj patrzył na nie z dumą. „Superbohaterzy to wy! Świetnie się spisaliście!” – wołał. I tak, w kolorowym świecie, młodzi bohaterowie nauczyli się, jak być pomocnymi i radosnymi, dzięki Świetlistemu Mikołajowi.
