Rozdział 1: Tajemnicze Drzwi w Bibliotece
Zosia miała osiem lat i była bardzo ciekawą świata dziewczynką. Uwielbiała chodzić do biblioteki, bo tam zawsze mogła odkryć coś nowego. Pewnego słonecznego popołudnia, kiedy mama zaprowadziła ją do biblioteki, Zosia postanowiła poszukać książki o przygodach. Szukała, szukała, aż nagle zobaczyła coś niezwykłego.
Za regałem z książkami dla dzieci znajdowały się małe, stare drzwi. Miały kolor niebieski i błyszczały delikatnie, jakby były pokryte brokatem. Nad drzwiami wisiał maleńki napis: „Tylko dla odważnych odkrywców!”. Zosia poczuła, jak jej serce zaczyna szybciej bić. Czy powinna tam wejść? Przecież nie wiedziała, co ją tam czeka.
Patrzyła przez chwilę na drzwi, a potem rozejrzała się dookoła. Nikt jej nie widział – mama rozmawiała z panią bibliotekarką, a inne dzieci czytały cicho książki. Zosia wzięła głęboki oddech i dotknęła klamki. Drzwi otworzyły się cicho, jakby zapraszały ją do środka.
Za drzwiami znajdował się niewielki, okrągły pokój. Na środku stał duży, kolorowy kufer. Wokół niego unosiły się w powietrzu małe, błyszczące iskierki, które wyglądały jak miniaturowe gwiazdki. Zosia weszła ostrożnie do środka i zamknęła za sobą drzwi. Była bardzo podekscytowana – czuła, jak jej brzuch robi fikołki, a uśmiech sam pojawił się na jej twarzy.
– Cześć, Zosiu! – usłyszała nagle cichy głos.
Zosia rozejrzała się, ale nikogo nie widziała. Głos dochodził z kufra! Zbliżyła się powoli, a kufer otworzył się sam i wyskoczyła z niego mała, biała chmurka z oczami i uśmiechem.
– Jestem Iskierka! – przedstawiła się chmurka. – Pilnuję tego magicznego miejsca. Tylko dzieci, które czują prawdziwy entuzjazm i ekscytację, mogą tu wejść.
Zosia była tak zaskoczona, że aż zaczęła chichotać.
– To miejsce jest niesamowite! – zawołała. – Nigdy nie widziałam czegoś takiego!
– W takim razie, Zosiu, zapraszam na przygodę! – powiedziała Iskierka i zatańczyła w powietrzu, zostawiając za sobą ślad świetlistych gwiazdek.
Zosia już wiedziała, że to będzie najbardziej ekscytujący dzień w jej życiu.
Rozdział 2: Entuzjastyczny Kufer
Iskierka unosiła się nad kufrem i zachęcająco machała do Zosi.
– Otwórz kufer! Tam znajdziesz przedmiot, który pokaże ci, jak wygląda twoja ekscytacja! – powiedziała chmurka.
Zosia podeszła do kufra i zajrzała do środka. Były tam różne przedziwne rzeczy: kolorowe baloniki, śmieszne okulary, wirujące wiatraczki, a nawet mały bębenek. Każdy przedmiot błyszczał i wydawał się być pełen radości.
Zosia wyciągnęła najpierw balonik – od razu poczuła, jak robi się jeszcze bardziej radosna. Balonik zaczął unosić się do góry, a Zosia śmiała się głośno, patrząc, jak wiruje w powietrzu. Potem założyła śmieszne okulary – świat przez nie wyglądał jeszcze bardziej kolorowo! Nawet Iskierka zaczęła się śmiać, widząc Zosię z wielkimi, żółtymi okularami na nosie.
– Widzisz, Zosiu, entuzjazm to taka radosna energia, która sprawia, że wszystko wydaje się możliwe! – powiedziała Iskierka. – Kiedy jesteś podekscytowana, świat wygląda piękniej.
Zosia zaczęła grać na bębenku, wymyślając śmieszny rytm. Tańczyła razem z Iskierką, a iskierki wirowały wokoło nich jak małe lampki choinkowe.
Nagle usłyszała głos mamy dochodzący zza drzwi:
– Zosiu, gdzie jesteś?
Zosia przestraszyła się trochę, ale Iskierka szybko ją uspokoiła.
– Nie martw się, czas tu płynie inaczej. Możesz jeszcze chwilę zostać i nauczyć się, jak wyrażać swoją ekscytację w codziennym życiu!
Zosia usiadła na poduszce, a Iskierka usiadła obok niej.
– Czasem, kiedy jestem bardzo podekscytowana, nie wiem, co robić. Zaczynam biegać, skakać albo mówić bardzo szybko – przyznała Zosia.
Iskierka roześmiała się:
– To normalne! Ale możesz też spróbować wyrazić swój entuzjazm w inny sposób. Możesz na przykład narysować to, co czujesz, albo opowiedzieć komuś o swoim przeżyciu. Możesz też wymyślić piosenkę lub zatańczyć!
Zosia zamyśliła się. Przypomniała sobie, jak bardzo była podekscytowana, kiedy dostała nowy rower, i jak chciała się tym pochwalić wszystkim kolegom w szkole.
– A co, jeśli ktoś nie zrozumie mojego entuzjazmu? – spytała nieśmiało.
– To się zdarza, ale pamiętaj, że każdy ma prawo czuć radość na swój sposób – odpowiedziała Iskierka. – Najważniejsze, żebyś była sobą!
Zosia uśmiechnęła się szeroko. Chciała już wrócić do mamy i opowiedzieć jej o wszystkim, co przeżyła. Ale zanim to zrobi, postanowiła stworzyć coś wyjątkowego.
Rozdział 3: Radosna Twórczość Zosi
Zosia wyciągnęła z kufra kolorowe kredki i kartkę papieru. Postanowiła narysować swoje uczucia. Na jej rysunku znalazły się wielkie, uśmiechnięte słońce, tańcząca Iskierka, baloniki i wirujące wiatraczki. Zosia dorysowała też siebie – z szerokim uśmiechem, w śmiesznych okularach i z bębenkiem w ręku.
– To jest mój entuzjazm! – powiedziała z dumą.
Iskierka przyjrzała się rysunkowi i pokiwała głową.
– Zosiu, jesteś prawdziwą artystką! Twój entuzjazm rozświetla cały pokój!
Zosia poczuła, jak jej serce wypełnia się ciepłem. Było jej bardzo miło, że mogła pokazać komuś swoje uczucia. Postanowiła, że kiedy wróci do domu, narysuje jeszcze więcej takich obrazków i podaruje je swoim przyjaciołom. Może wtedy oni też poczują radość i ekscytację!
Nagle Iskierka zaczęła świecić jeszcze jaśniej.
– Zosiu, czas wracać. Ale pamiętaj: entuzjazm to coś pięknego. Nie bój się go pokazywać! Możesz się nim dzielić z innymi, a wtedy świat staje się weselszy.
Dziewczynka przytuliła małą chmurkę.
– Dziękuję ci, Iskierko! – powiedziała. – Nigdy nie zapomnę tej przygody!
Iskierka zamachała do niej na pożegnanie, a Zosia poczuła, że znów stoi przy niebieskich drzwiach w bibliotece. Otworzyła je i wyszła na korytarz.
Mama już na nią czekała.
– Zosiu, gdzie byłaś? – spytała z uśmiechem.
– O, mamo! Miałam niesamowitą przygodę! – Zosia zaczęła opowiadać o magicznym kufrze, Iskierce i swoim rysunku.
Mama słuchała uważnie i też się uśmiechała.
– Bardzo się cieszę, że jesteś taka radosna, Zosiu. Twój entuzjazm jest naprawdę zaraźliwy!
Zosia poczuła się szczęśliwa i dumna. Wiedziała już, że jej entuzjazm to coś wyjątkowego i że warto się nim dzielić.
Rozdział 4: Entuzjazm na Co Dzień
Od tamtej pory Zosia starała się każdego dnia znaleźć coś, co ją cieszy. Czasem był to spacer z mamą, czasem zabawa z koleżankami, a czasem po prostu czytanie ulubionej książki.
Gdy była bardzo podekscytowana, śpiewała wesołe piosenki albo rysowała swoje uczucia. Zdarzało się, że tańczyła po pokoju, śmiejąc się głośno. Czasem ktoś się dziwił, ale Zosia pamiętała słowa Iskierki: najważniejsze to być sobą i nie bać się pokazywać swojego entuzjazmu.
Pewnego dnia w szkole pani poprosiła dzieci, żeby opowiedziały o czymś, co je bardzo cieszy. Zosia opowiedziała o swojej przygodzie w bibliotece, o niebieskich drzwiach, kufrze pełnym radości i Iskierce. Na koniec pokazała swój rysunek.
Dzieci zaczęły się uśmiechać, a jedna z koleżanek powiedziała:
– Ja też czasem czuję się tak podekscytowana, że aż chcę skakać!
Inny kolega dodał:
– A ja gram wtedy na gitarze!
Pani pochwaliła Zosię za odwagę i za to, że podzieliła się swoimi uczuciami z innymi.
Po lekcjach Zosia wróciła do domu i powiedziała mamie:
– Wiesz co, mamo? Entuzjazm jest jak magiczny kufer – im więcej go otwierasz i dzielisz się z innymi, tym więcej go masz!
Mama przytuliła Zosię i uśmiechnęła się szeroko.
– Masz rację, kochanie. Twój entuzjazm sprawia, że świat staje się piękniejszy.
I tak Zosia nauczyła się, jak rozpoznawać, wyrażać i dzielić się swoim entuzjazmem każdego dnia. Dzięki temu każdy dzień był kolorowy, radosny i pełen niespodzianek, a Zosia wiedziała, że jej emocje są czymś wyjątkowym i wartościowym.
Koniec.
