W małym miasteczku, gdzie każdy znał się z imienia, mieszkała mała dziewczynka o imieniu Zosia. Zosia miała cztery lata i uwielbiała robić rzeczy w wielkim stylu. W Nowy Rok czekała na wielkie przyjęcie, które miało odbyć się u jej babci. Babcia zawsze robiła najsmaczniejsze ciasta, a Zosia uwielbiała tańczyć i bawić się z rodziną.
„Babcia, co dzisiaj przygotujesz na przyjęcie?” - zapytała Zosia, skacząc w miejscu z ekscytacji.
„Zaraz się przekonasz, moja mała! Już mam zaplanowane pyszne przekąski i coś specjalnego na deser!” - odpowiedziała babcia, uśmiechając się szeroko.
Zosia była zachwycona. Wiedziała, że babcia zawsze ma niespodzianki. Ubrała swoją najpiękniejszą sukienkę z cekinami, które błyszczały jak gwiazdy. Przed wyjściem Zosia spojrzała w lustro i powiedziała: „Dziś tańczę jak gwiazda!”
Gdy Zosia dotarła do babci, zobaczyła, że w domu było już pełno gości. Wszyscy tańczyli, śmiali się i jedli smakowite potrawy. Na stole stały kolorowe napoje, a w powietrzu unosił się zapach świeżo pieczonych ciasteczek.
„Hej, Zosiu!” - zawołała jej przyjaciółka, Kasia, która również przyszła na imprezę. „Chcesz zatańczyć?”
„Tak! Ale najpierw musimy zjeść ciasteczka!” - odpowiedziała Zosia, wskazując na stół.
Wszystkie dzieci biegły do stołu, gdzie stały ogromne talerze pełne ciasteczek w różnych kształtach. Zosia wybrała serduszko z dżemem truskawkowym.
„Mmm, pyszne!” - powiedziała z pełnymi ustami.
„A teraz tańczymy!” - zawołała Kasia. I wszystkie dziewczynki zaczęły tańczyć w kółko, śmiejąc się i kręcąc w rytm muzyki.
Nagle do pokoju wszedł dziadek Zosi. Miał na sobie ogromny kapelusz i trzymał w ręku dzwoneczki. „Kto chce zagrać na dzwonkach?” - zapytał.
„Ja, ja!” - krzyczały dzieci, podbiegając do dziadka.
Dziadek usiadł na krześle i z każdym razem, gdy dzwonił, dzieci skakały w górę. „Dzwonek oznacza, że zbliża się nowy rok!” - śmiał się dziadek.
„Ale co się stanie, gdy dzwonki zadzwonią?” - zapytała Zosia, patrząc na dziadka z ciekawością.
„Wszystko jest możliwe! Możesz poprosić o coś, co chcesz, a nowe marzenie się spełni!” - odpowiedział dziadek.
„Chcę mieć psa!” - zawołała Zosia. Wszystkie dzieci zaczęły się śmiać. „A ja chcę mieć ogromną huśtawkę!” - dorzuciła Kasia.
„A ja chcę, żeby nigdy nie padał deszcz!” - krzyknął Staszek, który również był gościem.
Wszyscy zaczęli wymyślać coraz bardziej szalone życzenia, a śmiech niósł się po całym domu. Zosia miała głowę pełną marzeń i nie mogła się doczekać, aż zegar wybije północ.
„Co robimy tuż przed północą?” - zapytała zniecierpliwiona Zosia.
„Mamy fajerwerki!” - odpowiedział dziadek, pokazując na okno. Wszyscy wybiegli na zewnątrz, gdzie już czekały na nich kolorowe racy.
Zosia patrzyła z szeroko otwartymi oczami, gdy pierwszy fajerwerk wystrzelił w niebo, zostawiając za sobą piękne iskry. „Wow! To jak magia!” - krzyknęła.
„To nie magia, to nauka!” - zaśmiał się dziadek.
Kiedy zegar zaczął bić dwanaście, wszyscy zaczęli odliczać. „Dziesięć, dziewięć, osiem...” - krzyczały dzieci.
„Siedem, sześć, pięć...” - dodała babcia, trzymając Zosię za rękę.
„Cztery, trzy, dwa...” - powiedział dziadek, szukając dzwonków.
„Jeden! Szczęśliwego Nowego Roku!” - wszyscy krzyknęli razem.
Zaraz po tym niebo rozbłysło kolorowymi fajerwerkami, a Zosia z Kasia podskoczyły z radości. Zosia krzyczała: „Miałam rację! To magiczny nowy rok!”
W tym momencie Zosia pomyślała, że ten Nowy Rok będzie pełen przygód i radości. Wszyscy trzymali się za ręce, tańcząc pod rozświetlonym niebem. „Czas na nowe marzenia!” - powiedziała Zosia, skacząc i śmiejąc się z przyjaciółmi.
A Nowy Rok zaczynał się w najlepszy możliwy sposób!
