W krainie ogrów
W pewnej magicznej krainie, gdzie drzewa rosły wysoko jak chmury, a kwiaty świeciły jak gwiazdy, mieszkały trzy małe przyjaciółki: Lila, Maja i Kaja. Lila miała blond włosy, które zawsze były związane w warkocze. Maja miała brązowe oczy i uwielbiała zbierać muszki. Kaja, z kolei, była najstarsza i miała długie, falujące włosy koloru rudego.
Pewnego dnia, gdy słońce świeciło jasno, a ptaki śpiewały radośnie, dziewczynki postanowiły wyruszyć na przygodę.
— Gdzie pójdziemy? — zapytała Lila, podskakując z radości.
— Chcę zobaczyć tę wielką polanę! — krzyknęła Maja, wskazując palcem na zieloną łąkę w oddali.
— A może znajdziemy ogrody ogrów? — dodała Kaja z uśmiechem.
— Ogrów? — zdziwiła się Lila. — Czy one naprawdę istnieją?
— Tak! — powiedziała Kaja. — Słyszałam, że mają piękne ogrody pełne kolorowych kwiatów!
Dziewczynki postanowiły wyruszyć w drogę. Szły przez las, podziwiając magiczne stworzenia. Motyle tańczyły w powietrzu, a małe skrzaty skakały z gałęzi na gałąź.
— Patrzcie, jak piękne są te kwiaty! — zawołała Maja, zbierając mały bukiecik.
Kiedy dotarły do polany, ujrzały wielki, zielony zamek. Wyglądał jakby był zrobiony z liści i kwiatów.
— Wow! Jak pięknie to wygląda! — powiedziała Lila z zachwytem.
— Musimy tam wejść! — zawołała Kaja z entuzjazmem.
Weszły do zamku, a w środku było jeszcze piękniej. Ściany były pokryte różnymi kolorami kwiatów, a na suficie wisiały lampiony, które świeciły jak słońce.
— Ciekawe, gdzie są ogrowie? — zapytała Maja, rozglądając się.
Nagle, z ciemnego zakątka, pojawił się ogromny ogr. Miał wielką, zieloną brodę i duże, przyjazne oczy.
— Hej, małe dziewczynki! Co tu robicie? — zapytał ogr, uśmiechając się.
— Szukamy ogrodów ogrów! — odpowiedziała Lila, odważnie patrząc mu w oczy.
— To ja jestem Ogryś! — powiedział ogr, kucając, aby lepiej je widzieć. — A wy jesteście moimi gośćmi!
Wszystkie trzy dziewczynki były zachwycone.
— Dziękujemy, Ogryś! — krzyknęły razem.
— Chodźcie, pokażę wam mój ogród! — zawołał Ogryś, prowadząc je przez zamek.
Kiedy dotarli do ogrodu, dziewczynki były oczarowane. Wszędzie wokół były kwiaty w najróżniejszych kolorach, a w powietrzu unosił się zapach słodkiej nektaru.
— Jak tutaj pięknie! — zawołała Maja, biegając między kwiatami.
— I jakie wielkie! — dodała Kaja, wskazując na kwiaty, które były większe od niej.
— To mój magiczny ogród! — powiedział Ogryś z uśmiechem. — Każdy kwiat ma swoją moc.
— Jaką moc? — zapytała Lila, ciekawie patrząc na ogrodnika.
— Na przykład ten kwiat — wskazał Ogryś na wielką, złotą lilię. — Jest bardzo rzadki. Gdy się go dotknie, spełnia jedno życzenie!
— Czy możemy spróbować? — zapytała Kaja z szerokim uśmiechem.
— Tak, ale musicie być bardzo ostrożne! — ostrzegł Ogryś.
Dziewczynki podeszły do złotej lilii. Każda z nich zamknęła oczy i pomyślała o swoim największym marzeniu.
— Ja chcę mieć najpiękniejsze kwiaty w moim ogrodzie! — powiedziała Maja.
— A ja chcę mieć magiczne przygody! — zawołała Kaja.
— A ja chcę, żeby mój warkocz był zawsze piękny! — dodała Lila.
Kiedy otworzyły oczy, lilia zaczęła świecić jeszcze jaśniej. Nagle z kwiatów zaczęły fruwać kolorowe motyle, a w powietrzu rozległ się śpiew ptaków.
— Udało się! — krzyknęły dziewczynki z radości.
— Pamiętajcie, że magia w waszych sercach jest najważniejsza — powiedział Ogryś, uśmiechając się szeroko.
Dziewczynki spędziły resztę dnia bawiąc się w ogrodzie, zbierając kwiaty i tańcząc z motylami. W końcu nastał wieczór, a słońce zaczęło zachodzić.
— Musimy wracać do domu — powiedziała Kaja, spoglądając na niebo.
— Dziękujemy, Ogryś! — zawołały razem.
— Przyjdźcie znów! — wołał ogr, machając im na pożegnanie.
I tak, z sercami pełnymi radości i przygód, dziewczynki wróciły do domu, a w ich głowach wciąż brzmiał śpiew ogrów i dźwięki magicznego ogrodu.
Powrót do domu
Następnego dnia, Lila, Maja i Kaja znów spotkały się, aby porozmawiać o przygodzie.
— Jak myślicie, co się stało z naszymi życzeniami? — zapytała Maja.
— Może kwiaty w moim ogrodzie będą piękniejsze! — odpowiedziała Lila z nadzieją.
— A ja chcę, żebyśmy mogły znów odwiedzić Ogryśa! — zawołała Kaja.
Dziewczynki postanowiły, że muszą wrócić do ogrodu ogrów. Zabrały ze sobą kilka drobiazgów: kolorowe wstążki, które zrobiły z kwiatów i małe muszki.
Kiedy dotarły do zamku, Ogryś czekał na nie z uśmiechem.
— Co przyniosłyście? — zapytał, spoglądając na ich skarby.
— To dla ciebie! — powiedziała Lila, wręczając mu wstążki.
— Dziękuję! To bardzo piękne! — Ogryś otworzył szeroko oczy.
Dziewczynki znowu bawiły się w ogrodzie, a Ogryś opowiadał im o swoich przygodach.
— Ten ogród jest wspaniały! — powiedziała Kaja.
— A wy jesteście wspaniałymi przyjaciółkami! — dodał Ogryś.
W ten sposób, każdego dnia, dziewczynki wracały do ogrodu, a ich przyjaźń z Ogryśem rosła w siłę.
Z każdym nowym dniem odkrywały nowe cuda w ogrodzie, a ich serca napełniały się radością.
I tak, w krainie ogrów, przygoda trwała w najlepsze.
