Rozbłysk nad Miastem Nysa
Nysa była miastem, które nocą wyglądało jak układ scalony: ulice świeciły liniami latarni, a wieżowce migotały oknami jak diody. Nad tym wszystkim krążyła ona — Kira Lumen, dorosła kobieta o krótkich, srebrzystych włosach i kurtce z tkaniny, która połyskiwała jak mokry asfalt. Na plecach nosiła smukły plecak z emiterami światła, a na nadgarstkach bransolety z kryształowymi soczewkami.
— Znowu spóźniłaś się na własną legendę — mruknęła do siebie, przeskakując z dachu na dach. Jej buty miały przyssawki elektromagnetyczne, więc lądowała miękko, jakby świat sam chciał ją złapać.
W słuchawce zatrzeszczał głos dyspozytorki z miejskiej sieci ratunkowej.
— Lumen, mamy problem w dzielnicy Portowej. Przestają działać światła uliczne. Ludzie utknęli w przejściu podziemnym.
— Ciemność w Nysie? To brzmi jak kiepski żart — odparła Kira. — Ale spokojnie. Mam ze sobą cały magazyn światełek.
Zawisła na krawędzi dachu i spojrzała w dół: alejki robiły się coraz bardziej czarne, jakby ktoś wylał atrament między budynkami. W oddali mrugał neon “PIEROGI U JANKA”, uparcie walcząc o życie.
— Dobra, Nysa. Oddychaj. Ja też — powiedziała i zsunęła się po kablu serwisowym jak po linie na szkolnej sali gimnastycznej, tylko sto razy szybciej.
Tunel, który pożerał światło
Przejście podziemne pod ulicą Srebrną miało normalnie żółtawe lampy i ściany w kolorze spranego błękitu. Teraz wyglądało jak paszcza wieloryba: czarne, wilgotne, ciche. Na schodach stało kilka osób, niektórzy świecili telefonami, ale te ekrany gasły po sekundzie, jakby coś wysysało z nich energię.
— Hej! Spokojnie! — zawołała Kira, schodząc na dół. Jej głos odbił się echem, lecz echo brzmiało słabiej, jakby ktoś je tłumił kocem.
Z tłumu wysunął się chłopak z czapką z daszkiem.
— Pani… to nie działa! Nawet latarka nie chce!
— To dlatego, że w tunelu mieszka… — Kira zawiesiła głos i uniosła bransoletę. — …ktoś bardzo łakomy.
Klik. Z plecaka wysunął się cienki pręt, a na jego końcu rozbłysła kula białego światła. Jasność była ciepła, stabilna, jak małe słońce na patyku. Kira podniosła ją wysoko, oświetlając ściany. Na płytkach błysnęły mokre zacieki, a dalej, w głębi, coś poruszyło się jak cień, który nie chciał być zauważony.
— Proszę trzymać się przy ścianie i iść za mną. Jeden krok na raz. Jak w szkolnej wycieczce, tylko bez nauczycielki od matematyki — rzuciła z uśmiechem.
— Ej! — oburzył się chłopak. — Moja jest spoko!
— To masz szczęście. Moja kazała mi liczyć promienie światła na zadanie domowe — odparła Kira.
Ruszyła do przodu, oświetlając tunel. Światło nie tylko pokazywało drogę; ono jakby stawiało opór ciemności, która napierała z przodu jak gęsty dym. Kira czuła, jak bransolety lekko drżą, a emiter w plecaku pracuje na wyższych obrotach.
Z głębi dobiegło ciche, metaliczne “klik-klik”. Jak pazury na szkle.
— No dobra — szepnęła do siebie. — To nie jest zwykła awaria.
Nagle z sufitu oderwała się czarna plama, wirując jak wstążka w wodzie. Owinęła się wokół kuli światła. Jasność przygasła.
— O nie. Nie będziesz jeść mojej lampy — powiedziała Kira stanowczo i pstryknęła palcami.
Z bransolety wyskoczył wachlarz promieni, jak rozłożone skrzydła. Światło przecięło mrok, a czarna plama zapiszczała cicho, jakby była zrobiona z radia nastawionego na złą stację. Odskoczyła w bok, przyklejając się do ściany.
— Co to jest?! — ktoś krzyknął.
— Nazwa robocza: “Ciemniak”. Ale nie obrażajmy warzyw — odparła Kira. — To pasożyt energetyczny. Wysysa prąd i światło. I chyba jest… głodne.
Kira poprowadziła ludzi dalej, świecąc jak latarnia morska. Gdy dotarli do wyjścia, podbiegł do nich strażnik miejski.
— Pani Lumen! Dostaliśmy zgłoszenie o… czymś. Ochrona już…
— Ochrona niech zabezpieczy wejście i niech nikt nie wraca do środka — przerwała Kira. — A ty, młody — wskazała chłopaka w czapce — zadbaj, żeby wszyscy mieli towarzystwo. Strach w grupie jest mniejszy.
Chłopak przełknął ślinę, ale kiwnął głową.
— Jasne. Dam radę.
Kira spojrzała w głąb tunelu, gdzie mrok znowu się zagęścił.
— A ja wracam po dokładkę.
Sygnał z Centrum Pomocy
Po chwili Kira była już na powierzchni, biegnąc w stronę Centrum Pomocy Kryzysowej przy Placu Zgody. To miejsce zawsze tętniło ruchem: ratownicy, wolontariusze, ekrany z mapami miasta. Teraz panował tam dziwny półmrok, jakby budynek sam się wahał, czy ma świecić.
W środku przywitała ją kobieta w pomarańczowej kamizelce, z identyfikatorem “Maja”.
— Dobrze, że jesteś. Sypie się zasilanie w całej dzielnicy Portowej. Agregaty działają, ale coś je “wysysa”. Ludzie zgłaszają czarne smugi na ścianach, jakby cień żył.
— Bo żyje — powiedziała Kira i podeszła do wielkiego ekranu. Na mapie miasta pojawiały się czarne punkty, jak rozsypany pieprz. — Skąd to idzie?
Maja powiększyła obraz.
— Z podziemi. Sieć tuneli technicznych pod Portową. Zaczęło się przy przejściu pod Srebrną. Potem kolejno: stacja pomp, rozdzielnia, teraz nawet sygnalizacja świetlna.
Kira zmarszczyła brwi.
— To nie jest jedno stworzenie. To… rój.
— Rój cieni? — Maja uniosła brew. — Brzmi jak tytuł kiepskiego horroru.
— Spokojnie. U nas w Nysie horrory kończą się pomocą sąsiedzką i gorącą herbatą — odparła Kira. — Potrzebuję planów tuneli i… ludzi.
Maja wskazała na grupę wolontariuszy rozkładających koce.
— Ludzi mamy. Ale oni nie są od walki.
— Nie muszą być. Solidarność to też supermoc — powiedziała Kira. — Niech przygotują latarki, powerbanki, cokolwiek, co świeci. I niech robią to razem. Gdy ktoś się boi, drugi go trzyma za ramię. Proste.
Z tyłu sali odezwał się chłopak w czapce z daszkiem — ten sam z tunelu. Stał niepewnie, ale oczy miał uważne.
— Pani Lumen… ja… mogę pomóc. Znam te tunele. Mój wujek pracuje w wodociągach.
Kira spojrzała na niego poważnie, jak dowódca na młodego rekruta.
— Jak masz na imię?
— Olek.
— Olek, odwaga to nie brak strachu. To robienie mądrych rzeczy mimo strachu. Dasz radę być mądry?
Olek wypiął pierś, po czym natychmiast ją schował, bo przypomniał sobie, że to nie konkurs na miny.
— Tak. Będę mądry. I… trochę odważny.
— Wystarczy — uśmiechnęła się Kira. — Ale trzymasz się blisko Mai. Jasne?
— Jasne!
Kira wzięła plany tuneli, przypięła je do bransoletki i spojrzała na mapę.
— Jeśli to rój, to potrzebuje źródła. Królowej. Albo… gniazda.
Maja przełknęła ślinę.
— A jeśli gniazdo jest pod miastem?
— To zrobimy porządek w piwnicy, zanim ktoś potknie się na schodach — odparła Kira. — Nysa zasługuje na światło.
Rój Cieni i latarki solidarności
Wejście do tuneli technicznych było wąskie, zabezpieczone drzwiami z grubego metalu. Ratownicy otworzyli je, a z wnętrza wypłynął chłód i zapach mokrego betonu. Kira stanęła na czele, za nią Maja, Olek i kilku wolontariuszy z latarkami.
— Pamiętajcie: nie rozdzielamy się — powiedziała Kira. — I jak ktoś zgubi oddech, robimy przerwę. Bohaterstwo nie polega na omdleniach.
— Szkoda — mruknął jeden z wolontariuszy. — Już miałem plan na dramatyczne omdlenie.
— Zachowaj na szkolny apel — odparła Kira.
Szli w dół, a światło latarek tworzyło drgające kręgi na ścianach. Nagle kręgi zaczęły się kurczyć, jakby ktoś powoli zakręcał jasność. Z ciemności wyłoniły się czarne smugi — dziesiątki, setki — pełzły po suficie i rurach jak żywe plamy atramentu.
— Okej — powiedziała Kira cicho. — To jest rój. I jest bardzo głodny.
Smugi rzuciły się na latarki. Jedna po drugiej przygasały, jak świeczki na wietrze.
— Nie! — zawołał Olek i zasłonił swoją latarkę ręką, jakby to mogło pomóc.
— Pomóc może coś innego — Kira wyciągnęła obie ręce. Bransolety rozświetliły się, a z jej plecaka wysunęły się panele, które rozłożyły się jak skrzydła. — Światło w pojedynkę można zjeść. Ale światło razem… jest trudniejsze do przełknięcia.
— Co mamy robić?! — krzyknęła Maja, gdy czarna smuga niemal dotknęła jej ramienia.
— Złączcie latarki w krąg! — zawołała Kira. — Świećcie na środek, jak na scenę! Niech wasze światło się spotka!
Wolontariusze, mimo strachu, ustawili się w kółko. Ich promienie skrzyżowały się, tworząc jasny punkt, który rósł jak mała gwiazda. Cienie syczały, cofając się.
— Działa! — Olek aż podskoczył.
— Solidarność, mówiłam — Kira uśmiechnęła się, choć pot spłynął jej po skroni. — Teraz trzymać!
Kira pobiegła w głąb tunelu, tam gdzie mapy wskazywały największy spadek zasilania. Z każdym krokiem mrok gęstniał, jakby w powietrzu unosił się czarny pył. Usłyszała niskie buczenie, jak wielki transformator, ale fałszywe, niepokojące.
Dotarła do komory technicznej. W jej centrum wisiała kula ciemności, wielka jak motocykl, pulsująca jak serce. Cienie-roje wpływały do niej i wypływały, karmiąc się energią z kabli.
— A więc to ty — powiedziała Kira. — Gniazdo. Albo… żarłoczna czarna bańka.
Kula zadrżała, jakby ją usłyszała. Z jej powierzchni wystrzeliły smugi, celując w emitery Kiry.
— O nie, nie, nie — Kira odskoczyła, robiąc przewrót. — To jest mój sprzęt. Nie dotykamy.
Przypięła do bransoletki mały moduł. Zaiskrzył światłem w kolorze błękitnym.
— Jeśli chcesz energii… to dam ci taką, której nie lubisz.
Błękitne światło było zimne i ostre, jak poranny mróz. Cienie zawahały się, cofając.
— Cienie boją się… czego? — mruknęła Kira. — Stabilnego światła? Takiego, którego nie da się łatwo “zjeść”?
Z komory dobiegł głos Mai przez krótkofalówkę:
— Lumen, nasz krąg słabnie! Latarki siadają!
Kira zacisnęła zęby.
— Wytrzymajcie jeszcze chwilę. Zaraz wyłączę źródło.
Podbiegła do panelu zasilania. Nad nim była stara metalowa tabliczka: “Awaryjne odcięcie”. Kira spojrzała na kable.
— Jeśli odetnę zasilanie, rój straci jedzenie… ale miasto też straci światło.
Zawahała się tylko sekundę. Odpowiedzialność była cięższa niż plecak z emiterami.
— Lepiej ciemno na chwilę niż ciemność na zawsze — powiedziała.
Pociągnęła dźwignię.
Komora zadrżała. Kula ciemności zaczęła się kurczyć, jak balon, z którego uchodzi powietrze. Cienie zawyły cicho, rozpadając się na drobne strzępki, które wirowały bez celu.
— Teraz! — krzyknęła Kira do krótkofalówki. — Krąg światła wzmocnić na maksimum! Skierować w stronę tunelu!
Z oddali rozbłysła fala jasności, jakby ktoś otworzył drzwi do letniego dnia. Strzępki cieni zaczęły znikać, rozpuszczając się w świetle.
Kira poczuła ulgę… ale kula nie zniknęła całkiem. Skurczyła się do rozmiaru piłki i nagle wyskoczyła w bok, jak sprytny zwierz, uciekając w głębsze korytarze.
— Och, nie. Ty nie będziesz moim niedokończonym zadaniem domowym — syknęła Kira i ruszyła za nią.
Pościg pod miastem
Korytarze wiły się jak labirynt. Kira biegła, oświetlając drogę cienkim promieniem z dłoni. Ciemna kula toczyła się, odbijając od ścian, zostawiając za sobą smugę, która próbowała zgasić światło.
— Stój! — krzyknęła Kira. — Nysa nie ma w planach bycia twoją stołówką!
Kula odpowiedziała tylko niskim “buuum”, jak zniecierpliwiony głośnik. Skręciła w stronę starego tunelu, zamkniętego od lat. Na ścianach widniały graffiti: rakiety, gwiazdy i napis “KOSMOS JEST ZA ROGIEM”.
— Świetnie — mruknęła Kira. — Ktoś mi kiedyś mówił, że w mieście wszystko jest połączone. Nie mówił, że z kosmosem.
Tunel zakończył się wielkimi drzwiami z symbolem, którego Kira nie widziała nigdy wcześniej: stylizowana spirala i trzy kropki. Drzwi były lekko uchylone, a zza nich biło dziwne, fioletowe światło.
Kula ciemności wślizgnęła się do środka.
Kira podeszła ostrożnie i zajrzała. W środku znajdowało się pomieszczenie jak z komiksu: urządzenia o gładkich powierzchniach, przewody jak srebrne węże i coś, co wyglądało jak portal — okrągła rama, w której wirowała mgła.
— No proszę — szepnęła. — Ktoś pod moim miastem trzyma… kosmiczną bramkę.
Kula ciemności podtoczyła się do portalu i zaczęła chłonąć fioletową poświatę, rosnąc odrobinę, jakby to była jej ulubiona przekąska.
— Aha! — Kira wskazała palcem. — Czyli nie jesteś tylko “cieniem”. Jesteś… kosmicznym pasożytem.
Za jej plecami rozległy się kroki. To Olek i Maja, prowadząc kilku ratowników.
— Lumen! — zawołała Maja. — Złapaliśmy sygnał. Co to za miejsce?!
Kira nie odwróciła wzroku od portalu.
— Tajna komora. I wygląda na to, że ktoś zostawił tu otwarte drzwi do… gdzieś. A to coś próbuje z tego skorzystać.
Olek wpatrywał się w portal jak zahipnotyzowany.
— To jak… w filmach.
— Tylko bez popcornu — mruknęła Kira. — I bez gwarancji szczęśliwego zakończenia, jeśli nie będziemy współpracować.
Kula ciemności nagle wystrzeliła w górę, jakby chciała wskoczyć w portal. Kira zareagowała błyskawicznie: rozłożyła swoje świetlne panele, tworząc półkolistą barierę.
— Nie ma mowy! — krzyknęła.
Cień uderzył w barierę. Światło zadrżało, ale wytrzymało. Kira poczuła, jak jej ramiona drżą od wysiłku.
— Potrzebuję więcej światła! — zawołała do Mai. — Zróbcie to, co w tunelu. Krąg!
Ratownicy i wolontariusze ustawili się wokół portalu. Latarki, lampy awaryjne, nawet ekran tabletu — wszystko skierowali na cień i na barierę Kiry. Z wielu małych świateł powstała jedna, mocna jasność.
Olek podniósł swoją latarkę najwyżej.
— Dawajcie! Razem!
Kula ciemności zaczęła piszczeć, wirować, tracić kształt. Kira zwiększyła moc emiterów, a jej światło stało się złote, jak zachód słońca.
— To miasto jest nasze — powiedziała spokojnie, choć w oczach miała ogień. — A my nie zostawiamy nikogo w ciemności.
Cień skurczył się do małej plamki i… pękł bez huku, jak bańka mydlana. Została po nim tylko chwila chłodu, która szybko minęła.
Portal zaczął migotać, jakby był niestabilny.
— Okej — powiedziała Maja. — To coś się zamyka?
— Albo zaraz zrobi nam niespodziankę — odparła Kira. — Musimy go zabezpieczyć.
Kira spojrzała na swoje bransolety. Miały tryb “kopuła świetlna” — używany rzadko, bo pochłaniał mnóstwo energii.
— Jeśli zbuduję kopułę, odizoluję portal i resztki tej energii — powiedziała. — Ale potrzebuję, żebyście zasilili mnie wszystkim, co macie. Powerbanki, agregaty, nawet rower z dynamem, jeśli ktoś ma.
Olek parsknął.
— Rower z dynamem? Mogę pożyczyć od sąsiada. On kocha pedałować nawet w windzie.
— Dziś nie trzeba — uśmiechnęła się Kira. — Ale zapamiętam.
Ratownicy podłączyli przenośny agregat. Wolontariusze przynieśli powerbanki z Centrum Pomocy. Maja podała Kirze kabel z uśmiechem, w którym było zmęczenie i upór.
— Masz. Nysa stoi za tobą.
Kira podłączyła zasilanie do plecaka. Urządzenia zabrzęczały. Światło zaczęło się zbierać, jakby powietrze napełniało się jasnością.
Kopuła, która uspokaja
Kira stanęła przed portalem, rozłożyła ręce i zamknęła oczy na sekundę. Pomyślała o mieście: o przejściu podziemnym, gdzie ludzie trzymali się razem; o Centrum Pomocy, gdzie nikt nie pytał “czy to mój problem”, tylko “komu mogę pomóc”; o twarzach, które rozjaśniały się, gdy wracało światło.
— Dobra — wyszeptała. — Czas na wielki finał. Bez wybuchów. Z klasą.
Jej bransolety rozbłysły. Z ziemi i z powietrza wyrosła świetlna konstrukcja, jak przezroczysta bańka. Najpierw cienka jak błona, potem coraz mocniejsza, aż stała się kopułą, w której światło płynęło spokojnie, jak woda w fontannie. Kopuła objęła portal i całe pomieszczenie, odcinając je od reszty tuneli.
Fioletowa poświata portalu uspokoiła się, zwinęła i zgasła, jak zasypiające oko.
Wszyscy wpatrywali się w kopułę. Jej powierzchnia mieniła się delikatnie, jakby ktoś rozlał na niej mleko i gwiazdy.
— Wow — szepnął Olek. — To jest… bezpieczne.
— Taki był plan — Kira otworzyła oczy i powoli opuściła ręce. Oddychała ciężko, ale uśmiechała się. — Kopuła uspokajająca. Światło, które mówi: “Już dobrze”.
Maja dotknęła kopuły palcami. Była ciepła.
— I co teraz?
— Teraz wracamy do Centrum Pomocy — powiedziała Kira. — Sprawdzimy, czy miasto wraca do normy, rozdamy latarki tam, gdzie trzeba, i zrobimy listę miejsc, które potrzebują naprawy. I… — spojrzała na Olka — powiemy ludziom, że nie uratowała ich jedna bohaterka. Tylko wielu ludzi, którzy świecili razem.
Olek kiwnął głową z powagą.
— Mogę o tym opowiedzieć w szkole?
— Musisz — odparła Kira. — Ale jeśli ktoś powie, że to zmyślasz, powiedz mu, że zmyślanie też jest supermocą. Tylko używaj jej odpowiedzialnie.
Ruszyli z powrotem korytarzem, a za nimi, w głębi podziemi, kopuła świeciła spokojnie, jak latarnia dla całego miasta. Nysa znów miała swoje linie światła — i coś jeszcze: pewność, że gdy przyjdzie ciemność, mieszkańcy potrafią zapalić ją wspólnie.
