Rozdział 1: Tajemnicza Mapa
Olek miał osiem lat i nie potrafił usiedzieć w jednym miejscu dłużej niż pięć minut. Uwielbiał przygody – a dziś miała go spotkać największa z nich. Pewnego popołudnia, kiedy wrócił do domu od swojego najlepszego przyjaciela Jakuba, zobaczył, że na biurku leży stara, żółta koperta. Była zamknięta czerwonym lakowym pieczęcią.
„Hmm, ciekawe... To pewnie mama zostawiła coś śmiesznego”, pomyślał Olek i ostrożnie oderwał pieczęć. W środku była mapa! Na pergaminie narysowano dziwne zakręty, zamek, staw i… wielkie X.
Olek poczuł dreszczyk emocji. „To musi być mapa skarbu!” szepnął do siebie.
W tej chwili do pokoju zajrzała siostra Olka, Marysia.
— Co robisz? — spytała podejrzliwie.
— Znalazłem mapę skarbu! — wykrzyknął Olek.
Marysia spojrzała na niego z powątpiewaniem, ale widząc mapę, jej oczy się rozjaśniły.
— Idziemy razem? — zapytała cicho.
— Jasne! — odpowiedział Olek. — Ale pamiętaj: musimy być odważni, sprytni i… cierpliwi!
Rozdział 2: Pierwsze Przeszkody
Olek i Marysia ubrali wygodne buty i ruszyli na podwórko. Pierwszy symbol na mapie to była stara, rozłożysta lipa przy końcu ulicy. Pod drzewem siedział kot sąsiadów, Rudy.
Kiedy podeszli bliżej, Rudy zamiauczał i zwinął się w kłębek, zasłaniając coś ogonem.
— On czegoś pilnuje — szepnęła Marysia. — Może tam jest wskazówka?
— Spróbuję go przekonać — rzekł Olek i delikatnie podsunął mu kawałek kiełbaski, którą wziął z lodówki.
Kot obwąchał kiełbaskę, po czym łaskawie się odsunął. Pod kępą trawy leżał mały klucz!
Marysia klasnęła w dłonie z radości.
— Ale super! — zawołała. — Idziemy dalej!
Mapa prowadziła ich przez park, za którym był staw. Na brzegu stała ławka, a pod nią kolejny symbol z mapy: muszla.
Olek uklęknął obok ławki i zobaczył, że pod nią leży zagadkowy liścik: „Aby iść dalej, musisz rozwiązać zagadkę: Co ma cztery nogi, ale nie chodzi?”
Marysia zmarszczyła brwi.
— Hmm… może stół? — zapytała niepewnie.
— Tak! — ucieszył się Olek. — Tam dalej jest altana z dużym stołem!
Szybko pobiegli do altany. Pod stołem znaleźli kolejną podpowiedź — małą błyszczącą monetę i kartkę z rysunkiem zamku.
Rozdział 3: Zamek i Tolerancja
Zamek narysowany na kartce był bardzo podobny do zamku z piasku, który dzieci często budowały w piaskownicy na placu zabaw. Słońce świeciło już nisko, rzucając długie cienie.
Kiedy Olek i Marysia podeszli do piaskownicy, zobaczyli grupę dzieci. Byli tam chłopiec na wózku, dziewczynka w okularach i kilku innych, których Olek nie znał dobrze.
— Może nam nie pozwolą wejść — szepnęła Marysia.
— Spróbujmy — powiedział Olek odważnie.
Podszedł do dzieci i delikatnie zapytał:
— Czy możemy zobaczyć wasz zamek? Mamy mapę skarbu i myślimy, że kolejna wskazówka może być tutaj.
Dzieci spojrzały po sobie, a potem chłopiec na wózku powiedział:
— Jasne! Każdy jest mile widziany. Może razem się pobawimy!
Razem zaczęli rozkopywać piasek wokół zamku i w końcu Olek poczuł pod palcami coś twardego. To była mała, metalowa skrzyneczka, zamknięta na klucz.
— Mam klucz! — przypomniał sobie Olek.
Włożył klucz do kłódki i przekręcił. Zamek kliknął, a wieczko podniosło się powoli.
W środku była kolejna kartka z napisem: „By dotrzeć do skarbu, musicie być cierpliwi i razem pokonać przeszkody. Idźcie za tęczowym kamieniem.”
Ciekawe, co to za kamień, pomyślał Olek. Rozejrzeli się dookoła i ujrzeli, że za piaskownicą leży połyskujący w słońcu kolorowy kamień.
Rozdział 4: Skarb w Starym Ogrodzie
Za kolorowym kamieniem zaczynała się ścieżka prowadząca do starego ogrodu. Ogród był trochę dziki, ale Olek znał tu każdy zakątek. Po drodze chłopiec wyjaśnił nowym przyjaciołom zasady poszukiwań, a ci podzielili się swoimi pomysłami. Zauważył, że różnią się od siebie, ale dzięki temu mają więcej pomysłów i mogą pomóc sobie nawzajem.
— Zobaczcie, tu na mapie jest narysowany pergol z różami! — zawołała dziewczynka w okularach.
Każdy szukał wskazówek w swoim tempie, aż w końcu chłopiec na wózku zauważył, że jedna z cegieł w murku obok pergoli jest poluzowana.
Olek ostrożnie wyjął cegłę, a pod nią… była mała, okrągła puszka. W środku leżał dziwny przedmiot: stary, metalowy pierścień z wygrawerowanym symbolem — gwiazdą w kole.
— To jest chyba pieczęć! — powiedziała Marysia z przejęciem. — Ale co mamy z nią zrobić?
Olek spojrzał na ostatnią wskazówkę z mapy: „Aby zdobyć skarb, odciśnij pieczęć na kartce i otocz symbolem przyjaźni.”
Rozdział 5: Pieczęć Skarbu i Okrąg Przyjaźni
Olek szybko wyjął z plecaka notes i długopis. Położył go na ławce, tuszował pierścień małym kawałkiem błota, który znalazł obok, po czym mocno przycisnął do kartki. Kiedy podniósł pieczęć, na papierze odbiła się gwiazda w kole.
— Teraz musimy otoczyć to symbolem przyjaźni! — powiedział chłopiec na wózku. — Może każdy z nas narysuje coś, co kojarzy mu się z przyjaźnią?
Dzieci podawały sobie notes i długopis. Jedno narysowało serce, inne uśmiechniętą buzię, ktoś inny dwa splecione ręce, a Marysia dorysowała małe, kolorowe kwiatki. Olek domalował tęczę, żeby pokazać, że wszyscy mogą razem się bawić, niezależnie od tego, jacy są.
Na końcu wokół odbitej pieczęci powstał piękny, kolorowy okrąg symboli przyjaźni.
— To nasz prawdziwy skarb — powiedział Olek z uśmiechem. — Wspólna przygoda, nowe przyjaźnie i to, że razem możemy wszystko!
Dzieci popatrzyły na siebie z dumą i radością. Wiedziały już, że najcenniejszy skarb to przyjaźń i wspólna zabawa, a każdy, kto jest miły i otwarty, jest mile widziany w ich gronie.
Na środku kartki został odciśnięty symbol: gwiazda w kole, a dookoła niej – wielobarwny okrąg przyjaźni.
