Trwa ładowanie...

Opowieść o podróży kosmicznej 11-12 lat Interaktywna opowieść

Mapa Światła

Interaktywna opowieść science-fiction o chłopcu, który wyrusza w kosmos, by naprawić tajemniczą mapę gwiazd i nauczyć się, że odwaga może być cicha i bardzo konkretna.

Pobierz tę opowieść w formacie PDF

Idealne do dzielenia się lub drukowania tej opowieści!

11-letni Kacper z zachwyconymi oczami i potarganymi brązowymi włosami dotyka palcem świecącego panelu i obserwuje migający ekran z powtarzającym się, tajemniczym sygnałem; obok stoi około 35-letni Rami z podniesioną ręką jakby chciał zatrzymać, a za Kacprem jego około 38-letnia matka ze związanymi włosami trzyma tablet z mapą i sygnałami; akcja rozgrywa się w rozległym metalicznym hangarze orbitalnym „Warta” z refleksyjnymi szarymi podłogami, zaparkowanymi statkami serwisowymi i dużym okrągłym oknem na gwiaździste, czarne kosmos z odległą niebieską planetą; atmosfera ciekawa i lekko napięta, migające światła, przewody, narzędzia i mały głośnik wydający dźwięki; styl graficzny: żywe kolory, wyraźne kontury, delikatnie przesadzone, przyjazne dzieciom wyrazy i proste czytelne detale technologiczne.

zgłoś problem z tym obrazem

Rozmiar tekstu:

Optymalizacja czytania dla dyslektyków

W tej interaktywnej opowieści to ty wybierasz, co dalej na każdym etapie: twoje decyzje wpływają na przebieg... i zakończenie przygody!

Bez reklam 3€ na miesiąc

Czy pragną Państwo nieprzerwanej lektury? Wesprzyjcie Oh My Tales, usuńcie wszystkie reklamy i korzystajcie z innych wliczonych korzyści już od 3€ miesięcznie.

Zobacz plany i ceny

Udostępnij

zgłoś problem z tą opowieścią

Co sądziliście o tej opowieści?

Podaj swoją opinię, przyznając ocenę tej opowieści w zależności od tego, co Ty i/lub Twoje dziecko o niej myśleliście. Z góry dziękujemy!

Quiz: czy dobrze zrozumiałeś opowieść?

Teleskop: Przyrząd do patrzenia na dalekie obiekty, zwłaszcza na niebo i gwiazdy.
Baza orbitalna: Stacja lub miejsce krążące wokół Ziemi, gdzie pracują ludzie i sprzęt.
Hangarze: Duże pomieszczenie, gdzie przechowuje się i naprawia statki kosmiczne.
Statki serwisowe: Małe statki używane do napraw i kontroli innych pojazdów w kosmosie.
Procedur: Zestaw kroków do wykonania pracy w sposób bezpieczny i uporządkowany.
Pierścienie uszczelniające: Części, które zapobiegają przedostawaniu się powietrza lub cieczy.
Iluminatory: Duże okna w statku kosmicznym, przez które widać kosmos.
Dysze manewrowe: Małe silniki służące do poprawiania pozycji i kierunku statku.
Boja nawigacyjna: Urządzenie wysyłające sygnały, pomagające statkom znaleźć drogę.
Meteoroid: Mały kawałek skały lub metalu latający w przestrzeni kosmicznej.

Stwórz magiczną i unikalną opowieść dla swojego dziecka!

Stwórz spersonalizowaną przygodę w zaledwie kilka minut, w której twoje dziecko staje się bohaterem. Z naszym ekskluzywnym narzędziem to łatwe, darmowe i zabawne!

Stworzyć opowieść

Tematy związane z tą opowieścią:

przygoda pomoc tajemnica ciekawość odkrycie mama kosmos naprawa eksploracja chłopiec teleskop

Do przeczytania następnie w Opowieści o podróżach kosmicznych dla 11-12 lat

Mężczyzna Jarek wygląda na pogodnego i skupionego, trzyma metalowy kubek z napisem „Spokojnie. Metoda.”; ma około 40 lat, krótkie siwiejące włosy i granatową, poplamioną od tłuszczu kurtkę mechanika z kieszeniami pełnymi narzędzi; po lewej siedzi Lila, około 30 lat, bystre, figlarne oblicze, czarne włosy w ciasnym koku, siedzi na skrzyni i z zachwytem patrzy na horyzont planety; Iwo, około 35 lat, z kilkudniowym zarostem i lekko tłustymi rękami, podlewa z ulgą zioła w modułowych donicach; kapitan Amina, około 45 lat, wysoka, z siwymi pasmami przy skroniach, stoi za Jarkiem, dłoń na konsoli, dumny i opiekuńczy wyraz twarzy; scena w sali obserwacyjnej ze dużą, zaokrągloną przeszkloną ścianą, matową metalową ramą, miękkimi panelami świetlnymi i małym modułem ogrodowym z zielonymi liśćmi i kroplami wody; przez okno widać Koral‑7 z miedzianą krzywizną, różowo‑fioletowymi pasami chmur i regularnymi błyskawicami, które milkną przy zbliżeniu do słońca; zespół, uspokojony po naprawie, ogląda wschód słońca nad planetą — złote światło muska twarze, atmosfera spokoju i cichego zwycięstwa; paleta akwarelna: ciepłe tony miedzi, bursztynu i bladoróżowego kontrastujące z łagodnymi błękitami stacji oraz białe akcenty na refleksach metalu i kroplach wody.

Kropla wiedzy i statek, który przestał się chwiać

Czytanie 19 min.

Główna postać: Lena, dziewczyna o zdeterminowanej i pełnej zachwytu twarzy, błyszczących oczach i brązowych włosach związanych w kucyk, w srebrnym kombinezonie z niebieskimi znakami, trzyma małego drona i patrzy na ciemne „okno” w kosmicznej masie cienia; postacie drugoplanowe: Jaro, około 35 lat, jasna broda, poplamiony tłustą plamą szary kombinezon, uśmiechnięty, oparty o kadłub statku z ramionami skrzyżowanymi po lewej stronie Leny, oraz Nika, około 40 lat, o spokojnej i życzliwej twarzy, pojawiająca się na unoszącym się holograficznym ekranie za Leną i dająca instrukcje; ważny obiekt: dron „Kropla”, małe metaliczne urządzenie w kształcie kropli z rozłożonymi skrzydłami, zielonymi światłami i cienkimi kablami, wystrzeliwany z otwartej włazowej klapy statku w stronę anomalii; miejsce: otwarty hangar statku kosmicznego z białą metalową ścianą i świetlnymi panelami, głębokie czarne pole gwiazd w tle oraz przed statkiem półprzezroczysta ciemna powłoka wydająca się pochłaniać światło; sytuacja: Lena wysyła drona z małą kapsułą energetyczną wzdłuż cienkiej świetlnej linii ku zniszczonej latarni widocznej przez „okno” w powłoce cienia — scena ukazuje napięcie i nadzieję, kontrastowe oświetlenie (ciepły blask latarni, chłodne refleksy na kombinezonie), kompozycja skupiona na Lenie i trajektorii drona.

Warta na krawędzi wszechświata

Czytanie 16 min.

Jasny, miękki obraz w pastelach z neonowymi akcentami: główna bohaterka Lena, inżynierka o zdecydowanej, spokojnej twarzy, krótkich kasztanowo-rudych włosach, w dopasowanym skafandrze petrolowym z srebrnymi naszywkami, kuca przed małą skrzynką elektryczną, jedną ręką trzyma błyszczący metalowy zacisk blokujący, drugą naciska przycisk; obok unosi się kulisty drone PIK w kolorze kremowym z turkusowymi listwami i przyjaznym „okiem” kamery, pokazujący ikonę zaskoczenia, w tle starszy technik Ravel — uśmiechnięty mężczyzna około 50 lat w poplamionym szarym kombinezonie przy skrzynce z narzędziami; miejsce to wielka sale muzeum kosmicznego pod szklaną kopułą, jasna metalowa posadzka z świetlnymi liniami przypominającymi dawne trasy gwiezdne, pośrodku patynowa lampa nawigacyjna emitująca nieregularne światło, gabloty z retro przedmiotami, migające diody i odsłonięte rury; scena przedstawia kluczowy moment, gdy Lena odizolowuje gniazdko, zatrzymując niestabilny przepływ energii — lampka stabilizuje się po założeniu zacisku, wisi jeszcze nikła smug świetlny, atmosfera napięcia, które ustępuje dzięki metodycznym, spokojnym działaniom.

Latarnia nawigacyjna i nitka grawitacji w Muzeum Szlaków Gwiezdnych

Czytanie 20 min.

Główna bohaterka to trzydziestoparoletnia archeolożka kosmiczna o okrągłej, skupionej twarzy i brązowych włosach upiętych w praktyczny kok, w jasnym kombinezonie z matowymi płytkami, delikatnie wkładająca mały czarny fragment z rytami do gniazda anteny pod miękkim światłem; towarzyszy jej Milo, około 25–30-letni technik o uśmiechniętej, niezdarnej twarzy, krótkich włosach i okrągłych okularach, kucający z kablami i kluczem, oraz Sawa, 28–35-letnia pilotka o smukłej sylwetce, stojąca z terminalem i wskazująca kierunek; scena rozgrywa się na rozległym polu anten przy stacji orbitalnej — smukłe metalowe konstrukcje, lekko przyrdzewiałe powierzchnie, ciemne niebo z gwiazdami i cienkim pierścieniem stacji, o kontrastowym, geometrycznym oświetleniu w tonacjach miedzi, granatu i kremu, tworząc spokojną, współpracującą atmosferę i czytelną, przyjazną kompozycję.

Szept anten Stelliady

Czytanie 16 min.

Leonardo Radecki, dorosły mężczyzna o skoncentrowanym, uśmiechniętym obliczu i szaroczarnych krótkich włosach, w niebieskoszarej roboczej kurtce pokrytej kosmicznym pyłem, klęczy na pierwszym planie i trzyma małą latarkę rzucającą ciepły stożek światła; po lewej Mira (ok. 32 lata), zdeterminowana, krótkie brązowe włosy, zielony kombinezon techniczny, pracuje przy oświetlonym panelu; po prawej Kamil (ok. 29 lat), z figlarnym lecz ostrożnym wyrazem, czarne włosy, lekko przekrzywiony kask, mocuje linę i patrzy na drona; na ramieniu Leonardo stoi mały dynamiczny dron-robot z szczotkowanego metalu wielkości kota, z cienkimi nogami i pulsującą złotą lampką na grzbiecie, emitujący mały błysk światła; scena rozgrywa się we wnętrzu dużego segmentu stacji kosmicznej z zakrzywionymi srebrnoszarymi ścianami, przewodami i resztkami przewodzącego żelu na podłodze, w tle widoczna jasna technologiczna sfera z pulsującymi złotymi filamentami; zespół rozbraja przytwierdzony do ściany cylindryczny generator energetyczny, atmosfera napięta lecz współpracująca, ciepłe reflektory kontrastują z chłodnymi odbiciami metalu, kompozycja skupiona na Leonardzie i dronie, faktura malarska przypominająca gwasz z szerokimi pociągnięciami pędzla i ziarnistą strukturą.

Lustro słońca i tajemnica Helios-Delta

Czytanie 20 min.

Kamil (30–35 lat) na pierwszym planie, skoncentrowany i lekko zaniepokojony, w hełmie kosmicznym z przezroczystą wizjerą i szarej kombinezonie z niebieskimi detalami, wyciąga rękawicę, by wyjąć z panelu na pierścieniu małego, połamango szafirowego drona; Inga (28–32 lata) po prawej, rude związane włosy, zdeterminowana, trzyma otwartą włazę i latarkę kosmiczną stojąc tuż za Kamilem; Marek (35–40 lat) po lewej, krótkie włosy, spokojny i opiekuńczy, trzyma się liny bezpieczeństwa i obserwuje z niewielkiego odstępu; dron „Pip” ma sześć metalowych ramion, grafitowy kolor, bladą lampkę stanu, skrzydełko powyginane i drobne kryształy mikroglacjalne na kadłubie, częściowo wyjęty z panelu; miejsce: metalowy pierścień stacji kosmicznej z satynową fakturą, otwartymi panelami, widocznymi śrubami i cienkim szronem, w tle ostre gwiazdy i blada mgławica; sytuacja: delikatna akcja ratunkowa na segmencie 12, napięta atmosfera, ciszę kosmosu przerywają pulsujące niebiesko‑fioletowe pasy świetlne wokół pierścienia symbolizujące sygnał ECHO; styl: łagodne kolory, zaokrąglone kontury, kontrast zimnego blasku gwiazd i ciepłego światła latarek, czytelne mimiki i gesty dla młodej widowni.

Echo z cichego światła: zagubiony dron Pip i kosmiczna pętla

Czytanie 20 min.

Mężczyzna, Marcin, w wieku około 30 lat, z rozczochranymi brązowymi włosami i okularami ochronnymi, wyraża intensywne skupienie na swojej twarzy. Nosi srebrny skafander kosmiczny ozdobiony migającymi światłami i pochyla się nad panelem sterującym, otoczony kablami i jasnymi ekranami. Obok niego stoi naukowiec, około 28-letnia kobieta z blond włosami związanymi w kok, uważnie obserwująca ekran holograficzny, na którym wyświetlane są złożone dane. Nosi białą fartuch i wydaje się zaintrygowana, marszcząc brwi. Scena rozgrywa się wewnątrz stacji kosmicznej

Tajemniczy sojusz: podróż do granic kosmosu

Dostępne w opowieści audio Czytanie 6 min.

Kapitan Lena Borowska, pilotka, stoi w kokpicie swojego statku kosmicznego, jej twarz oświetlona światłem gwiazd. Ma brązowe włosy związane w kok, błyszczące oczy pełne determinacji i pewny uśmiech. Pewnie dostosowuje stery, gotowa prowadzić swój statek przez ogrom kosmosu. Obok niej android o imieniu Artur, z srebrnym ciałem i błyszczącymi niebieskimi oczami, ma przyjazny i uważny wyraz twarzy. Nadzoruje systemy statku, gotowy pomóc kapitan w jej misji. Kokpit wypełniony jest futurystycznymi panelami sterującymi, migającymi światłami i dużym oknem, które oferuje spektakularny widok na galaktykę, gdzie migoczące gwiazdy i kolorowe mgławice tańczą w ciemności. Główna sytuacja przedstawia Lenę i Artura w trakcie manewru, aby uniknąć dziwnej anomalii energetycznej w kosmosie, podczas gdy wibrujące fale światła otaczają ich, tworząc ekscytującą i tajemniczą atmosferę.

Podróż do gwiezdnej stacji Prometeusz

Czytanie 13 min.

Na środku obrazu stoi inżynierka Emilia z determinacją i zachwytem w oczach. Ma brązowe włosy związane w koński ogon i nosi srebrny skafander kosmiczny ozdobiony migoczącymi niebieskimi światłami. Jej oczy błyszczą ekscytacją, gdy bada ogromny świecący kryształ pulsujący energią, znajdujący się przed nią. Po jej prawej stronie Kubo, humanoidalny robot o eleganckich kształtach i jasnoniebieskich oczach, uważnie obserwuje dane na swoim wbudowanym ekranie. Ma smukłą sylwetkę i elastyczne stawy, wydaje się skoncentrowany, gotowy pomóc Emilii w tej przygodzie. W tle kolorowa planeta w odcieniach fioletu i zieleni unosi się w przestrzeni, otoczona migoczącymi mgławicami. Iskrzące gwiazdy oświetlają czarne niebo, tworząc magiczną i tajemniczą atmosferę. Scena przedstawia Emilię i Kubę w trakcie eksploracji, odkrywających moc kryształu w jaskini wypełnionej światłem i energią, a ich twarze wyrażają zachwyt i ciekawość wobec nieznanego, które ich otacza.

Wyprawa Emilii do Mgławicy Xirion

Czytanie 9 min.

Odkrywcy przyszłości: kosmiczna przygoda

Czytanie 11 min.

Otrzymuj nowe opowieści w każdą niedzielę wieczorem!

Otrzymaj 7 ekscytujących i fascynujących opowieści, dostosowanych do wieku i gustów Twojego dziecka, każdej niedzieli o 17:00*. To jest darmowe i gwarantowane bez spamu!
*E-mail wysyłany o 17:00 czasu środkowoeuropejskiego (CET).

Nie lubimy też spamu. Dlatego nie będziemy wysyłać Ci nic poza opowieściami. Będziesz mógł się wypisać, kiedy tylko zechcesz.

Powiadomienie

Mapa Światła

Co sądziliście o tej opowieści?

Quiz: czy dobrze zrozumiałeś opowieść?

Słowniczek: trudne słowa opowieści

Stwórz magiczną i unikalną opowieść dla swojego dziecka!

Tematy związane z tą opowieścią:

Do przeczytania następnie w Opowieści o podróżach kosmicznych dla 11-12 lat

Otrzymuj nowe opowieści w każdą niedzielę wieczorem!