Rozdział 1: Tajemnicza skrzynia w ogrodzie
W pewien słoneczny poranek Zosia i Kuba bawili się w ogrodzie za domem Zosi. Zosia była dziewczynką o jasnych włosach i szerokim uśmiechu, Kuba miał rude piegi i lubił nosić niebieską czapkę. Razem stanowili wesołą drużynę. Tego dnia postanowili wykopać wielką dziurę pod wielkim drzewem. Zosia kopała łopatką, a Kuba pomagał rękami.
Nagle, pod ziemią, ich łopatka uderzyła o coś twardego. Zosia spojrzała na Kubę z szeroko otwartymi oczami.
— Co to może być? — zapytała cicho.
— Może kamień? — odpowiedział Kuba, ale oboje wiedzieli, że to nie był zwykły kamień. Razem ostrożnie odgarnęli ziemię. Po chwili zobaczyli stary, drewniany kufer. Był cały w błocie, z zardzewiałym zamkiem i zdobieniami w kształcie gwiazdek.
— Znaleźliśmy skarb! — zawołała Zosia. — Ale czy możemy go otworzyć?
Kuba spojrzał dookoła. W ogrodzie było cicho i bezpiecznie. — Spróbujmy! — powiedział. Razem delikatnie podnieśli klapę. W środku była tylko jedna, bardzo stara mapa. Mapa była pomarańczowa i zielona, z narysowanymi strzałkami, drzewami i wielkim X na końcu.
— To mapa skarbu! — krzyknął Kuba. — Musimy odnaleźć, gdzie prowadzi.
Zosia i Kuba wiedzieli, że muszą być odważni, bardzo ostrożni i zawsze razem. Ścisnęli sobie ręce i obiecali, że będą na siebie uważać.
Rozdział 2: Pierwszy trop – tajemniczy kamień
Zosia i Kuba uważnie przyjrzeli się mapie. Na początku była narysowana jabłoń, pod którą właśnie stali. Pierwsza strzałka prowadziła do dużego, płaskiego kamienia w rogu ogrodu.
— Musimy tam pójść! — powiedziała Zosia. Razem podeszli do kamienia, rozglądając się na boki. Słońce świeciło ciepło, a ptaki śpiewały.
Pod kamieniem znaleźli mały, czerwony woreczek. W środku był złoty klucz i kartka z zagadką: „Gdzie cień pada w południe, tam drugi trop znajdziecie.” Zosia spojrzała na Kubę.
— Cień w południe… Gdzie jest największy cień w ogrodzie?
Kuba popatrzył na wielki krzew przy płocie. — Tam zawsze jest cień, nawet w południe!
Pomaszerowali do krzewu. Było tam chłodno i pachniało zielonymi liśćmi. Pod krzewem leżał stary słoik, a w nim kolejna zagadka: „Znajdź miejsce, gdzie kwitną żółte kwiaty, tam czeka niespodzianka.”
— Żółte kwiaty! — ucieszyła się Zosia. — To przecież nasza rabatka z żonkilami!
Pobiegli do rabatki. Byli trochę zmęczeni, ale bardzo szczęśliwi. Pod jednym z kwiatków znaleźli niewielką kopertę. W środku znajdowała się kartka z napisem: „Szukaj pod mostkiem.”
— Musimy iść nad staw! — zawołał Kuba.
Rozdział 3: Mostek i wielka niespodzianka
Staw był niedaleko. Nad wodą prowadził mały, drewniany mostek. Zosia i Kuba podeszli do mostka powoli, bo wiedzieli, że nad wodą trzeba być bardzo ostrożnym. Zosia przypomniała sobie, co mówiła mama: „Zawsze trzymaj Kubę za rękę, kiedy jesteście blisko wody.” Złapała Kubę za rękę i razem uklękli przy mostku.
Pod mostkiem był kolejny woreczek, tym razem niebieski. W środku była wskazówka: „Wejdź do domku na drzewie i poszukaj pod deską.” Domek na drzewie był ulubionym miejscem Zosi. Był tam bezpieczny, miękki koc i małe okienko.
Dzieci wdrapały się po drabince. W domku było przytulnie i cicho. Zosia podniosła jedną z desek na podłodze. Tam, w małej dziurce, znalazła kartkę i… małą, żółtą latarkę!
Kartka mówiła: „Przyświeć w ciemny kąt domku, a znajdziesz ostatni trop.” Kuba szybko wziął latarkę, a Zosia skierowała światło w najciemniejszy róg. Tam zobaczyli błyszczącą, srebrną monetę.
Kuba podniósł monetę i zobaczył, że na odwrocie jest rysunek wielkiego drzewa z gwiazdkami. — To drzewo, pod którym znaleźliśmy skrzynię! — zawołał.
— Musimy tam wrócić! — zgodziła się Zosia.
Rozdział 4: Wielki finał pod gwiaździstym drzewem
Zosia i Kuba wrócili pod stare drzewo. Byli trochę zmęczeni, ale bardzo podekscytowani. Słońce było już nisko, a ptaki śpiewały cicho. Dzieci uklękły w miejscu, gdzie wcześniej wykopały skrzynię.
Zosia przypomniała sobie złoty klucz. Razem z Kubą zaczęli oglądać drzewo bardzo uważnie. Na pniu znaleźli małe drzwiczki ze złotą kłódką. Zosia delikatnie wsunęła klucz do zamka. Klik! Kłódka otworzyła się.
Za drzwiczkami była mała, kolorowa skrzynka. Dzieci otworzyły ją powoli. W środku było dużo małych, błyszczących kamyczków, kilka kolorowych piórek i list.
Zosia przeczytała list na głos: „Gratulacje! Jesteście dzielni, mądrzy i wytrwali. Prawdziwy skarb to odwaga, przyjaźń i wspólne przygody. Oto dla was magiczne kamyczki – każdy spełnia jedno marzenie.”
Kuba i Zosia uśmiechnęli się szeroko. Byli bardzo szczęśliwi. Każde z nich wybrało po jednym kamyczku i złożyło życzenie. Potem zamknęli skrzynkę i schowali ją z powrotem za drzwiczkami w drzewie. Obiecali sobie, że będą zawsze razem odkrywać nowe tajemnice, ale zawsze bezpiecznie i z uśmiechem.
Tego wieczoru Zosia i Kuba opowiedzieli rodzicom o swojej wielkiej przygodzie. Rodzice byli dumni, że dzieci były odważne, sprytne i ostrożne. Zosia i Kuba wiedzieli, że największym skarbem jest przyjaźń i to, że byli razem.
I od tego dnia, gdy tylko w ogrodzie świeciło słońce, Zosia i Kuba znów szukali nowych przygód, ale zawsze pamiętali, by być razem, uważać na siebie i nigdy się nie poddawać. Bo razem można znaleźć każdy skarb!
