W lesie, gdzie drzewa były wysokie jak wieże, mieszkała mała niedźwiedzica o imieniu Maja. Maja była bardzo ciekawska i lubiła odkrywać wszystko, co ją otaczało.
Pewnego dnia, Maja spotkała swojego najlepszego przyjaciela, wesołego zajączka o imieniu Zyzio. Zyzio skakał radośnie, gdy zobaczył Maję.
– Cześć, Maju! Co robisz? – zapytał Zyzio.
– Cześć, Zyzio! Chcę znaleźć najpiękniejszy kwiat w lesie! – odpowiedziała Maja.
– To świetny pomysł! Idźmy razem! – zawołał Zyzio.
Wyruszyli w poszukiwaniu kwiatu. Słońce świeciło, a ptaki śpiewały w koronach drzew. Wkrótce dotarli do polany, gdzie rosły kolorowe kwiaty.
– Patrz, Maju! Jakie piękne! – zawołał Zyzio.
Maja była zachwycona. Wśród kwiatów zauważyła złoty kwiat, który błyszczał jak słońce.
– Zobacz, Zyzio! To musi być najpiękniejszy kwiat! – zawołała Maja.
Ale nagle usłyszeli smutny głos. To była mała sowa, która siedziała na gałęzi.
– Dlaczego jesteś smutna, sówko? – zapytała Maja.
– Zgubiłam mój ulubiony kwiat. Był różowy i pachniał jak miód – odpowiedziała sowa.
Maja spojrzała na złoty kwiat i powiedziała:
– Możemy podzielić się naszymi kwiatami! Ty dostaniesz mój złoty, a ja twój różowy!
Sowa uśmiechnęła się szeroko.
– Dziękuję, Maju! To wspaniałe!
Maja i Zyzio wymienili się kwiatami z sową. Teraz wszyscy byli szczęśliwi.
– Pamiętajcie, że dzielenie się jest piękne! – powiedziała Maja.
I tak, w lesie, przyjaźń i dzielenie się sprawiły, że każdy był szczęśliwy.
Morał: Dzieląc się, możemy uczynić innych szczęśliwymi!
