W małym, ciepłym domku mieszkał mały chłopczyk o imieniu Jaś. Jaś miał osiemnaście miesięcy. Lubił bawić się w ogrodzie. Jesień przyszła, a liście na drzewach stały się żółte, pomarańczowe i czerwone.
Pewnego dnia, Jaś powiedział: „Mama, chcę zrobić coś pięknego!”. Mama się uśmiechnęła i powiedziała: „Dobrze, Jasiu! Zróbmy wspólnie projekt artystyczny!”.
Jaś wziął kolorowe liście i powiedział: „Zobacz, jakie są ładne!”. Mama odpowiedziała: „Tak, Jasiu! Liście są jak kolorowe obrazki!”.
Razem zbierali liście. Jaś mówił: „Żółty! Czerwony! Pomarańczowy!”. Mama pokazywała, jak przylepić liście do kartki. Jaś śmiał się i mówił: „Liście! Piękne liście!”.
Kiedy skończyli, mieli piękny obrazek. Mama powiedziała: „Brawo, Jasiu! Udało się!”. Jaś był bardzo dumny.
Siedzieli razem, patrząc na obrazek. Jaś powiedział: „Jesień jest piękna! Liście są kolorowe!”. Mama przytuliła Jasia i powiedziała: „Tak, Jasiu. Jesień jest magiczna!”.
I tak, w ciepłym domku, radość z jesieni wypełniła serca Jasia i mamy.
