Rozdział 1: Klub Tropicieli pod Dębem
Pod rozłożystym dębem, przy leśnej bibliotece prowadzonej przez mądre sowy, zbierał się Klub Tropicieli. Przewodnikiem grupy był szop Szperuś. Miał czarną maskę na pyszczku, paskowany ogon i wielką ciekawość w sercu.
Obok niego siedzieli przyjaciele: żółwik Tup, który zawsze mówił spokojnie i myślał bardzo dokładnie, zajączka Fika, pełna energii, i sroka Błysk, co kochała zagadki tak jak świecące kamyczki.
„Dziś zrobimy grę tropiącą!” ogłosił Szperuś, wyciągając mapę z leśnymi ścieżkami. „Na końcu czeka skrzynka opowieści. Otwiera ją ten srebrny kluczyk.”
Srebrny kluczyk błysnął na słońcu. Szperuś przywiązał go niebieską wstążką do gałązki dębu, tuż obok mapy. „Będzie tu, bezpiecznie, aż rozwiążemy wszystkie zagadki.”
„Zaczynamy!” zaklaskała Fika.
Pierwsza zagadka prowadziła do strumyka. Druga – do ławki przy bibliotecznym pniu. Trzecia – do dywanu z miękkiego mchu, gdzie sowa pani Czytka zostawiła zakładkę w kształcie księżyca. Tropiciele śmiali się, biegali i notowali podpowiedzi. Szperuś pilnował, by każdy miał głos.
„Wracamy po klucz!” zawołał. „Została ostatnia wskazówka.”
Gdy stanęli pod dębem, niebieska wstążka kołysała się cicho. Kluczyka… nie było.
„Ojej!” pisnęła Fika. „Zniknął!”
„Spokojnie,” powiedział żółwik Tup. „Razem znajdziemy. Przecież jesteśmy Tropicielami.”
Szperuś natychmiast odetchnął i uśmiechnął się do przyjaciół. „Macie rację. Zrobimy z tego śledztwo.”
Rozdział 2: Zniknięty klucz
Szperuś uklęknął pod gałęzią. „Najpierw zobaczmy, co wiemy. Kiedy ostatnio widzieliśmy klucz?”
„Wtedy, gdy ruszaliśmy na pierwszą zagadkę,” przypomniała Fika. „Widziałam, jak błyszczał.”
„Patrzcie, supeł jest luźny,” zauważył Tup. „Może wiatr go rozwiązał?”
„Może,” przytaknęła Błysk, rozglądając się. „Ale spójrzcie tu – mały srebrzysty ślad na korze, jakby coś się otarło.”
Szperuś zebrał tropy: kołysząca się wstążka, luźny supeł, srebrzysty pyłek na korze, a także… malutkie krople wody na ławce pod dębem.
„Skąd woda?” zastanawiał się. „Nie padało.”
„Może z porannej rosy,” odpowiedział Tup. „A może ktoś przysiadł tutaj z mokrymi łapkami.”
„Czyją?” zapytał Szperuś. „Zając zostawia długie odciski, żółwik ma ślady w kształcie łusek na piasku, szop… pięć paluszków. A te ślady są malutkie i okrągłe.”
„Myszki?” wyszeptała Fika. „Albo… pszczoły kapnęły kropelką z pysznego miodku?”
„Pszczoły zostawiają zapach,” zaśmiała się Błysk i uniosła dziób. „Czujecie? Delikatnie pachnie miodem.”
Szperuś zamknął oczy i wciągnął powietrze. Rzeczywiście, coś słodkiego unosiło się w powietrzu. Obok na ławce leżała klejąca się plamka, maleńka jak guziczek.
„Czyli wiemy, że był wiatr, luźny supeł i kropelka miodu,” podsumował. „Pytanie do ciebie, czytelniku: gdzie mógł się schować mały, lekki kluczyk, jeśli coś go zdmuchnęło i przykleiło?”
„Spójrzcie tam,” tupnął delikatnie żółwik. „Książka na stojaku przy ławce jest troszkę zagięta, jakby coś docisnęło stronę.”
„To wielki album o chmurach,” powiedziała Fika. „Pani Czytka go tu zostawiła, żeby wszyscy sobie oglądali.”
„Bardzo lubię albumy,” dodała Błysk, zaglądając pod brzeg kartki. „Ojej, widzę cieniutką smużkę srebra!”
Rozdział 3: Trop, który brzęczy
„Zanim poruszymy książkę, zastanówmy się,” powiedział Szperuś. „Jeśli wiatr rozwiązał supeł, kluczyk mógł spaść z gałęzi. Gdzie? Prosto na ławkę. A na ławce było trochę miodku. Mógł się przykleić. A jeśli ktoś przewrócił stronę albumu, kluczyk mógł wsunąć się między strony.”
„To brzmi sensownie,” przytaknął Tup. „Sprawdźmy ostrożnie.”
„Zaraz, zaraz,” Błysk uniosła skrzydła. „Nie oskarżajmy nikogo. To nie wina wiatrów, pszczół ani sów. To po prostu zdarzenie. Ważne, żeby rozwiązać zagadkę.”
Szperuś poczuł lekkie ukłucie w brzuszku. „Muszę coś powiedzieć. Kiedy rano przywiązywałem klucz, spieszyłem się. Mogłem źle zawiązać supeł. Przepraszam. To moja odpowiedzialność.”
„Dziękujemy, że mówisz prawdę,” powiedział Tup łagodnie. „Odpowiedzialność to dbanie o wspólne rzeczy i przyznanie, gdy coś poszło nie tak. A teraz działajmy razem.”
Szperuś uśmiechnął się z ulgą. „Podzielmy się zadaniami. Błysk sprawdzi górny róg strony, Fika przytrzyma album, Tup będzie powoli przesuwał kartkę, a ja zajrzę pod spód.”
„Gotowi!” zawołała Fika.
Ostrożnie poruszyli kartkę. „Słyszycie?” szepnęła Błysk. „Cichutkie 'dzyń'!”
„To może być nasz klucz!” ucieszył się Szperuś. „Czytelniku, jak sądzisz, gdzie dokładnie brzęczy? Po lewej czy po prawej?”
„Po prawej!” zawołała Fika, bo dźwięk dobiegał spod prawego dolnego rogu.
Tup przesunął kartkę o milimetr. Pomiędzy dwiema stronami coś błysnęło jak poranny promień. Klejąca kropelka miodu trzymała kluczyk w miejscu. Szperuś wziął listek, by delikatnie odczepić metal od papieru.
„Już prawie… ostrożnie…” mówił cicho.
„Mam go!” zakrzyknął nagle, trzymając w łapce srebrny kluczyk. „Uratowany!”
„Hurra!” krzyknęli Tropiciele jednocześnie.
„I ważna lekcja,” dodał Tup. „Zawiązywać supły dokładnie. Sprawdzać dwa razy.”
„To nasza klubowa zasada,” przytaknęła Błysk. „Dodałabym jeszcze: nie panikujemy, tylko pytamy i szukamy tropów.”
„A ja: każdy może coś zauważyć,” dorzuciła Fika. „Razem widzimy więcej.”
Rozdział 4: Skrzynka opowieści i nowa strona
Z kluczykiem w łapce Szperuś poprowadził przyjaciół do ostatniej wskazówki. Rym mówił: „Gdzie słowa tańczą jak liście na wietrze, tam sekret czeka w samym ich sercu.” Wszyscy spojrzeli na biblioteczny pień. W jego wnętrzu, w półce na najniższym poziomie, stała mała skrzynka z gwiazdami na wieku.
„To ona!” klasnęła Fika.
„Otwórzmy ją razem,” zaproponował Tup.
Szperuś wsunął kluczyk w zamek. Cichutkie „klik” zabrzmiało jak obietnica. W środku leżały: album naklejek, pieczątka z lupą, miękki ołówek i gruby zeszyt z napisem „Dziennik Tropicieli”.
„Jaki śliczny zeszyt!” zachwyciła się Błysk, zatrzepotała skrzydłami i zajrzała do środka. „Puste strony. Czekają na nasze przygody.”
„To idealne miejsce, by zapisać nasze zasady,” powiedział Tup. „Żeby pamiętać.”
Usiedli w kółku. Szperuś otworzył zeszyt na pierwszej stronie. „Napiszmy: 1) Sprawdzaj dwa razy. 2) Mów prawdę, nawet gdy to trudne. 3) Dbaj o wspólne rzeczy. 4) Słuchaj innych i działaj razem. 5) Szukaj tropów cierpliwie.”
„I 6) Ciesz się przygodą!” dodała Fika, śmiejąc się wesoło.
„Zgoda,” przytaknął Szperuś. Zapisał wszystko starannymi literami. „A co z kluczykiem? Musimy go pilnować.”
„Zróbmy dyżury,” zaproponował Tup. „Każdego dnia ktoś inny jest Strażnikiem Klucza.”
„Dziś mogę być ja,” powiedziała Błysk. „Obiecuję, że nie będę go zawieszać na luźnej wstążce. Schowam go do kieszonki w skrzynce.”
„Świetny plan,” ucieszył się Szperuś. „To właśnie odpowiedzialność.”
Na koniec wszyscy zajrzeli do albumu o chmurach, tego samego, w którym znalazł się kluczyk. Szperuś delikatnie pogładził zagiętą kartkę i bardzo uważnie przewrócił stronę. Chmury na obrazkach zmieniły kształty: baranek stał się żaglowcem, a żaglowiec – wyspą. Wszyscy wybuchnęli śmiechem.
„Zobaczcie,” powiedział cicho Szperuś. „Dziś też przewróciliśmy ważną stronę. Najpierw w książce, a potem w naszym Dzienniku. Rozwiązaliśmy zagadkę i nauczyliśmy się czegoś o sobie.”
„To było super!” podskoczyła Fika. „Jutro możemy zrobić nową grę?”
„Jasne,” uśmiechnęła się Błysk. „Może o zapachach? Trop miodu był bardzo dobry.”
„A ja jutro przyniosę sznurek na supły próbne,” oznajmił Tup. „Będziemy ćwiczyć wiązanie.”
Słońce przesunęło się po niebie, a pod dębem panował spokój i radosne mruczenie liści. Tropiciele zamknęli skrzynkę, schowali klucz i jeszcze przez chwilę oglądali obrazki.
„Gotowi na kolejne przygody?” zapytał Szperuś.
„Zawsze!” odpowiedzieli chórem.
Szperuś ujął Dziennik Tropicieli, położył go na kolanach i – bardzo, bardzo uważnie – przewrócił następną stronę. Po niej czekało miejsce na nową historię, którą razem dopiero mieli napisać. I wszyscy wiedzieli, że z taką drużyną każdy dzień może zmienić się w mądrą, wesołą zagadkę.
