Kubuś siedzi na dywanie. Mama mówi: „Dziś przyjdą do nas goście.” Kubuś czuje coś w brzuszku. To nowe uczucie.
Kubuś patrzy na swoje zabawki. Chce pokazać je gościom. Ale boi się, że coś pójdzie nie tak. Mama pyta: „Kubuś, co czujesz?” Kubuś mówi cicho: „Nie wiem, mamo. Chyba się wstydzę.”
Mama przytula Kubusia. „To wstyd, Kubusiu. Każdy czasem się wstydzi. To jest w porządku.” Kubuś kiwa głową.
Dzwonek. Goście już są. Kubuś chowa się za mamą. Gosia, koleżanka, mówi: „Cześć, Kubuś!” Kubuś patrzy na podłogę. Mama szepcze: „Spróbuj powiedzieć ‘cześć'. Możesz spróbować, jeśli chcesz.”
Kubuś mówi cichutko: „Cześć.” Gosia się uśmiecha. „Chcesz się bawić?” pyta. Kubuś kiwa głową.
Mama mówi: „Brawo, Kubuś! Wstyd odszedł, bo spróbowałeś.” Kubuś czuje się lepiej. Teraz bawi się z Gosią. Już się nie wstydzi.
Mama mówi: „Gdy się wstydzisz, możesz powiedzieć o tym. Wstyd jest jak chmurka. Przychodzi i odchodzi.”
Kubuś się uśmiecha. Jest mu ciepło i dobrze.
