Wiosna przyszła. Mała Ania jest bardzo szczęśliwa. Słońce świeci, a kwiaty zaczynają rosnąć. Ania mówi: „Mamo, czy możemy posadzić kwiaty?”
Mama się uśmiecha. „Tak, Aniu! To świetny pomysł! Pomóż mi w ogrodzie.”
Ania biegnie do ogrodu. Widzi zieloną trawę i kolorowe kwiaty. „Patrz, mamo! Kwiaty są piękne!” mówi Ania.
Mama pokazuje Ani nasiona. „To są nasiona kwiatów. Musimy je zasadzić w ziemi.”
Ania bierze małą łopatkę. „Ja chcę wykopać dół!” krzyczy. Mama kiwa głową. „Dobrze, Aniu. Wykop głęboko.”
Ania kopie w ziemi. Jest bardzo podekscytowana. „Czy to wystarczy, mamo?” pyta.
„Tak, Aniu! Teraz wrzuć nasiona do dołu,” mówi mama. Ania wrzuca nasiona. „Są w ziemi!” cieszy się.
Mama przykrywa nasiona ziemią. „Teraz podlejemy je wodą,” mówi. Ania bierze konewkę. „Lubię podlewać kwiaty!” mówi.
Mama i Ania podlewają ziemię. Ania uśmiecha się. „Czy kwiaty będą rosły?” pyta.
„Tak, Aniu. Ziemia, woda i słońce pomogą im rosnąć,” odpowiada mama.
Ania patrzy na ogród. „Nie mogę się doczekać, aż zobaczę kwiaty!” mówi z radością.
Mama przytula Anię. „Wiosna to czas, kiedy wszystko rośnie. Będziemy dbać o nasz ogród razem.”
Ania kiwa głową. „Tak, razem!” mówi.
Każdego dnia Ania sprawdza ogród. Widzisz, jak małe kiełki zaczynają wyrastać. „Mamo, patrz! Kwiaty rosną!” krzyczy.
Mama przychodzi do ogrodu. „To wspaniałe, Aniu! Dobrze się spisałaś,” chwali ją mama.
Ania jest dumna. „Dziękuję, mamo! Kocham wiosnę i nasze kwiaty!”
Mama uśmiecha się. „Wiosna jest piękna, a my jesteśmy szczęśliwi, że możemy wspólnie ją przeżywać.”
Ania przytula mamę. „Kocham nasz ogród!” mówi. Wiosna jest radosna, a Ania jest szczęśliwa.
