Mała Hania ma rok. Jest w domu z mamą. Za oknem jest wiosna. Słońce świeci cicho.
Mama ubiera Hanię w leką kurtkę i czapkę. „Idziemy na spacer” mówi. Hania klaszcze.
Na dworze pachnie mokrą ziemią. Hania czuje to nosem. Dotyka dłonią miękkiej trawy. Trawa łaskocze. Hania śmieje się: „Ha ha”.
Przy krzaku śpiewa ptak. „Ćwir, ćwir” mówi ptak. Hania słucha. Mama mówi: „To ptaszek. Wiosną śpiewa”.
Na ścieżce leży mała kałuża. Hania patrzy. W kałuży widać niebo. Mama trzyma Hanię za rękę. „Mały krok” mówi. Hania stawia stopę obok. Jest sucho. „Brawo” mówi mama.
Obok rośnie żółty kwiat. Mama kuca. „To kwiatek” mówi. Hania wącha. Kwiat pachnie lekko i słodko.
Nagle wieje chłodny wiatr. Hania robi „brr”. Mama poprawia szalik. „Już ciepło” mówi. Hania przytula się.
Wracają do domu. W kuchni jest ciepło. Hania pije wodę i je banana. Potem siada na kolanach mamy. Mama czyta krótką książkę. Hania ziewa. W głowie ma słońce, ptaszka i kwiat.
Wiosna uczy: patrz, wąchaj i słuchaj, a świat jest dobry i bliski.
