Pierwsza część
Maja jest młodą astronautką. Ma ciepły uśmiech. Lubi patrzeć w gwiazdy. Pewnego dnia statek Maji odbiera dziwny sygnał. Sygnal jest miękki i spokojny. „Posłuchajmy” — mówi Maja. Włącza wielki okrągły ekran. Na ekranie pojawiają się kolory. Zielony, niebieski i złoty. Maja czuje radość. Statek cichutko śpiewa. To brzmi jak przyjazne zaproszenie.
Druga część
Maja przygotowuje statek. Zakłada miękkie buty i jasną kurtkę. Sprawdza przyciski. „Silnik gotowy” — mówi. „Na pokładzie jest też kubek z herbatą” — śmieje się. Statek startuje. Leci lekko przez chmury gwiazd. Maja widzi pola światła. Czasem widzi małe statki unoszące się jak bąbelki. Sygnał robi się głośniejszy. Na ekranie pojawia się mapa. Maja analizuje sygnał. Używa prostych narzędzi. „To nie strach” — myśli. „To zaproszenie do rozmowy.”
Maja ląduje na małej planecie. Trawa na niej świeci jak miękka latarnia. Spotyka malutkie istoty z jasnymi oczami. Nie mówią słowami. Wysyłają dźwięki jak dzwonki. Maja odpowiada. Nuci cicho melodie. Istoty uczą ją prostych gestów. Maja pokazuje swój kubek z herbatą. Istoty podają małe liście. Maja jest wdzięczna. „Dziękuję” — mówi Maja i dotyka serca. Istoty uśmiechają się światłem.
Maja robi notatki. Rysuje figury na ekranie. Wyjaśnia, że sygnał pomaga znaleźć przyjaciół. Robi zdjęcia kolorów i dźwięków. Wieczorem siada przy małym ogniu z istotami. Opowiadają historie bez słów. Maja czuje, że świat jest wielki, ale czuły.
Trzecia część
Kiedy nadszedł czas widzenia"."> pożegnania, Maja mówi: „Dziękuję za muzykę i za herbatę.” Istoty mrugają światłem. Podają jej mały kamyk na szczęście. Maja wraca na statek. Wysyła raport z sygnałem do domu. „Sygnał to przyjaźń” — pisze. Statek unosi się powoli. W drodze powrotnej Maja patrzy na niebo i myśli o nowych przyjaciołach.
Gdy statek przybywa do portu, wszyscy w bazie wychodzą na zewnątrz. Klaskają i wołają jej imię. Maja jest szczęśliwa i wdzięczna. Klaszczą wspólnie głośno. Kciuki i dłonie biją rytm. „Dziękuję” — mówi Maja cicho. Wszyscy klaszczą.
