W królestwie Świetlistej Tęczy żył dobry książę. Książę miał złote serce i uśmiech jak promyk słońca. Pewnego dnia, w królestwie pojawiła się smutna chmurka. Chmurka płakała, a deszcz padał z jej oczu.
„Czemu płaczesz, mała chmurko?” zapytał książę.
„Bo jestem samotna. Nie mam przyjaciół!” odpowiedziała chmurka, chowając twarz w swoich puszystych piórach.
Książę pomyślał i powiedział: „Nie martw się! Możemy być przyjaciółmi!”
Chmurka spojrzała na księcia z nadzieją. „Jak możemy być przyjaciółmi?” zapytała.
„Ty możesz przynieść deszcz, a ja przyniosę słońce! Razem stworzymy tęczę!” zaproponował książę z radością.
Chmurka uśmiechnęła się i obiecała, że będzie przynosić deszcz, a książę zawoła słońce.
Od tego dnia, chmurka i książę pracowali razem. Każdego ranka chmurka dawała deszcz, a książę śpiewał wesołe piosenki do słońca. Wkrótce królestwo zajaśniało tęczą!
Wszyscy mieszkańcy królestwa przychodzili, aby podziwiać ich piękny duet. „Patrzcie, to książę i chmurka!” krzyczeli. Książę śmiał się, a chmurka tańczyła w powietrzu.
Czas mijał, a chmurka nigdy nie czuła się samotna. Zyskała wielu przyjaciół w królestwie.
Pewnego dnia chmurka powiedziała: „Dziękuję, książę! Jesteś moim najlepszym przyjacielem!”
Książę odpowiedział uśmiechając się: „A ty jesteś moim. Przyjaźń jest najpiękniejszym skarbem!”
I tak, w królestwie Świetlistej Tęczy, przyjaźń księcia i chmurki rozkwitała jak najpiękniejszy kwiat.
Morał: Przyjaźń czyni nas szczęśliwszymi!
