Rozdział 1. Zniknięte pudełko z herbatą
Zosia i Olek mieli prawie osiem lat i bardzo lubili zagadki. Mieszkali w miasteczku przy jeziorze. Po szkole jeździli na rowerach, rysowali mapy i prowadzili zeszyt tropów. Na okładce zeszytu narysowali lupę i napisali: Dwoje Tropicieli.
Pewnego ciepłego poranka pani Hania z domu kultury zawołała ich do sali, gdzie stały krzesła, kolorowe kubki i pudełka z ciasteczkami. Dziś miała być Wspólna Herbatka na grobli, czyli na kamiennym wale nad jeziorem. Mieli przyjść sąsiedzi, dzieci, nawet pan Mirek, opiekun grobli. Ale coś było nie tak.
— Zniknęło mi pudełko z kubkami i specjalną herbatą malinowo-miętową — powiedziała cicho pani Hania. — Postawiłam je na ławce w wejściu. Poszłam po serwetki. Wróciłam i… nie ma.
Zosia spojrzała na Olka. Olek poprawił sznurowadło. Związał je w swój ulubiony węzeł detektywa.
— Pomożemy — powiedziała Zosia.
Zaczęli od miejsca, gdzie stało pudełko. Na ławce nie było kurzu. Był za to cieniutki pasek srebrnego brokatu, jakby z czyjejś czapki, i maleńka, błyszcząca kropelka miodu. Na podłodze leżała zielona wstążka, z zagięciem jak ogonek litery S.
Zosia zapisała w zeszycie: 1) brokat, 2) miód, 3) zielona wstążka. Olek powąchał powietrze. Poczuł coś słodkiego. Jakby ktoś otworzył paczkę herbaty.
Przy drzwiach zobaczyli ślady. Dwie wąskie kreski, równoległe, z przerwami. To mogły być ślady wózka albo hulajnogi. Na wycieraczce widniała też malutka plamka po herbacie. Taka różowa, jak sok malinowy.
Zatrzymaj się na chwilę. Co byś zrobił, gdybyś znalazł takie tropy? Czy ślady dwóch wąskich kresek pasują bardziej do roweru, czy do hulajnogi?
Zosia już myślała. Hulajnoga! Rower zostawia ślady dwóch opon, zwykle szerszych. Hulajnoga często rysuje dwie lekkie kreski: koło i jakby zarys podstawki. Olek kiwnął głową. Zapisali: 4) hulajnoga.
— Kierunek? — mruknął Olek.
Przy drzwiach na zewnątrz leżały dwie okruszki. Pachniały miodem. Kropelka miodu połyskiwała na schodku. Za płotem rósł krzak porzeczek. Na jednym liściu wisiała kolejna kropelka.
— Trop — szepnęła Zosia.
Poszli za kroplami, uważnie, ale bez pośpiechu. Nie było się czego bać. Miasteczko było znajome, spokojne i słoneczne. Pani z kwiaciarni machnęła do nich ręką. Pies sąsiadów leniwie machnął ogonem.
Krople miodu prowadziły do rynku, a potem w stronę jeziora. Wiatr niósł zapach. Delikatny, malinowy, jak z uśmiechniętego termosu. Zosia zmarszczyła nos.
— Mój nos to kompas do zapachów — powiedziała wesoło.
— Mój brzuch to radar na ciasteczka — odparł szeptem Olek. Zosia lekko zachichotała.
Na chodniku przy parku zobaczyli kredową strzałkę. Narysowaną zieloną kredą. Obok trzy małe kółka. Jakby ktoś zostawił znak. Strzałka pokazywała w stronę grobli. Na krawężniku leżał wąski pasek zielonej wstążki. Taki sam, jak w domu kultury.
— Kto idzie na groblę z herbatą i wstążkami? — spytał Olek. Zosia nie odpowiedziała, ale oczy jej błyszczały. Zapisali: 5) strzałki do grobli.
Rozdział 2. Trop prowadzi na groblę
Grobla była szeroka i kamienna. Oddzielała spokojną zatokę od większej części jeziora. Latem dzieci puszczały tu latawce. Jesienią wiatr śpiewał cicho między kamieniami. Dziś też śpiewał, ale łagodnie. Słońce świeciło, a mewy krążyły wysoko.
Zanim weszli na groblę, Zosia przystanęła. Woda chlupotała miękko. Nie było dużych fal. Olek wyciągnął zeszyt i narysował plan grobli. Na końcu planu postawił kropkę: latarnia. Przy brzegu zaznaczył ławki i wielki, niebieski kosz na śmieci.
Tu tropy były wyraźniejsze. Na piasku przy wejściu widać było dwie wąskie kreski. Był też odcisk buta, z gwiazdką na czubku. Obok leżał maleńki, srebrny dzwoneczek. Zadzwonił cichutko, kiedy Olek go musnął.
— Czyj to dzwoneczek? — zapytała Zosia, choć nie czekała na odpowiedź.
Pomyśl. Kto na grobli mógł mieć dzwoneczek? Może ktoś od roweru? A może dzwoneczek do hulajnogi? Albo dzwonek od koszyka z piknikiem?
Obok dzwoneczka leżał długi, cienki sznurek, zakończony zieloną wstążką. Sznurek był zaczepiony o kamień. Wiatr szarpał wstążkę. Nad groblą zatrzepotał latawiec. Utknął w niskim krzaku koło latarni. Latawiec miał namalowane malinowe kropki.
— Latawiec! Ktoś go nie odwiązał — powiedział Olek.
— A może odszedł na chwilę — dodała Zosia.
Pachniało mocniej. Jak malinowa herbata z miętą i odrobiną miodu. Zosia rozejrzała się uważnie. Na pobliskiej ławce ktoś zostawił małe serwetki w gwiazdki. Na kamieniu leżała kreda. Zielona. Na betonowej płycie grobli ktoś narysował serce i literę K.
— Litera K… — zamruczał Olek. — K jak kto?
Zatrzymaj się. Pomyśl. Czy znasz kogoś, kto rysuje kredą strzałki, puszcza latawiec z zieloną wstążką i ma na imię na K?
Zosia przypomniała sobie Kamila z trzeciej klasy. Kamil często jeździł na hulajnodze i zawsze wiązał wstążki na swoim latawcu. Lubił też pomagać przy wspólnych akcjach. Raz zbierał papierki z panem Mirkiem. Miał czapkę posypaną srebrnym brokatem po szkolnym przedstawieniu.
— Kamil — szepnęła Zosia.
— Kamil! — powtórzył Olek.
Ale gdzie było pudełko? Rozejrzeli się po kamieniach i po ławkach. Nic. Tylko wiatr. I mewy, które patrzyły ciekawie, jakby czekały na okruszki.
Pod latarnią stała niebieska deska, taka przeciwwietrzna, przykrywająca czasem rzeczy, żeby nie zwiało. Na jej rogu wisiał kawałek zielonej wstążki. Ktoś zrobił supełek w kształcie litery K. Zosia pochyliła się i powąchała powietrze tuż przy desce. Pachniało mocno herbatą.
— Co wybierzemy? — spytał Olek. — Sprawdzamy pod tą deską, czy idziemy dalej za groblę?
Pomyśl teraz. Skąd silniej pachnie? Skąd unosi się malinowy zapach? Jeśli pachnie przy desce, to co mogłoby tam być?
Zosia postukała lekko w deskę. Olek podniósł ją odrobinę. Pod spodem było suche miejsce, ciche, jak schowek. Nie zajrzeli jednak od razu. Najpierw usłyszeli kroki.
Rozdział 3. Pan Mirek i tajemnica schowka
To przyszedł pan Mirek, opiekun grobli. Miał szeroki kapelusz i pomarańczową kamizelkę. Uśmiechał się do dzieci.
— Tropicie? — zapytał cicho.
— Trochę — odpowiedziała Zosia. — Szukamy pudełka z herbatą.
— Szukamy dla wszystkich — dodał Olek.
Pan Mirek pokiwał głową. Usiadł na kamieniu i spojrzał na wiatr, jakby słuchał piosenki.
— Przed chwilą był tu Kamil — powiedział. — Przyjechał na hulajnodze. Miał dzwoneczek. Dzwoneczek mu się odczepił. Niósł pudełko. Mewy krążyły nisko. Chciały podziobać serwetki. Kamil przykrył pudełko tą niebieską deską, bo bał się, że wiatr porwie. Powiedział, że musi skoczyć po młodszą siostrę. Powiedział też, że wróci przed zachodem.
Zosia i Olek wymienili spojrzenia. Tropy pasowały. Wstążka. Dzwoneczek. Kreda. Hulajnoga. Litera K. Dlatego była deska, supełek i malinowy zapach.
— To znaczy, że pudełko jest bezpieczne — szepnęła Zosia.
— I że nie zniknęło naprawdę — dodał Olek i odetchnął.
Pan Mirek wstał. Podniósł lekko niebieską deskę. Pod spodem stało duże pudło, przewiązane zieloną wstążką. Na wieczku ktoś napisał: Dla wszystkich. Wrócę. K.
— Sprawdzimy tylko, czy wszystko jest całe — powiedział pan Mirek.
Zerknęli do środka. Kubki były równo ustawione. W paczkach leżały herbaty. Mięta, malina, trochę lipy. Był też mały słoik z miodem. Nic nie było zgniecione. Pudełko nie było mokre. Mewy zawiodły. Dzieci roześmiały się cicho.
— Dobrze, że Kamil pomyślał o wietrze — zauważyła Zosia. — I o mewach.
— Dobrze, że zostawił znak — dodał Olek i dotknął kredowego serca.
Teraz pojawiła się nowa zagadka: co zrobić, by Wspólna Herbatka się udała, zanim Kamil wróci? Zatrzymaj się i pomyśl. Co można przygotować wcześniej, by wszystkim było miło? Co można podzielić, żeby każdy miał swój kubek, swój kawałek ciasteczka, swój uśmiech?
Zosia spojrzała na ławki. Olek spojrzał na kosz. Pan Mirek uśmiechnął się.
— Rozłożymy serwetki, ustawimy kubki, nalejemy wodę do czajnika, ale nie włączymy jeszcze — powiedział Olek.
— Zrobimy też strzałki kredą, żeby każdy trafił na groblę — dodała Zosia. — I napiszemy wiadomość dla Kamila: Dzięki za schowek!
Pan Mirek przyniósł lekki stolik. Zosia poukładała kubki. Ustawiła je w dwie równe linie. Olek policzył ciasteczka. Było ich trzydzieści dwa. Zapisali to w zeszycie, żeby wiedzieć, ile osób dostanie po jednym. Jeśli przyjdzie więcej osób, trzeba będzie dzielić. To nic. Dzielić można sprawiedliwie: na połówki, na ćwiartki, a nawet na uśmiechy.
Na betonie pojawiła się kredowa mapa. Złota strzałka od domu kultury do grobli. Zielone serca po drodze. Dzieci napisały: Tutaj herbata! Dla wszystkich!
Słońce stało niżej. Wiatr pachniał malinami. Wszystko było gotowe. Z daleka było widać postać na hulajnodze. Kamil jechał i machał. Za rękę prowadził swoją siostrę. Miała czapkę z pomponem, trochę posypaną brokatem.
— Udało się! — zawołał Kamil.
— Trochę też dzięki tobie — odpowiedziała Zosia.
— I dzięki wam — dodał pan Mirek.
Rozdział 4. Wspólna herbata i podsumowanie tropów
Kiedy wszyscy się zebrali, pani Hania przytuliła pudełko, jakby było skarbem. Wszyscy byli uśmiechnięci. Nikt się nie martwił. Zagadkę wyjaśniono spokojnie. To było miłe i proste: ktoś chciał dobrze i zabezpieczył rzeczy przed wiatrem.
Pani Hania postawiła czajnik na małym palniku. Para uniosła się z dziobka. Zapach był cudowny. Mięta śmiała się z maliną, a miód mrugał złotem. Kubki stały w równej linii. Dzieci podawały je sąsiadom. Każdy dostał po jednym ciasteczku. Kiedy zobaczyli, że osób jest trochę więcej, Olek zaproponował:
— Podzielimy resztę na połówki.
— Podzielimy też uśmiechy na podwójne — dodała Zosia.
Wszyscy się roześmiali. Kamil podszedł do Zosi i Olka.
— Bałem się, że wiatr porwie serwetki — powiedział cicho. — Dlatego schowałem pudełko pod deskę i zawiązałem supełek w K. Musiałem odebrać siostrę. Zostawiłem strzałki, żeby nikt nie błądził. Dziękuję, że wszystko ustawiliście.
— Zapisaliśmy tropy — powiedział Olek. — Wstążka, dzwoneczek, hulajnoga, kreda, litera K. Wszystko do siebie pasowało.
— I pachnący wiatr — dodała Zosia z uśmiechem. — Nos czasem też jest lupą.
Zatrzymaj się na moment i pomyśl, jak ty byś to ułożył. Który trop był najważniejszy? Litera K? Zielona wstążka? Ślady hulajnogi? A może zapach herbaty? Każdy trop był mały, ale razem tworzyły całość. Tak działają zagadki: składają się z puzzli. Trzeba je ułożyć wspólnie.
Sąsiedzi siedzieli na ławkach. Pan Mirek opowiadał, jak mewa próbowała ukraść serwetkę, ale wypuściła ją, bo serwetka nie była smaczna. Pani z kwiaciarni przyniosła słoik suszonych płatków nagietka i dodała do herbaty odrobinkę koloru. Pies sąsiadów położył się obok i zasnął, mając nos na własnym ogonie. Nawet wiatr był zadowolony. Latawiec Kamila znowu zatańczył, tym razem bezpiecznie przywiązany.
Pani Hania nalała herbatę do kubków. Para unosiła się w jasnych smużkach. Olek trzymał swój kubek obiema dłońmi. Czuł ciepło przy palcach. Zosia dmuchnęła lekko na powierzchnię. Na wierzchu kołysał się listek mięty.
— To była zagadka o trosce — powiedziała Zosia. — Ktoś się zatroszczył o pudełko.
— I o wszystkich — dopowiedział Olek. — Bo chciał, by było dobrze.
— To jeszcze jedna rzecz — dodał pan Mirek. — Dzielicie się tropami, dzielicie się herbatą, dzielicie się czasem. To jest najlepsza część takich przygód.
Zosia uśmiechnęła się. Popatrzyła na zeszyt. Na ostatniej stronie dopisała: Wniosek. Warto pytać, patrzeć i dzielić się. Warto ufać i sprawdzać spokojnie. Wiatr bywa pomocny. A herbata najlepiej smakuje razem.
Przed zachodem słońca zagrzały się jeszcze dwa czajniki. Kubki już nie stały w dwóch liniach. Tworzyły okrąg, jak grupa przyjaciół. Ktoś przyniósł mały świecznik. Ktoś inny podrzucił nową kredę i narysował uśmiech na kamieniu.
Na koniec Zosia i Olek zrobili krótkie podsumowanie. Olek przeczytał z zeszytu:
— Ślady: hulajnoga. Wstążki: zielone, takie jak u Kamila. Zapach: malinowy. Znak: litera K. Dzwoneczek: od hulajnogi. Schowek: pod deską przy latarni.
— Wniosek: pudełko było bezpieczne i czekało na wszystkich — dodała Zosia. — Kamil pomyślał o grobli, wietrze i mewach. My pomyśleliśmy o przygotowaniach. Wyszło nam razem.
Gdy niebo zrobiło się różowe, każdy wypił ostatni łyk. Herbata wciąż parowała i grzała ręce. Pani Hania pochwaliła dzieci. Kamil przybił im piątkę. Pan Mirek pomachał i poszedł sprawdzić, czy po herbatce nie zostały papierki. Dzieci mu pomogły. Zostawili czysto. Zostawili też na kamieniu napis: Dziękujemy, groblo.
Wiatr ucichł. Latawiec zwinął się jak kot. Jezioro było spokojne. Zosia i Olek odprowadzili Kamila i jego siostrę do końca alei. Pożegnali się, obiecując, że znów kiedyś rozwiążą jakąś zagadkę. Może o śladach w śniegu. Może o zaginionej skarpecie z prania. Kto wie.
A potem wrócili do domu, z ciepłem w dłoniach i w sercach. Na stole w kuchni czekały na nich dwa kubki. Mama nalała herbaty. Para uniosła się w górę, jak cienka chmurka. Pachniało maliną i miętą. Wszystko było proste i dobre. Wszystko działo się razem. I tak zakończył się dzień Dwojga Tropicieli, przy parującej herbacie.
