Raz w wigilijną noc
Była sobie mała dziewczynka, która miała na imię Zosia. Zosia miała trzy latka i mieszkała w małym, ciepłym domku z mamą i tatą. Za oknem padał puszysty śnieg, cicho jak piórka z poduszki. Dzwoneczki na choince dzwoniły: dzyń-dzyń, dzyń-dzyń, a światło świec tańczyło po ścianach jak złote motylki.
Zosia lubiła patrzeć przez okno na śnieżne gwiazdki. W ten wieczór, wigilijny wieczór, czuła się jak w bajce. Mama powiedziała: „Zosiu, dziś jest magiczny wieczór. Wszyscy pomagamy sobie nawzajem, bo razem jest cieplej i jaśniej”.
Na ganku domu stała stara latarenka, która czekała, aż ktoś ją zapali. Latarenka była jak mała gwiazdka, która chciała zaświecić dla wszystkich, kto wraca do domu. Zosia wiedziała, że dziś to ona może zapalić latarenkę na ganku.
Magiczna misja Zosi
Zosia włożyła ciepłe buciki, czerwoną czapkę i miękki szalik. Mama podała jej małą świeczkę. „Pomożesz latarence zaświecić na święta?” zapytała mama. Zosia uśmiechnęła się szeroko. „Tak, bardzo chcę pomóc!” powiedziała.
Zosia szła powoli po schodkach na ganek. Śnieg skrzypiał pod stópkami: skrzyp, skrzyp, skrzyp. Wokół było biało i cicho, tylko gałęzie choinki szeptały: „Wesołych Świąt, wesołych Świąt”.
Latarenka czekała. Była zimna i ciemna, jakby trochę smutna. Zosia pogłaskała ją delikatnie i szepnęła: „Nie martw się, już za chwilkę będziesz świecić”.
Nagle przybiegł mały kotek Puszek. „Miau, miau! Zosiu, czy mogę ci pomóc?” zapytał. Zosia się roześmiała. „Tak, Puszku, razem będzie raźniej!” Kotek otarł się o nogi Zosi i pomruczał: „Mrrrr, mrrrr, mrrrr”.
Zosia podniosła świeczkę do latarenki. „Razem damy radę, razem jest cieplej i jaśniej” – powtarzała jak refren. Świeczka zapłonęła cicho i wesoło, a latarenka rozbłysła ciepłym światłem. Teraz ganek był jasny jak dzień, a latarenka wyglądała jak złota gwiazda.
Wspólna radość i cicha noc
Zosia wróciła do domu z Puszkiem. Mama uśmiechnęła się szeroko. „Jaka piękna latarenka! Dzięki tobie każdy, kto wróci do domu, zobaczy światło i poczuje ciepło”. Tata przytulił Zosię mocno. „Jesteś naszą małą gwiazdką”.
Wszyscy razem usiedli przy choince. Pachniały pierniczki, świece migotały, a dzwoneczki szeptały: dzyń-dzyń, dzyń-dzyń, dzyń-dzyń. Kotek Puszek zasnął na kolanach Zosi, mrucząc jak cicha kolęda. Za oknem śnieg padał jeszcze ciszej, miękko i spokojnie.
Mama powiedziała: „Widzisz, Zosiu, kiedy pomagamy sobie nawzajem, świat staje się jaśniejszy. Razem możemy rozświetlić nawet najciemniejszą noc”. Zosia uśmiechnęła się i przytuliła do mamy. Czuła się bezpieczna, otulona ciepłem jak miękkim kocykiem.
Zosia patrzyła na latarenkę w oknie. Jej światło migotało, śniąc o dobroci, która mieszka w sercach wszystkich ludzi. Śnieg śpiewał cicho swoją zimową kołysankę, a gwiazdy tańczyły na niebie jak srebrne płatki.
Tak minął wigilijny wieczór, pełen światła, radości i ciepła. Razem, zawsze razem, bo wtedy jest najjaśniej. A kiedy Zosia zasypiała, śniła o śniegu, choince i świetle latarenki, które świeciło dla każdego, kto wracał do domu.
Cicha noc, święta noc, wszystko śpi, wszystko lśni. Dzyń-dzyń, dzyń-dzyń, dzyń-dzyń.
