Doktor Zosia to miła pani. Każdego dnia pomaga dzieciom i dorosłym czuć się lepiej. „Cześć! Jak się masz?” - pyta Zosia. Dzieci mówią: „Jestem zdrowy!” lub „Mam katar!”. Doktor Zosia zawsze się uśmiecha.
Zosia ma wiele narzędzi. Ma stetoskop, termometr i strzykawki. „To do badania!” - mówi Zosia. Dzieci są ciekawe. „Co robimy, doktor Zosiu?” - pytają. „Zbadamy cię!” - odpowiada. Dzieci siadają na stole. Zosia słucha ich serc. „Te dum, dum!” - mówi. Dzieci się śmieją.
Pewnego dnia dzwoni telefon. „Pomocy! Ktoś się skaleczył!” - woła pielęgniarka. Zosia biegnie szybko. „Nie ma paniki!” - mówi. „Musimy pomóc!” Wszyscy współpracują. Zosia i pielęgniarka podają bandaże. „Zróbmy to razem!” - mówi Zosia.
Kiedy przychodzą, widzą małego chłopca z raną na kolanie. „Nie bój się!” - mówi Zosia. „Zaraz ci pomogę.” Chłopiec patrzy z niepokojem. Zosia pokazuje mu narzędzia. „To tylko bandaż, jest miękki!” - mówi. Chłopiec się uśmiecha.
Zosia nakłada bandaż. „Teraz jest lepiej!” - mówi. Chłopiec jest szczęśliwy. „Dziękuję, doktor Zosiu!” - woła. Zosia również się cieszy. „Pomoc to wspaniała praca!” - mówi.
Na koniec Zosia wraca do biura. „Dziś pomogłam!” - mówi z uśmiechem. Dzieci są zdrowe. Zosia kocha swoją pracę. „Jutro znów pomogę!” - myśli radośnie.
