Był sobie mały chłopiec o imieniu Kacper. Kacper bardzo lubił grać w tenisa. Każdy dzień spędzał na korcie, biegając i uderzając piłkę rakietą. Kacper miał najlepszą przyjaciółkę, dziewczynkę o imieniu Zosia. Zosia zawsze była z nim, kibicując mu i czasem też grając.
Pewnego dnia Kacper i Zosia poszli na kort. Na niebie świeciło słonko, a na trawie rosły żółte kwiatki. Kacper wziął rakietę i zaczął odbijać piłkę. "Hop, hop!" - mówiła piłka, skacząc tam i z powrotem.
Ale tego dnia Kacper poczuł się trochę smutny. "Nie wiem, czy dobrze gram," powiedział do Zosi. "Może nie jestem taki dobry, jak myślałem."
Zosia uśmiechnęła się do niego. "Kacper, jesteś świetny! Wiesz, co jest najważniejsze? Żeby się bawić i próbować. Każdy robi błędy, ale my się uczymy i stajemy się lepsi."
Kacper spojrzał na Zosię i poczuł się lepiej. "Masz rację, Zosiu! Będę się bawił i nie martwił." I znów zaczął grać. "Hop, hop!" - piłka znowu skakała wesoło.
Zosia klaskała w dłonie. "Brawo, Kacper! Jesteś szybki jak wiatr!"
Kacper się roześmiał. Grał dalej, czując radość i dumę. Wiedział, że ważne jest, by się nie poddawać i zawsze próbować. Razem z Zosią bawili się świetnie, biegając po korcie i śmiejąc się.
Kiedy dzień się skończył, Kacper i Zosia siedzieli na trawie, jedząc smaczne jabłka. "Dziękuję, Zosiu," powiedział Kacper. "Dzięki tobie zrozumiałem, że sport jest super, bo mogę się uczyć i bawić z przyjaciółmi."
I tak, Kacper i Zosia bawili się dalej, ciesząc się każdym dniem na korcie, wiedząc, że razem mogą wszystko.
