Piach jest cichy. Słońce mówi: „chuuut”. Dwie dziewczynki idą. Ich stópki robią „hop hop hop”. Jedna dziewczynka trzyma misia. Druga dziewczynka patrzy na niebo. Obie są razem. Razem jest dobrze.
Idą przez pustynię. Piasek jest miękki jak chmurka. Dziewczynki śmieją się: „hi hi hi!” Idą dalej. Słyszą: „toc toc toc”. To malarz. Malarz ma pędzel. Malarz maluje chmurkę na żółto. Maluje piasek na niebiesko. Dziewczynki patrzą. Świat ma inne kolory. Malarz mówi: „Prawda jest kolorowa.”
Dziewczynki pytają: „A co to prawda?” Malarz mówi: „Prawda jest jak piórko. Delikatna. Trzeba uważać.” Dziewczynki patrzą, jak piórko leci: „fffiuuu.” Dziewczynki chcą wiedzieć więcej.
Nagle, pojawia się książka. Książka jest duża. Książka chce być czytana. Ale „hop!” — książka znika. Dziewczynki patrzą. Książka już jej nie ma. „Dlaczego?” pyta jedna dziewczynka. Druga dziewczynka mówi: „Może nie wszystko musimy wiedzieć od razu.”
Dziewczynki siadają razem. Jest cicho. Słońce głaszcze je po głowach. Piasek śpiewa: „szszsz...” Dziewczynki czują ciepło. W ich sercach świeci małe światełko. Dziewczynki wiedzą: słuchać, patrzeć, być razem — to jest ważne. Delikatność jest mocą. Każdy dzień to nowy kolor.
