Piłkarz Kuba siada na ławce. Kuba jest smutny. Kuba mówi: „Przegrałem mecz. Było trudno. Kocham piłkę. Lubię grać.”
Przychodzą dzieci. Dzieci mówią: „Cześć, Kuba! Grasz w piłkę?”
Kuba uśmiecha się. Kuba mówi: „Tak, gram w piłkę. Jestem piłkarzem. Trenuję codziennie. Skaczę, biegam, kopię piłkę.”
Dzieci pytają: „Czy zawsze wygrywasz?”
Kuba kiwa głową. Kuba mówi: „Nie, nie zawsze. Czasem przegrywam. Teraz przegrałem. Ale próbuję znowu.”
Dzieci śmieją się. Dzieci mówią: „Kuba, pokaż nam piłkę!”
Kuba bierze piłkę. Kuba pokazuje: „To jest piłka. Piłka jest okrągła. Kopię piłkę. Podaję piłkę. Gram z drużyną.”
Dzieci krzyczą: „My też chcemy grać!”
Kuba mówi: „Chodźcie! Gramy razem. Kop, kop, kop!”
Dzieci śmieją się. Kuba śmieje się. Kuba mówi: „Lubię grać z wami. Lubię być piłkarzem. Piłka to radość.”
Dzieci mówią: „Kuba, jesteś super!”
Kuba mówi: „Wy też jesteście super. Gramy, uczymy się, bawimy się razem.”
Wszyscy są szczęśliwi. Kuba jest szczęśliwy. Dzieci są szczęśliwe. Razem śmieją się i grają w piłkę.
