Marta jest piłkarką. Gra w piłkę nożną. Dziś wygrała mecz. Marta uśmiecha się. Jest bardzo szczęśliwa.
"Piłka nożna to moja pasja" – mówi Marta. Uwielbia biegać i strzelać gole. Ćwiczy codziennie. "Trenuję, aby być lepsza" – mówi.
Dzieci z podwórka podchodzą do Marty. "Jak to jest być piłkarką?" – pytają. Marta odpowiada: "To wspaniałe! Gram z przyjaciółmi. Biegamy, skaczemy, bawimy się piłką."
"Dlaczego piłka nożna jest fajna?" – pyta mały Jaś. Marta śmieje się: "Bo możemy grać razem. Możemy robić triki z piłką. A czasem wygrywamy puchary!"
"Jak zdobywasz bramki?" – pyta Kasia. Marta pokazuje: "Trzeba celować i kopnąć. Hop, hop, gol!"
Dzieci klaszczą. "Chcemy grać jak ty!" – mówią. Marta uśmiecha się: "Chodźcie, pokażę wam!"
Marta i dzieci kopią piłkę. Śmiech rozbrzmiewa na boisku. "To świetna zabawa!" – krzyczy mały Olek.
Marta mówi: "Pamiętajcie, piłka nożna to gra zespołowa. Razem jesteśmy silni." Dzieci kiwają głowami.
Marta dodaje: "Możecie być kim chcecie. Grajcie, bawcie się, marzcie!" Dzieci są zadowolone.
Słońce świeci jasno. Marta i dzieci kończą grę. "Dziękujemy, Marto!" – mówią dzieci. Marta macha ręką: "Do zobaczenia! Grajcie dalej!"
Marta wraca do domu. Jest dumna. Dzieci nauczyły się, że piłka nożna to nie tylko gra, ale i przyjaźń.
