Dawno temu, w cichym królestwie, stał zamek z jasnego kamienia. Nad bramą powiewała niebieska chorągiewka. W tym zamku mieszkała bardzo młoda rycerka. Miała na imię Zosia. Jej zbroja była mała, ale błyszczała jak srebrna łyżeczka. A jej serce było wielkie i odważne.
Pewnego poranka król uśmiechnął się do Zosi i podał jej małą tarczę z namalowanym serduszkiem.
„Rycerko Zosiu” – powiedział spokojnie – „w naszej krainie zaczęły się turnieje. To radosna zabawa. Ale niektórzy zapomnieli o zasadach fair play. Jedź na łąkę turniejową i przypomnij wszystkim, jak grać uczciwie. To ważna misja.”
Zosia wyprostowała się dumnie.
„Tak jest, panie królu. Będę dzielna, mądra i miła” – odparła.
Zosia wsiadła na swojego kucyka, Kasztanka. Kasztanek miał miękką grzywę i lubił marchewki. Razem ruszyli drogą przez wioskę. Dzieci machały do Zosi, a piekarz dał jej ciepłą bułeczkę na drogę.
„Powodzenia!” – zawołał.
„Dziękuję!” – odpowiedziała Zosia.
Na skraju lasu stał mostek nad strumykiem. Deseczki były mokre i śliskie. Kasztanek zatrzymał się i parsknął cicho.
Zosia pogłaskała go po szyi.
„Spokojnie. Damy radę. Powoli, krok po kroku” – szepnęła.
Zosia zsiadła, chwyciła wodze i przeszła pierwsza. Raz, dwa, trzy. Kasztanek poszedł za nią. Udało się! Zosia uśmiechnęła się szeroko.
„Widzisz? Odwaga to też cierpliwość” – powiedziała.
Gdy wyszli z lasu, zobaczyli wielką, zieloną łąkę. Stały tam kolorowe namioty, a na środku była arena z miękkim piaskiem. Rycerze mieli pióra w hełmach, a ich tarcze mieniły się barwami. Słychać było śmiech i dźwięk trąbki.
Ale Zosia zauważyła coś ważnego. Dwóch rycerzy ciągnęło tę samą drewnianą lancę.
„To moja!” – krzyknął jeden.
„Nie, moja!” – krzyknął drugi.
Obok stała mała giermka i wyglądała na smutną, bo nikt jej nie słuchał.
Zosia podjechała bliżej i uniosła swoją tarczę z serduszkiem.
„Halo, dzielni rycerze” – powiedziała ciepło. – „W turnieju najpierw jest ukłon, potem zasady, a dopiero potem wyścig. Pamiętacie?”
Rycerze spojrzeli na jej małą zbroję i na jej pewne oczy. Zamilkli.
Zosia pomyślała chwilę. To była jej mądra chwila.
„Zrobimy tak” – zaproponowała. – „Lanca jest dla wszystkich. Najpierw użyje jej rycerz w czerwonym płaszczu, potem rycerz w zielonym. A potem pożyczymy ją temu, kto nie ma żadnej. Zgoda?”
Rycerz w czerwonym płaszczu odchrząknął.
„Zgoda.”
Rycerz w zielonym płaszczu kiwnął głową.
„Zgoda.”
Zosia uśmiechnęła się do giermki.
„A ty, jak masz na imię?”
„Maja” – szepnęła dziewczynka.
„Maju, będziesz dziś ważną osobą. Będziesz przypominać: ‘Najpierw ukłon!'” – powiedziała Zosia.
Maja od razu wyprostowała plecy.
„Najpierw ukłon!” – powtórzyła i aż jej oczy zabłysły.
Turniej zaczął się od spokojnego dźwięku bębenka. Rycerze ustawili się w pary. Zosia stanęła obok areny i mówiła prosto, głośno, ale miło:
„Rycerz jest dzielny. Rycerz jest uczciwy. Rycerz mówi: ‘Dobra gra!'”
A Maja dodawała:
„Najpierw ukłon!”
Jednak wkrótce pojawiła się kolejna trudność. Ktoś rozsypał w piasku małe kamyki. Kopytka Kasztanka mogłyby się o nie potknąć. Zosia nie spanikowała. Była odporna jak mały dąb w wietrze.
„Stop!” – zawołała. – „Bezpieczna zabawa to też fair play.”
Zosia poprosiła kilku rycerzy o pomoc.
„Przynieście koszyk i pozbierajmy kamyki razem” – powiedziała.
Rycerze chętnie pomogli. Razem z Mają zbierali kamyk po kamyku. Raz, dwa, trzy. Piasek znów był miękki i gładki.
Wreszcie nadszedł wielki, radosny finał. Rycerze jechali powoli, by nikogo nie przestraszyć, i delikatnie dotykali tarcz, zamiast mocno uderzać. Po każdym przejeździe kłaniali się sobie nisko.
„Dobra gra!” – mówili.
„Dobra gra!” – odpowiadali.
Król, który przyjechał zobaczyć turniej, klasnął w dłonie.
„Rycerko Zosiu, wykonałaś misję jak prawdziwa bohaterka” – powiedział.
Zosia poczuła ciepło w brzuchu, takie jak po bułeczce od piekarza.
„To nie tylko ja” – odparła. – „To wszyscy, którzy pamiętają zasady.”
Na koniec rozdano małe wstążki. Nie dla jednego zwycięzcy, ale dla każdego, kto grał uczciwie. Maja dostała wstążkę żółtą jak słońce. Zosia dostała wstążkę niebieską jak niebo. Kasztanek dostał marchewkę.
Gdy słońce zaczęło chować się za wzgórze, Zosia wróciła do zamku. Mostek nad strumykiem był już suchy. Zosia znów szła powoli, krok po kroku, razem z Kasztankiem.
W sali zamkowej król zapalił świecę, a jej płomień tańczył spokojnie.
Zosia zdjęła hełm i powiedziała cicho:
„Odwaga to dobre serce. A fair play to dobre serce w zabawie.”
I tak w królestwie znów było wesoło, bez kłótni i bez łez. A mała rycerka Zosia zasnęła spokojnie, wiedząc, że jutro też może być dzielna.
