Mały Wilk nazywał się Lupo. Lupo był bardzo ciekawskim wilkiem. Lubił biegać po lesie, bawić się z przyjaciółmi i odkrywać nowe miejsca. Ale w nocy Lupo czuł się troszkę strachliwy. Ciemność go przerażała.
Pewnego wieczoru, gdy słońce zaszło, Lupo usiadł w swoim domku. Spojrzał przez okno. "Ciemno! Ciemno!" - powiedział z drżeniem w głosie. "Co ja teraz zrobię?" Lupo zamknął oczy. Bał się, że coś strasznego może się wydarzyć.
Wtedy usłyszał cichy głos. "Nie bój się, Lupo!" To była jego przyjaciółka, mała Sowa. "Jestem tutaj! Ciemność jest tylko czasem, kiedy śpią gwiazdy."
Lupo otworzył oczy. "Sowo, dlaczego jest ciemno?" - zapytał.
"To bardzo proste!" - odpowiedziała Sowa. "Ciemność to czas na odpoczynek. Kiedy zamkniesz oczy, możesz śnić o przygodach!"
Lupo zaczął się uśmiechać. "O przygodach? Jakich?" - zapytał ciekawie.
"Możesz śnić o lataniu! Albo o bieganiu po pięknych łąkach!" - powiedziała Sowa. "Ciemność jest przyjacielem snów."
Lupo zrozumiał. "Ciemność nie jest straszna!" - powiedział radośnie.
"Dokładnie!" - zgodziła się Sowa. "Możemy razem śnić. Bądźmy odważni!"
Od tego dnia, Lupo nie bał się już ciemności. Wiedział, że jego przyjaciółka Sowa zawsze będzie przy nim. Razem odkrywali, że noc to czas na piękne sny i magiczne przygody.
I tak, Lupo nauczył się, że ciemność może być piękna, a przyjaciele pomagają pokonać strach.
