Mały Jasio miał dwa lata. Był wesołym chłopcem. Pewnego dnia, Jasio i jego mama postanowili przygotować ogród na wiosnę.
– Mamo, co robimy? – zapytał Jasio z uśmiechem.
– Będziemy sadzić kwiaty, Jasiu! – odpowiedziała mama. – Wiosna to czas na nowe roślinki.
Jasio był bardzo podekscytowany. Wzięli łopatkę i zaczęli kopać ziemię. Ziemia była miękka i ciepła. Jasio mówił:
– Patrz, mamo! Ziemia jest brązowa!
Mama uśmiechnęła się i powiedziała:
– Tak, kochanie! A teraz posadzimy nasiona.
Jasio włożył małe nasiona do ziemi. Po chwili zobaczyli kolorowe kwiaty.
– Wow! – krzyknął Jasio. – Jakie piękne!
– Tak, Jasiu! Wiosna przynosi kolory! – powiedziała mama.
Jasio i mama podlewali kwiaty. Woda była zimna i świeża. Jasio krzyczał:
– Woda! Woda!
Po pracy Jasio był zmęczony, ale szczęśliwy.
– Mamo, lubię wiosnę! – powiedział.
Mama przytuliła Jasia i odpowiedziała:
– Wiosna jest piękna, Jasiu. Uwielbiajmy ją razem!
I tak, Jasio nauczył się, jak dbać o ogród i cieszyć się wiosną.
