Mała Ola bawi się w ogródku. Świeci słońce. Ola widzi kwiatki. "Patrz, mamo, kwiatki!" mówi Ola radośnie. Mama się uśmiecha. "Tak, Ola, to wiosna!" odpowiada.
Ola podchodzi bliżej. Widzi motylka. "Motylek!" krzyczy Ola. Motylek fruwa w górze. Ola macha do niego rączką. "Cześć, motylku!" mówi.
W przedszkolu pani mówi o wiośnie. "Wiosna to czas zmian. Przyroda budzi się do życia," mówi pani. Dzieci siedzą w kółku. Słuchają uważnie.
"Ola, co widziałaś na dworze?" pyta pani. "Kwiatki i motylka!" odpowiada Ola. Dzieci klaszczą. "Super!" mówią.
Pani mówi, że narysują wiosnę. Dzieci biorą kredki. Ola rysuje kwiatki. Niebieskie, czerwone, żółte. Rysuje też motylka. "Pięknie, Olu!" chwali pani.
Potem dzieci idą na spacer. "Zobaczymy więcej oznak wiosny," mówi pani. Ola szuka skarbów. Znajduje kamyk. "Kamyk na szczęście!" mówi Ola.
Wracają do przedszkola. Ola pokazuje kamyk. "Mój skarb," mówi z dumą. "Każdy skarb jest wyjątkowy," mówi pani.
Na koniec dnia dzieci śpiewają piosenkę o wiośnie. "Wiosna, wiosna, piękna i radosna!" śpiewają wesoło. Ola się uśmiecha. Lubi wiosnę. Lubi przyrodę.
Wieczorem Ola opowiada mamie o wszystkim. "Wiosna jest cudowna!" mówi Ola. Mama przytula Olę. "Tak, kochanie, wiosna to piękny czas," odpowiada.
Ola zasypia z uśmiechem. Śni o kwiatach i motylkach. Wiosna przynosi radość.
