Mała dziewczynka, Zosia, cieszyła się wiosną. Zobaczyła kwiatki. Były kolorowe: czerwone, żółte i niebieskie. Zosia powiedziała: „Jaki piękny świat!”
Pewnego dnia, Zosia poszła do parku. Tam były inne dzieci. Grali w piłkę i biegali. Zosia chciała biegać z nimi. „Cześć, mogę biegać z wami?” – zapytała. Dzieci odpowiedziały: „Tak, Zosiu!”
W parku była również wielka łąka. Zosia zobaczyła motyle. Były piękne i latały wysoko. Zosia powiedziała: „Patrzcie, motyle!” Dzieci spojrzały i wszystkie krzyczały: „Wow!”
Nagle, Zosia miała pomysł. „Zróbmy poszukiwania skarbów!” Dzieci były podekscytowane. „Tak, szukajmy skarbów!” – wołały.
Zosia i jej przyjaciele szukali pod drzewami i w trawie. Znaleźli muszelki, kolorowe kamyki i piękne liście. „To są nasze skarby!” – powiedziała Zosia. Dzieci były szczęśliwe.
Po poszukiwaniach skarbów, Zosia rysowała kwiatki. „To jest mój rysunek wiosny!” – mówiła. Dzieci też zaczęły rysować.
Wszyscy bawili się dobrze. Zosia uśmiechała się. Wiosna była piękna, a przyjaźń była wspaniała.
