Pewnego dnia, w kolorowej krainie zwanej Tęczowym Wzgórzem, żył sobie mężczyzna o imieniu Pan Złotko. Miał złote serce i zawsze nosił ze sobą wielki, błyszczący klucz. Pan Złotko był bardzo szczęśliwy, ale czuł, że czegoś mu brakuje.
„Co ja mogę zrobić, aby być jeszcze szczęśliwszym?” – zastanawiał się głośno.
Pewnego ranka, gdy słońce świeciło jak złota moneta, Pan Złotko spotkał małą wróżkę o imieniu Lśniąca. Miała skrzydła jak tęcza i uśmiech, który rozświetlał cały świat.
„Cześć, Panie Złotko!” – zawołała Lśniąca. „Dlaczego jesteś smutny?”
„Cześć, Lśniąca! Chcę być jeszcze szczęśliwszy, ale nie wiem jak” – odpowiedział Pan Złotko.
„Masz złoty klucz, prawda?” – zapytała wróżka.
„Tak, mam! Ale do czego on służy?” – zdziwił się Pan Złotko.
„Ten klucz otwiera drzwi do serca!” – powiedziała Lśniąca. „Musisz podzielić się swoją radością z innymi!”
Pan Złotko zrozumiał. Postanowił użyć swojego klucza. Zaczął dzielić się swoimi skarbami z mieszkańcami Tęczowego Wzgórza. Dawał im uśmiechy, zabawki i słodkie ciasta.
„Dziękuję, Panie Złotko!” – wołali wszyscy. „Jesteś naszą radością!”
I w tym momencie Pan Złotko zrozumiał, że prawdziwe szczęście to dzielenie się miłością.
Od tego dnia, Tęczowe Wzgórze było jeszcze piękniejsze. A Pan Złotko był najszczęśliwszym człowiekiem na świecie.
I tak, drogie dzieci, pamiętajcie – szczęście rośnie, gdy się nim dzielimy!
