Rozdział 1
Pewnego dnia, mały Jaś i jego przyjaciele, Zosia, Antek i Kasia, bawili się w parku. Nagle zobaczyli coś niezwykłego. Było to duże, kolorowe pudełko z przyciskami. Jaś powiedział: "To wygląda jak magiczne pudełko. Może to maszyna do podróży w czasie!"
Zosia, ciekawska jak zawsze, zapytała: "Ciekawe, co by się stało, gdybyśmy nacisnęli przycisk?"
Antek, trochę niepewny, powiedział: "Może powinniśmy zapytać dorosłego."
Ale Kasia, pełna odwagi, stwierdziła: "Spróbujmy! To może być świetna przygoda."
Dzieci spojrzały na siebie i postanowiły, że Jaś naciśnie przycisk. Jaś wziął głęboki oddech i nacisnął go. Nagle poczuli się lekko, a wokół nich zaczęły migać światła.
Rozdział 2
Kiedy światła zniknęły, dzieci znalazły się w zupełnie nowym miejscu. To była starodawna wioska z chatami i końmi. Zosia powiedziała: "Chyba przenieśliśmy się w czasie! To wygląda jak dawno temu."
Jaś zauważył małego chłopca, który próbował zbudować mostek z drewnianych klocków. Chłopiec wyglądał na smutnego. "Cześć," zawołał Jaś. "Czy możemy pomóc?"
Chłopiec uśmiechnął się i powiedział: "Mam na imię Michał. Potrzebuję pomocy, żeby zbudować mostek."
Kasia, która kochała budowanie, powiedziała: "Zróbmy to razem!"
Dzieci zaczęły układać klocki, a Antek opowiadał historie o mostach, które znał z książek. Razem z Michałem zbudowali piękny, mocny mostek.
Michał był szczęśliwy. "Dziękuję! Teraz wszyscy mogą przejść na drugą stronę rzeki!"
Rozdział 3
Dzieci były zadowolone, że pomogły Michałowi. Nagle zobaczyły, jak ich magiczne pudełko znów zaczyna migotać. "Chyba czas wracać," powiedział Jaś.
"Tak, ale było tu naprawdę fajnie," dodała Zosia.
Dzieci pożegnały się z Michałem i nacisnęły przycisk na pudełku. Światła znów migały, a one poczuły się lekko.
Gdy otworzyły oczy, były z powrotem w parku. Wszystko wyglądało jak wcześniej. "To była niesamowita przygoda," powiedziała Kasia.
Antek dodał: "Dowiedzieliśmy się, jak ważne są mosty i pomaganie innym."
Zosia uśmiechnęła się szeroko. "Może kiedyś znów wyruszymy w podróż w czasie."
Jaś kiwnął głową. "Kto wie, co jeszcze możemy odkryć!"
I tak, z wielką radością, dzieci wróciły do swoich zabaw, marząc o kolejnych przygodach.
