Policjant Janek miał na sobie niebieski mundur. Był bardzo dumny z bycia policjantem. Lubił pomagać ludziom.
Pewnego dnia, Janek spotkał grupę dzieci. Dzieci bawiły się na placu zabaw. Janek uśmiechnął się i powiedział: „Cześć, dzieci! Jak się macie?”
„Cześć, panie policjancie!” – odpowiedziały dzieci.
„Czy wiecie, co robi policjant?” – zapytał Janek.
„Pomaga ludziom!” – krzyknęły dzieci.
„Tak, dokładnie!” – powiedział Janek. „Pomagam, gdy ktoś potrzebuje pomocy. Czasem muszę też dbać o porządek.”
Dzieci były ciekawe. „Jak to robisz?” – zapytały.
„Czasem jeżdżę na motocyklu. Włączam syrenę: ‘Niiiii! Niiiii!' A wtedy wszyscy mnie widzą!” – powiedział Janek, machając rękami.
„A co jeszcze robisz?” – pytały dzieci.
„Patrzę, czy wszyscy są bezpieczni. Rozmawiam z ludźmi. Pomagam znaleźć zgubione kotki!” – Janek uśmiechnął się szeroko.
Dzieci zaczęły się śmiać. „Zgubione kotki? To super!” – powiedziały.
„Tak! A wiecie, co jest najważniejsze?” – zapytał Janek.
„Co?” – odpowiedziały dzieci.
„Być miłym i pomagać innym. To sprawia, że świat jest lepszy!” – powiedział Janek.
Dzieci skinęły głowami. „Chcemy być pomocne jak pan!” – powiedziały.
„Bardzo dobrze! Pamiętajcie, zawsze można pomóc!” – powiedział Janek.
Janek pomachał dzieciom na pożegnanie. „Bądźcie bezpieczne! I pamiętajcie, w razie potrzeby, wołajcie policjanta!”
Dzieci machały wesoło. Janek odjechał na swoim motocyklu.
Dzieci uśmiechały się, myśląc o policjancie Janie. Policjant to prawdziwy przyjaciel!
