Rozgrzewka
Kuba ma cztery lata. Dziś idzie do kuchni na wielki konkurs. Kuchnia jest magiczna. Wszystko tu trochę żartuje. Garnki szemrzą jak ptaki. Łyżki tupią w rytm.
Kuba trzyma mały fartuszek. Fartuszek jest w kółka. Kuba jest odważny i trochę zaskoczony. Małe zadanie jest proste. Ma przetrwać pierwsze gotowanie w kuchni. Przetrwać i pomóc drużynie. To jest jego cel.
Obok stoi Pani Klementyna. Jest miła i uśmiechnięta. Ma duży kapelusz z mąką. Obok siedzi kot Mru. Kotek Mru mruczy zawsze. Kotek jest sprytny. On lubi skakać na półki. Jest też Łyżka. Łyżka mówi szeptem. Ona ma polerowany brzuch i wielkie pomysły.
Kuba liczy łapki i łyżki. Liczy trzy, cztery, pięć. Czuje ciepło. Czuje, że to będzie zabawa.
Wielkie gotowanie
Kuchenka zaczyna śpiewać. Piec bąka jak biedroneczka. Przepisy tańczą na stronicach. Konkurs zaczyna się. Zadanie brzmi: upiec śmieszną bułeczkę przyjaźni. Bułeczka ma wyglądać wesoło.
Kuba się boi lekko. Mru wskakuje i mówi: "Razem damy radę." Łyżka kiwa się jak wachlarz. Pani Klementyna daje Kubie małą misę. Miseczka pachnie czekoladą, chociaż w środku jest zwykła mąka. To jest magia kuchni.
Składniki biegają. Jajka klekoczą. Mąka chmurzy małe obłoczki. Sól fika fikołki. Wszystko jest zabawne. Ale zaraz - cukier zaczyna uciekać. Cukier chce biegać. Wskakuje do koszyka. Mru śledzi go oczami. Łyżka mówi plan.
"Złapiemy cukier razem," mówi Łyżka.
"Tak!" mówi Kuba.
"Skaczę!" mówi Mru.
Pani Klementyna klaszcze i daje znak.
Kuba chwyta misę. Mru skacze po półkach. Łyżka próbuje narobić zamieszania, żeby cukier wrócił. To działa. Cukier śmieje się i wraca do miski. Wszyscy się cieszą.
W pewnej chwili Kuba znajduje kamyk. Kamyk leży pod stolikiem. Jest szary i mały. Kamyk patrzy jakby był cennym skarbem. Kuba podnosi go delikatnie. Kamyk mówi małym głosem: "Jestem kamieniem królewskim." Kuba się śmieje. Kamyk jest pewny siebie.
Kamyk nie chce zostać w kieszeni. Kamyk chce pomagać. Łyżka obejrzy kamyk i mówi: "Może będzie szczęśliwy z nami." Kuba kładzie kamyk obok miski. Kamyk patrzy i błyszczy trochę. To daje kuchni śmieszny blask.
Bułeczki rosną jak pod poduszką. Piekarnik dmucha chmurki. Wszystko idzie dobrze. Drużyna pracuje razem. Każdy ma małą rolę. Każdy ma duże serce. To jest ważne.
Nagle bułeczka śmiechem odbija się od blachy. Odbija się trzy razy. Odbija się bez końca. Wygląda to jak taniec. Bułeczka chce wylecieć przez okno. Kuba biegnie. Mru skacze. Łyżka macha rytmem. Pani Klementyna rozkłada ręce.
Kuba łapie bułeczkę delikatnie. Bułeczka przestaje skakać. Uśmiecha się i siada. Wszyscy klaszczą. W kuchni jest ciepło i radośnie. Kamyk szepcze: "Byłem pomocny." Kuba przytula kamyk do serca. Kamyk czuje się naprawdę cennym.
Konkurs się kończy. Bułeczki wyglądają wesoło. Jury uśmiecha się szeroko. Pani Klementyna mówi: "Dobra robota, drużyno." Wszyscy są dumni. Chwila jest miękka jak chmurka.
Nowy plan
Po konkursie drużyna chce wyjść. Drzwi kuchni wyglądają jak ogromna lodówka. Kuba ciągnie za klamkę. Drzwi nie chcą się otworzyć. Drzwi mrugają jak sen. Ktoś przykręcił je z zewnątrz. To jest śmieszne zmartwienie.
Pani Klementyna sprawdza klucz. Klucza nie ma. Kotek Mru wącha górę szafki. Łyżka myśli. Kamyk zaczyna wiercić się w kieszeni Kubusia. Wszyscy patrzą na siebie. Nikt nie panikuje. To jest zadanie dla drużyny.
"Zrobimy to razem," mówi Kuba.
"Tak!" mówi Pani Klementyna.
Drużyna wymyśla plan. Będą szukać klucza. Będą śpiewać, gdy będą szukać. Będą pomagać sobie nawzajem. To brzmi jak nowa przygoda.
Kuba lekko wzdycha. Uśmiecha się. Trzyma kamyk i łapie łyżkę. Ruszają razem na kolejną misję. Kuchnia pulsuje śmiechem. To jest początek nowej, radosnej wyprawy. Wszystko jest bezpieczne. Wszystko jest razem.
