Pierwsze listki
Maks miał pięć lat i mały plecak z naszywką w kształcie księżyca. Dzień przed Halloween biegał po domu, szukając swojej maski. To była dynia z uśmiechem. Pomarańczowa. Z błyszczącymi oczami. Trochę straszna, a jednak bardzo miła.
Mama powiedziała: „Uważaj na wiatr, Maks. Maski latają jak liście.” Maks zaśmiał się i schował maskę do pudełka z koronami. Pudełko pachniało klejem i cukierkami. Maks zamknął pudełko na klapkę i położył obok drzwi.
Nazajutrz, rano, pod oknem zadzwoniła Hania. Hania była z sąsiedztwa. Miała sukienkę z gwiazdkami, ale nie miała maski. Jej kotek schował się pod kanapą i patrzył dużymi oczami.
„Pomożesz mi, Maks?” — zapytała Hania cicho. „Boję się iść do ciemnego parku sama.”
Maks pomyślał. Chciał być odważny. Chciał też, żeby Hania się uśmiechnęła. Otworzył pudełko. Maska lśniła. Wyglądała jak mała pomarańczowa latarnia. „Możesz ją pożyczyć,” powiedział Maks. „Zwrócisz ją po wieczorze?”
Hania objęła go ramieniem. „Będę ostrożna,” zapewniła. Jej usta były jak mały cukierek.
Maks schował maskę do torebki Hani. Wychodzili razem. Powietrze było chłodne. Liście pod stopami chrupały jak krakersy. W dali świeciły lampiony z dyni. Wszystko pachniało jabłkami i słodkim dymem.
„Dziękuję,” powiedziała Hania i pospiesznie biegła ku bramie. Maks machnął ręką i pomachał na pożegnanie.
Ale gdy drzwi zatrzasnęły się za Hanią, torturowa chmurka przeszła przez podwórko. Wiatr nagle zerwał się z siły. Pudełko, które Maks zostawił na ziemi, podskoczyło. Klapka otworzyła się jak usta i maska wyskoczyła prosto na chodnik. Wiatr podniósł ją. Maska poleciała w górę, nad ogrodzeniem, aż zniknęła za starą wierzbą.
Maks stanął jak zaczarowany. Serce mu podskoczyło. „Moja maska!” zawołał. Gdzieś daleko szlochał mały śmiech. Może to tylko wiatr. Może to duch, który lubi się bawić.
Maks pobiegł za maską.
Pod wierzbą
Wierzba była duża i chichrała się listeczkami. Jej gałęzie dotykały ziemi. Pod nią było trochę cienia i dużo szeleszczenia. Kiedy Maks podszedł bliżej, zobaczył, że maska zawisła między gałązkami jak pomarańczowa uwieszka.
Obok siedział kot. Czarny kot z jedną białą skarpetką. Mrugał oczami jak lampki. Na jego ogonie siedziała mała świetlówka. Biła słabe żółte światło.
„Cześć,” powiedział kot. „Szukasz czegoś?”
Maks spojrzał. „Moja maska. Poleciała.”
Kot zeskoczył na palce i próbował dosięgnąć maski. Jego łapki były miękkie jak plusz. Ale gałązki były zbyt wysokie.
Wtem z krzaka wyskoczyła mała duszka. Nie była straszna. Była jak kawałek waty z oczkami. „Brrrrrr,” zaśmiała się duszka i zaczęła tańczyć. „Uwielbiam latające rzeczy!”
Maks poczuł lekkie mrowienie na ramionach. Strach? Trochę. Ale też ciekawość. „Duszko,” zapytał, „czy możesz pomóc mi zdjąć maskę?”
Duszka podskoczyła i rozciągnęła swoje maleńkie ramiona. Wzięła gałązkę i zdmuchnęła ją jak piórko. Maska spadła prosto do łap kota. Kot przekręcił głowę i założył maskę na pyszczek.
Wyglądał śmiesznie. Maska była za duża. Kot wyglądał jak mały strażnik dyni. Zaczął obracać się w kółko i miauczeć.
Maks zaśmiał się. Duszka robiła śmieszne miny. Czuł się lepiej. Ale nagle zza krzaka wybiegł duży, chudy ropuch. Miał plecak, na którym ciągnął się kij. Był rozczochrany i wyglądał na zabłąkanego.
„A ja tę maskę znalazłem!” zawołał ropuch. „Potrzebuję jej na konkurs. Moje skrzypce tańczą lepiej, gdy mam przebranie.”
Maks poczuł, że robi się zawirowanie. Kot miał maskę na pyszczku. Ropuch machał rękami.
„Zaraz,” powiedział kot. „Ja nie mam palców.” Mruczał cicho. „Ale wyglądam ładnie.”
Duszka przytuliła się do maski i wytarła ją o swoją watkę. „Może podzielimy się?” zaproponowała. „Ktoś może ją pożyczyć od kogoś innego.”
To był plan. Maks zaproponował, żeby każdy mógł ją potrzymać przez chwilę. Ropuch miał pożyć maskę kilkanaście skoków, kot miał nosić ją tylko na jedno okrążenie, a duszka obiecała, że przerzuci ją z powrotem Maksowi.
Wszyscy się zgodzili. Śmiech rozsypał się jak konfetti. Maks poczuł radość. Jego maska była wśród przyjaciół.
Ale noc schodziła niżej. Dzień czynił się chłodniejszy. Hania nie wróciła. Maks przypomniał sobie obietnicę. Obiecał, że pożyczy maskę Hani.
„Muszę oddać maskę Hani,” powiedział cicho. „Umiała straszyć bardzo ładnie, ale nie za mocno.”
Duszka rozumiała. Złapała maskę i zaczęła ją przenosić, ale nagle ze środka krzaka dobiegł płacz. To był mały chłopiec. Był przemoczony i trzymał w rękach kawałek papieru. Na papierze był napis: „Straciłem drogę”.
„To mój brat,” wypalił ropuch. „Przyszedłem szukać go. Przepraszam, Maksie.”
Maks spojrzał na chłopca. Chłopiec miał twarz jak mała chmurka. Jego oczy były czerwone. Był przestraszony.
Maks poczuł ścisk w sercu. „Daj mu maskę,” powiedział nagle. „Chłopiec jest przestraszony. Może maska go rozśmieszy.”
Kot zdjął maskę i podał ją małym, niezdarnym łapkom. Chłopiec zaśmiał się pierwszy raz od kiedy przyszedł. Maskę założył na głowę jak hełm. Teraz wyglądał jak mała dynia żołnierz. Jego płacz zmienił się w cichy chichot. „Dziękuję,” powiedział.
Maks odetchnął. Ciepło rozlało mu się po brzuchu. Wybrał dobroć zamiast posiadania. Jego maska była uśmiechem dla kogoś innego. To był dobry wybór.
Światło i przebaczenie
Maks i jego nowi przyjaciele odprowadzili chłopca do domu. Mama chłopca wyszła na próg i objęła synka. Była wdzięczna i jej oczy błyszczały. „Dziękujemy,” powiedziała. „To piękne, że tak się pomogliście.”
Hania w końcu wróciła. Miała mokre buty i włosy jak strąki. Zobaczyła, że maski nie ma. Jej usta zgięły się w mały mostek smutku.
Maks poczuł się zasmucony. Obiecał przecież Hani. Chciał być dobry przyjacielem. Ale przypomniał sobie twarz chłopca, który zaczął się śmiać. To było ważniejsze.
Hania spuściła wzrok. „Myślałam, że mi ją pożyczyłeś,” wyszeptała. „Chciałam się bawić z koleżankami.”
Do ogrodu wszedł ropuch. Jego oczy były trochę wilgotne. „Przepraszam,” powiedział. „Zabrałem maskę, bo myślałem, że moi bracia nie mają nic. Nie pomyślałem dobrze.”
Hania spojrzała na niego. Jej brwi marszczyły się jak chmurka. „Chciałam ją pożyczYć,” powtórzyła.
Ropuch spuścił głowę. „Przykro mi,” powiedział cicho. „Nie chciałem, żebyś była smutna.”
Wtedy kot podszedł i ocierał się o ich nogi. Duszka zatoczyła kółko w powietrzu i posypała ich drobną, zimną mgiełką. Poczuli się jakby ktoś przytulił im kaptury.
Maks pomyślał o uśmiechu chłopca. Pomyślał też o Hani i o obietnicy. Spojrzał na ropucha. Spojrzał na siebie. Był mały, ale potrafił dzielić się dobrem.
„Wszystko w porządku,” powiedział i uśmiechnął się. „Przebaczam ci. Możemy się bawić razem. Na Halloween nie musimy mieć jednej maski. Mamy swoje serca.”
Hania spojrzała na niego i jej usta rozciągnęły się w uśmiech jak księżyc. „Dziękuję,” wyszeptała. Ropuch też uśmiechnął się nieśmiało. Kot mruknął. Duszka zatańczyła jeszcze raz.
Wszyscy poszli razem na wieczorną zabawę. Maska wróciła do pudełka. Hania dostała od Mamy małą opaskę z gwiazdką. Ropuch pożyczył swoje skrzypce i zagrał zabawną piosenkę o tańczących liściach. Chłopiec, któremu oddano maskę, trzymał ją teraz przy boku i machał dziarsko.
Na polanie zapalono parę lampionów. Dynie mrugały ciepłym światłem. Powietrze pachniało gorącą czekoladą. Dzieci biegały między drzewami. Niektóre były trochę przestraszone i dobrze, bo strach był miły i krótki, jak pstryknięcie palca.
Maks czuł się dumny. Nauczył się, że dzielenie to więcej niż trzymanie. Że odrobina dobroci rozświetla jak lampion. Że przeprosiny są jak plasterek na ranie i że przebaczenie jest cieplejsze niż wszystkie kurtki razem wzięte.
Przed snem Mama przytuliła go mocno. „Byłeś dziś bardzo odważny,” powiedziała. „I bardzo dobry.”
Maks uśmiechnął się i zamknął oczy. W uszach miał jeszcze dźwięk skrzypiec i cichy śmiech duszki. Śniła mu się pomarańczowa maska, która uśmiechała się do wszystkich. Nawet do wiatru, który kiedyś porywa maski, a potem je oddaje, jeśli tylko komuś zależy.
Noc była spokojna. Liście szeptały dobranoc. A gdzieś daleko, przy rozpalonym ognisku, ktoś szepnął: „Przepraszam.” I usłyszał: „Wybaczam.” To był najpiękniejszy dźwięk Halloween.
