Trwa ładowanie...

Opowieść o podróży w czasie 11-12 lat Interaktywna opowieść

Podróże Wiktorii przez Czas

Dwunastoletnia Wiktoria przypadkowo aktywuje urządzenie do podróży w czasie skonstruowane przez swojego tatę-naukowca. Przenosząc się do różnych epok, poznaje zwyczaje, wyzwania i technologie dawnych i przyszłych czasów, ucząc się, jak ważne są decyzje dla losów świata.

Pobierz tę opowieść w formacie PDF

Idealne do dzielenia się lub drukowania tej opowieści!

Dwunastoletnia dziewczynka, Wiktoria, z długimi brązowymi włosami i błyszczącymi oczami pełnymi ciekawości, stoi w centrum obrazu z rozłożonymi ramionami, zachwycona świetlistym wirującym Chronomobilem, który ją otacza. Ma na sobie kolorową sukienkę w kwiaty i zużyte trampki, co podkreśla jej przygodowego ducha. Po jej prawej stronie stoi mężczyzna w wieku około pięćdziesięciu lat, jej ojciec, naukowiec z siwiejącymi włosami i okrągłymi okularami, który z zaniepokojoną i zaskoczoną miną trzyma w jednej ręce notatnik. Jest ubrany w białą fartuch laboratoryjny, co wskazuje na jego rolę badacza. Tło przedstawia ruchliwą ulicę miasta z przeszłości, z kamiennymi kostkami, domami z muru pruskiego i kolorowymi oknami, a przechodnie w strojach z epoki poruszają się dorożkami. Dzieci bawią się w klasy na chodniku, dodając życia do sceny. Główna sytuacja pokazuje Wiktorię, zafascynowaną i nieco zdenerwowaną, gotową do odkrywania tego starego świata, podczas gdy Chronomobil, skomplikowana maszyna z zębatkami i migoczącymi światłami, wiruje wokół niej, tworząc magiczną i intrygującą atmosferę.

zgłoś problem z tym obrazem

Rozmiar tekstu:

Optymalizacja czytania dla dyslektyków

W tej interaktywnej opowieści to ty wybierasz, co dalej na każdym etapie: twoje decyzje wpływają na przebieg... i zakończenie przygody!

Bez reklam 3€ na miesiąc

Czy pragną Państwo nieprzerwanej lektury? Wesprzyjcie Oh My Tales, usuńcie wszystkie reklamy i korzystajcie z innych wliczonych korzyści już od 3€ miesięcznie.

Zobacz plany i ceny

Udostępnij

zgłoś problem z tą opowieścią

Co sądziliście o tej opowieści?

Podaj swoją opinię, przyznając ocenę tej opowieści w zależności od tego, co Ty i/lub Twoje dziecko o niej myśleliście. Z góry dziękujemy!

Quiz: czy dobrze zrozumiałeś opowieść?

Wynalazcą: Osoba, która wymyśla nowe maszyny lub rozwiązania dla ludzi.
Laboratorium: Miejsce, gdzie prowadzi się doświadczenia i buduje wynalazki.
Prototyp Chronomobilu – maszyna do podróży w czasie: Wczesna wersja urządzenia, które miało pozwalać na podróżowanie w czasie.
Tunel: Wąskie, wydłużone przejście lub przestrzeń, przez którą coś się przesuwa.
Pierwszej linii tramwaju konnego: Nazwa ważnego projektu budowy pierwszego połączenia tramwajowego z konnymi wózkami.
Tory tramwajowe: Metalowe szyny, po których poruszają się tramwaje lub wagony.
Pierwszej pomocy: Podstawowe zabiegi, które pomagają przy drobnych ranach lub urazach przed przyjazdem lekarza.
Inżynierze: Specjalista, który projektuje maszyny, budowle lub systemy techniczne.
Chronomobil: Nazwa maszyny w historii, która służy do podróży w czasie.

Stwórz magiczną i unikalną opowieść dla swojego dziecka!

Stwórz spersonalizowaną przygodę w zaledwie kilka minut, w której twoje dziecko staje się bohaterem. Z naszym ekskluzywnym narzędziem to łatwe, darmowe i zabawne!

Stworzyć opowieść

Tematy związane z tą opowieścią:

przyjaźń przygoda współpraca ciekawość odpowiedzialność technologia wynalazek wynalazca tata laboratorium

Do przeczytania następnie w Opowieści o podróżach w czasie dla 11-12 lat

Na średniowiecznym targu o ubitej ziemi i błotnistych kałużach stoją trzy dzieci: Maks, 12 lat, z burzą brązowych włosów, podwiniętymi rękawami, skrada się po mokre kartki przy małym stosie przemoczonych liści po lewej; Lena, 12 lat, krótkie jasne włosy, w nowoczesnym wózku pomalowanym na postarzone drewno, uśmiecha się przebiegle i macha tabliczką, by uporządkować tłum, w centrum; Hania, ok. 11 lat, warkocz, lniana beżowa sukienka, trzyma koszyk z jajkami i z niepokojem patrzy na wirujące w powietrzu kartki, po prawej od Maksa; w tle domy z muru pruskiego i ruda dachówka, piekarnia z dymem, wiatrak, ciepłe wieczorne światło, rozciągające się cienie, błoto i rozpryskujące się krople tworzą napiętą, ale pełną nadziei atmosferę.

Zegarek, który uczył cierpliwości

Czytanie 19 min.

Dwie główne postacie: 12-letni Kuba — krótkie brązowe rozczochrane włosy, jasnoniebieska jeansowa kurtka, ciekawy wzrok, trzyma mały otwarty notatnik w lewej ręce i pochyla się w stronę stołu po lewej; 12-letni Olek — blond proste włosy, uśmiech pewny siebie, siedzi w czerwonym wózku inwalidzkim po prawej, delikatnie dotyka starego metalowego budzika ustawionego na środku stołu, jego twarz oświetlona ciepłą poświatą; miejsce: tylne pomieszczenie starej biblioteki z ciemnymi drewnianymi regałami pełnymi pudełek oznaczonych „DO PRZEJRZENIA”, zaparowane okno z drobnym deszczem, jasny drewniany stół pokryty pożółkłymi papierami i parującą filiżanką herbaty, przytłumione złote światło i mokre refleksy na podłodze; główna scena: odkrywają mały stary metalowy budzik z napisem „WCZORAJ / DZIŚ / JUTRO”, emitujący miękką ciepłą poświatę, atmosfera odkrycia i tajemnicy, kropelki deszczu na szybie, wyraz zachwytu na ich twarzach, kompozycja skupiona na budziku i zbliżających się do niego dłoniach.

Zegarek, który umie mówić „teraz”

Interaktywna opowieść

Dwunastoletni chłopiec o okrągłej twarzy i brązowych, potarganych włosach, z dużymi ciekawskimi oczami i mieszaniną zachwytu i niepokoju, siedzi na rogu drewnianego biurka w prostych ubraniach (niebieska bluza, znoszone jeansy) i trzyma mały pieniący się zegarek na rękę; na biurku leży stara mosiężna kieszonkowa zegark z cienkim przejrzystym niebieskim pierścieniem, który migocze i wysyła cienką świetlną linkę jak unoszący się kredowy sznurek, lekko pochylona ku chłopcu — chłopiec delikatnie dotyka pierścienia, a wznosząca się spiralna smuga światła sugeruje most między teraźniejszością a innymi epokami; niewiele detali w tle: przytulny pokój z żółtą lampką, plakatami astronautów, stosami książek i mokrą od deszczu szybą; styl: czysta ilustracja wektorowa, żywe kolory, płaskie tekstury, wyraźne kontury, magiczna, bezpieczna atmosfera pasująca do książki dla dzieci.

Zegarek, który przeskakuje przez wieki

Interaktywna opowieść

Główny bohater: młody antropomorficzny rudy lis o gęstym futrze i bardzo puszystym ogonie, dużych ciekawskich oczach, wyrazie twarzy między strachem a determinacją; biegnie, wyciągając łapy, by chwycić małą metalową walizkę, ubrany prosto (krótki szalik), sierść zroszona deszczem. Postać drugorzędna 1: Zefir, starszy rudy lis o ciemniejszym futrze, cienka technologiczna opaska na przedniej łapie i mały gwiazdkowaty gwizdek na szyi; skupiony i spokojny, biegnie obok młodszego lisa, podnosząc łapę jakby naciskał niewidoczny przycisk. Postać drugorzędna 2: trzy drony w kształcie małych metalowych biedronek, błyszczący czerwony pancerz w czarne kropki, półprzezroczyste skrzydełka, latają w formacji nad sceną i emitują drobne świetlne wskazówki trajektorii. Walizka: centralny przedmiot, mała stara metalowa walizka z polerowanej blachy, okrągły półprzezroczysty właz emitujący zielonkawe światło, tarcza z cyframi z boku i duży czerwony przycisk na górze, ślizga się po gładkim mchem dywanie. Miejsce: futurystyczna polana w lesie, ziemia pokryta gładkim, świecącym mchem, wysokie drzewa o fakturowanych pniach i wystających korzeniach, w tle szeroka ciemna szczelina skalna — „szczelina” portalu — która daje miękkie zielone światło; wilgotna atmosfera po deszczu z widocznymi kroplami. Sytuacja: szybkie, lekkie pościg — młody lis próbuje złapać walizkę grożącą wpadnięciem do szczeliny, Zefir próbuje go powstrzymać uruchamiając opaskę, drony oświetlają scenę; dynamiczne, diagonalne ujęcie o energetycznym, lecz bezpiecznym napięciu. Detale graficzne: ciepła pastelowa paleta (rudy, mechowa zieleń, łagodna czerwień, kamienny szary), ziarniste akwarelowe tekstury, białe kreski długopisem jako refleksy na pancerzu dronów, włazie i kroplach deszczu; miękkie późno popołudniowe światło filtrowane przez drzewa.

Walizka, która uciekła w przyszłość

Czytanie 17 min.

Cztery postacie: chłopiec ok. 11 lat z potarganymi brązowymi włosami w zużytej dżinsowej kurtce trzyma srebrny cyferblat z wygrawerowanym „S” w prawej ręce, pochylony jakby właśnie podał część; dziewczynka ok. 11 lat z czarną warkoczem w czerwonym swetrze i gumowych kaloszach po lewej, pomaga ustabilizować linę wokół słupa, o żywym, zdeterminowanym wyrazie twarzy; drugi chłopiec ok. 11 lat z jasnobrązowymi włosami i okrągłymi okularami notuje coś w zeszycie, patrząc na cyferblat; młodszy chłopiec ok. 9 lat z twarzą umazaną smarem w ogrodniczkach nieśmiało trzyma duży metalowy zawór stojąc nieco z boku i patrząc z wdzięcznością. Miejsce: duży drewniany peron dla sterowców z postarzałymi deskami, wiszącymi grubymi liny, gondolami z drewna i metalu oraz dużymi płóciennymi balonami, metalowe tablice „PERON 3” i skrzynie oznaczone „LEKARSTWA” i „CZĘŚCI”, zachmurzone niebo ze złotym światłem zmierzchu. Sytuacja: dzieci właśnie zwróciły i oddały duży metalowy zawór załodze sterowca; widać moment przekazania, lina została zabezpieczona wokół słupa, hak ledwie dotknął słupa (ślad uderzenia), atmosfera napięta, heroiczna, styl tekstur przypomina papier wycinany: pogniecione tkaniny, tekturowe skrzynie, widoczne włókna lin i malowane srebrne refleksy na zaworze i haku.

Zegarowe drzwi do przystani sterowców

Czytanie 22 min.

Duży pluszowy brązowy miś o okrągłej twarzy i łagodnych oczach, z ciekawym, lekko zaniepokojonym wyrazem, trzyma zużytą dużą drewnianą łyżkę w prawej łapie i półpochyla się przed otworem starego pnia; ma teksturowe futro, mały prążkowany szalik i złoty listek za uchem. Obok po lewej stoi mały towarzyszący robot na dwóch kółkach, okrągły korpus, ekran‑głowa z pikselowymi uśmiechniętymi oczami, zielona farba i szczotkowany metal, antena skierowana ku pniowi jakby nadzorował. W tle leśna alejka z mchem, korzeniami i jasnymi płytami „eko‑dzielnicy”, zwisające rośliny na ścianach i unoszące się okrągłe lampy w zławo‑zielonej, zmierzchowej tonacji. W środku pnia widać maleńką błyszczącą kabinę czasu z przezroczystymi ścianami i metalowym pokrętłem w środku z napisem wczoraj / dziś / jutro (stylizowany, lekko zamazany), przycisk emituje błękitno‑zielony blask; miś wyciąga łyżkę w stronę kabiny, robot czuwa obok — ujęcie w półpostaci, lekka perspektywa trzech czwartych, miękkie kontrasty i cienie, ciepła, tajemnicza atmosfera, bez widocznego tekstu.

Łyżka, która zgubiła się w czasie: przygoda Borysa i Ruru

Czytanie 18 min.

Dwunastoletni chłopiec o potarganych jasnobrązowych włosach, okrągłej twarzy i ciekawym spojrzeniu, trzyma przy piersi błyszczący srebrny zegarek kieszonkowy; dwunastoletnia Lena w starannie zaplecionej warkoczu, z palcami ubrudzonymi atramentem, klęczy pod stołem roboczym, sięgając po metalową literę przy dużej prasie; około dwunastoletni Iwo z krótkimi czarnymi włosami i rękami w atramencie stoi przy skrzyni z czcionkami o zaskoczonym wyrazie twarzy; mistrz Antoni, około pięćdziesiątki, z siwiejącą brodą i złożonymi ramionami, stoi z tyłu przy ciężkiej prasie i stosie papieru. Warsztat to wąskie pomieszczenie z kamiennymi ścianami, wyślizganymi deskami, wiszącymi lampami olejnymi, lekkim dymem i zapachem atramentu; stoły pełne metalowych czcionek, kałuże atramentu i porozrzucane stare druki. Główna scena: metalowe litery skaczą i unoszą się jak małe srebrne owady wokół prasy, tworząc tętniący chaosem ruch; bohaterowie reagują — chłopiec chroni zegarek, Lena łapie błyszczące „A”, Iwo obserwuje zdumiony, a mistrz patrzy z niepokojem. Styl: delikatna akwarela, ciepłe barwy (brązy, ochry, tuszowe czernie), cienkie kreski, wyraźne faktury drewna i metalu, stłumione światło lamp olejnych, atmosfera zarazem tajemnicza i przytulna.

Zegarek, który tyka inaczej: tajemnica drukarni czasu

Czytanie 23 min.

Dwunastoletnia dziewczyna, Lena, z długimi, plecionymi brązowymi włosami i oczami błyszczącymi ciekawością, stoi w środku starego, zakurzonego strychu. Z zachwytem patrzy na tajemniczy, błyszczący chronokompas, który trzyma w dłoni, a jej twarz wyraża zarówno zdziwienie, jak i podekscytowanie. Obok niej siedzi jej prababcia Stefania, starsza kobieta z siwymi włosami i okrągłymi okularami, obserwująca ją z łagodnym, nostalgicznym uśmiechem, siedząc na starej, drewnianej skrzyni. Ma na sobie kwiecistą sukienkę i wydaje się gotowa podzielić się opowieściami z przeszłości. Strych wypełniony jest zapomnianymi skarbami: starymi kuframi, zakurzonymi książkami i promieniami światła filtrującymi przez brudne okna, co tworzy magiczną i tajemniczą atmosferę. Lena odkrywa chronokompas, starożytny przyrząd, który może jej umożliwić podróż w czasie, i przygotowuje się do swojego pierwszego skoku w przeszłość, nie mogąc się doczekać niesamowitej przygody.

Lena i rzeka czasu

Czytanie 20 min.

Dwunastoletni chłopiec, Kamil, z rozczochranymi brązowymi włosami i błyszczącymi oczami pełnymi ciekawości, stoi przed maszyną do podróży w czasie. Jego twarz wyraża ekscytację i zdumienie, podczas gdy delikatnie dotyka świecących przycisków maszyny. Obok niego stoi Marie, jedenastoletnia dziewczynka z długimi, warkoczami blond włosami i prostą sukienką z tamtej epoki, obserwując z wyrazem intrygi i entuzjazmu. Scena rozgrywa się w starej, zakurzonej stodole, wypełnionej pajęczynami i starymi, zardzewiałymi narzędziami, z promieniami światła filtrującymi przez szczeliny w drewnianych ścianach. Kamil i Marie przygotowują się do uruchomienia maszyny, nie mogąc się doczekać odkrycia przeszłości. Ilustracja pokazuje moment tuż przed podróżą, z błyskami światła wydobywającymi się z maszyny, symbolizującymi ekscytację i nieznane, które na nich czeka.

Przygody Kamila w labiryncie czasu

Czytanie 4 min.

Mały zielony smok o imieniu Florek, z błyszczącymi łuskami i oczami pełnymi ciekawości, stoi przed ogromną maszyną do podróży w czasie, a jego twarz wyraża zdumienie i ekscytację. Florek rozkłada swoje małe skrzydła, gotowy do lotu w nieznane. Obok niego rycerz w błyszczącej zbroi, z hełmem ozdobionym czerwoną piórkiem, obserwuje Florka z zachęcającym uśmiechem, jego oczy lśnią dumą. Trzyma miecz przy pasie, gotowy bronić swojego nowego przyjaciela. Scena rozgrywa się w tajemniczej jaskini, o ścianach lśniących i pokrytych zielonym mchem, gdzie kolorowe światła tańczą wokół maszyny, tworząc magiczną i intrygującą atmosferę. Florek, niecierpliwy i zdeterminowany, przygotowuje się do naciśnięcia przycisku maszyny, gotowy na przygodę w czasie, podczas gdy rycerz zachęca go przyjaznym gestem.

Podróże Florka: tajemnica maszyny czasu

Czytanie 5 min.

Otrzymuj nowe opowieści w każdą niedzielę wieczorem!

Otrzymaj 7 ekscytujących i fascynujących opowieści, dostosowanych do wieku i gustów Twojego dziecka, każdej niedzieli o 17:00*. To jest darmowe i gwarantowane bez spamu!
*E-mail wysyłany o 17:00 czasu środkowoeuropejskiego (CET).

Nie lubimy też spamu. Dlatego nie będziemy wysyłać Ci nic poza opowieściami. Będziesz mógł się wypisać, kiedy tylko zechcesz.

Powiadomienie