Mały Kubuś miał dwa latka. Mieszkał w małym miasteczku. Kubuś miał najlepszego przyjaciela, Jasia. Jasio był zawsze blisko. Razem bawili się w piaskownicy.
„Cześć, Kubuś!” – wołał Jasio.
„Cześć, Jasio!” – odpowiadał Kubuś z uśmiechem.
Kubuś lubił bawić się w zamki z piasku. Jasio też. Budowali wysokie zamki. „Patrz, jaki piękny!” – mówił Kubuś.
„Tak, piękny!” – zgadzał się Jasio.
Czasami, gdy zamek się przewracał, Kubuś smucił się. „Mój zamek!” – wołał.
„Nie martw się, Kubuś. Zbudujemy nowy!” – pocieszał Jasio.
I tak budowali razem. Śmiali się i rozmawiali. Kubuś czuł się lepiej. „Jasio, jesteś najlepszym przyjacielem!” – mówił z radością.
„A ty jesteś najlepszym przyjacielem, Kubuś!” – odpowiedział Jasio.
Kubuś zrozumiał, że przyjaźń jest bardzo ważna. Razem można pokonać wszystko. „Bawimy się zawsze razem!” – powiedział Kubuś.
„Tak, zawsze!” – zgodził się Jasio.
I tak każdego dnia Kubuś i Jasio bawili się, budując piękne zamki i wspierając się nawzajem. Przyjaźń to skarb, który należy pielęgnować.
