Część 1: Zagadkowy zamek
Wesoły poranek. W pokoju bawią się trzy dzieci: Zosia, Kuba i Lena. Każde z nich ma ulubioną zabawkę. Zosia trzyma pluszowego misia. Kuba ma kolorową piłkę. Lena układa klocki.
Nagle Kuba woła:
– „Patrzcie! Co to leży pod łóżkiem?”
Dzieci podchodzą bliżej. Kuba wyciąga małe pudełko. Na pudełku jest zamek z cyframi. Zamek jest zamknięty. Zosia patrzy z ciekawością.
– „To zagadkowy zamek!” – mówi.
Lena dotyka zamka.
– „Nie możemy go otworzyć. Potrzebujemy kodu.”
Dzieci siadają w kółku. Każde patrzy na pudełko. Kuba pyta:
– „Jak znaleźć kod?”
Zosia mówi:
– „Może ktoś zostawił nam wskazówkę?”
Dzieci zaczynają rozglądać się po pokoju.
Część 2: Poszukiwanie wskazówek
Lena zagląda pod poduszkę. Nic tam nie ma. Kuba patrzy za zasłonę.
– „Tutaj też nic!”
Zosia patrzy na półkę z książkami. Widzi kartkę papieru. Na kartce jest narysowany miś, piłka i klocek. Zosia mówi:
– „To nasze zabawki!”
Kuba się śmieje:
– „Może to podpowiedź!”
Dzieci układają zabawki na podłodze. Najpierw miś, potem piłka, potem klocek.
Lena zauważa coś na spodzie misia. Jest tam naklejka z cyfrą 2. Kuba szybko ogląda piłkę. Znajduje naklejkę z cyfrą 5. Lena sprawdza klocek. Jest tam naklejka z cyfrą 7.
Zosia mówi:
– „Mamy cyfry! Może to kod?”
Kuba podskakuje z radości.
– „Spróbujmy!”
Część 3: Otwieramy zamek
Dzieci ustawiają cyfry na zamku: 2, 5, 7. Zamek klik! Otwiera się!
W środku pudełka leży mały liścik i cukierki. Lena czyta liścik na głos:
– „Brawo, mali detektywi! Jesteście bardzo sprytni. Dziękuję, że bawicie się razem i pomagacie sobie.”
Zosia się uśmiecha.
– „To prezent dla nas wszystkich. Musimy się podzielić.”
Kuba rozkłada cukierki na trzy równe części.
– „Każdy dostanie po jednym.”
Lena przytula Zosię i Kubę.
– „Dziękuję, że jesteście moimi przyjaciółmi.”
Zosia mówi:
– „Cieszę się, że razem rozwiązaliśmy zagadkę. Było bardzo fajnie!”
Dzieci jedzą cukierki. Są szczęśliwi. W pokoju jest wesoło i ciepło.
Kuba szepcze:
– „Może jutro będzie nowa zagadka?”
Lena się śmieje.
– „Na pewno! Razem potrafimy wszystko!”
Dzieci przytulają się mocno. Są wdzięczni za wspólną zabawę i za to, że mają siebie. Pokój znów wypełnia radosny śmiech.
