Na niebie były gwiazdy. Wśród nich była jedna bardzo ważna. To była pani Astronautka. Miała na imię Kasia.
Kasia patrzyła na dzieci. „Cześć, dzieci!” - zawołała. „Chcecie lecieć w kosmos?”
„Tak, tak!” - krzyknęły dzieci. Były bardzo podekscytowane.
„W kosmosie są planety. Są też gwiazdy!” - mówiła Kasia. „Będziemy latać rakietą!”
„Czy rakieta jest szybka?” - zapytała mała Ania.
„Bardzo szybka!” - odpowiedziała Kasia z uśmiechem. „Jak błyskawica!”
Kasia pokazała dzieciom swój skafander. „To jest mój skafander. Chroni mnie w kosmosie. Jest bardzo gruby!”
„Czy mogę go dotknąć?” - zapytała Ania.
„Oczywiście!” - powiedziała Kasia. Ania dotknęła skafandra. Był sztywny i ciężki.
„A co robisz w kosmosie?” - zapytał Jacek.
„Zbieram gwiazdy i badaj planety!” - odpowiedziała Kasia. „To bardzo ciekawe!”
„Chcę być astronautą!” - krzyknął Jacek.
„Możesz być astronautą!” - powiedziała Kasia. „Marzcie i pracujcie!”
Dzieci uśmiechnęły się. „Dziękujemy, Kasiu!”
Kasia pomachała. „Do zobaczenia w kosmosie!”
Dzieci były szczęśliwe. Marzyły o gwiazdach.
