Ala jest astronautką. Ala ma ciepły uśmiech. Ala lubi niebo. Ona pracuje z przyjaciółmi. Razem szykują rakietę.
Rano Ala wstaje. Myje twarz. Je zupę. Ubiera skafander. Skafander jest miękki i bezpieczny. "Jestem gotowa" — mówi Ala. Przyjaciele mówią: "Dobrze, Ala". Wszyscy sprawdzają pasy. Wszyscy sprawdzają sprzęt. To ważne.
Rakieta stoi prosto. Silnik mruczy lekko. Ala siada. Przyjaciele mówią spokojnie. Stoją obok. Mama patrzy z ziemi. Ala widzi domy i rzeki. Ona pamięta, by dbać o Ziemię.
Rakieta leci. Jest cicho i jasne. Ala widzi gwiazdy. Gwiazdy błyszczą jak lampki. Ala dotyka okna. Serce jej się raduje. W kosmosie wszystko jest nowe. Ala pracuje z radarem. Ona liczy, notuje, pomaga kolegom. Praca to dbać o sprzęt i o siebie.
Razem wysiadają na stację. Stacja jest jak domek w niebie. Ala pomaga w sadzeniu małego kwiatka przy oknie. Kwiat patrzy na Ziemię. Ala myśli o domu.
Czas wyjść na spacer. Ala zakłada rękawice. Przyjaciółka trzyma linę. "Trzymaj mocno" — mówi Ala. Ona chodzi powoli. Widzi duży, niebieski świat. Nie boi się. Czuje spokój.
Kiedy praca jest zrobiona, wszyscy jedzą razem. Jedzą kiszoną marchew i ciepłe zupy. Śmieją się i śpią. Rakieta wraca do domu. Lądowanie jest miękkie. Ala widzi drzewa i ptaki. Ona czuje wdzięczność.
Ala wie, że by być astronautką trzeba pracować, ufać innym i dbać o Ziemię.
Ważne: marzenia rosną, gdy pracujemy razem i dbamy o nasz dom.
