Mama Ola ma biały skafander. Mama Ola jest astronautką. Mama Ola mówi: „Jestem w kosmosie!”. Mama Ola patrzy przez okno. Gwiazdy świecą. Ziemia jest daleko.
Mama Ola słyszy: „Pip, pip, pip”. Co to? To alarm! Mama Ola mówi: „Muszę coś naprawić”. Mama Ola uśmiecha się. „Dam radę!” – mówi.
Mama Ola idzie wolno. W kosmosie wszystko jest lekkie. Mama Ola mówi: „Lecę jak ptak!”. Mama Ola widzi komputer. Komputer mówi: „Bip, bip, bip!”. Mama Ola mówi: „Nie bój się, komputerze. Pomogę ci”.
Mama Ola dotyka przycisku. Klik! Komputer śmieje się: „Dziękuję, Olu!”. Mama Ola mówi: „Już dobrze. Wszystko działa”.
Dzieci patrzą na Olę przez ekran. Dzieci mówią: „Cześć, Olu!”. Mama Ola mówi: „Cześć, dzieci!”. Dzieci pytają: „Jak jest w kosmosie?”. Mama Ola mówi: „Lecę, śpię i jem. Jem z tubki. Woda lata w kulkach. To jest śmieszne!”.
Dzieci śmieją się: „Ha, ha, ha!”. Mama Ola mówi: „W kosmosie uczę się nowych rzeczy. Widzę gwiazdy, planety, Ziemię. To piękne!”.
Mama Ola mówi: „Astronautka to fajna praca. Lubię uczyć się i odkrywać. Każdy może marzyć o kosmosie. Każdy może być ciekawy świata”.
Mama Ola macha ręką. Dzieci machają. Mama Ola mówi: „Do zobaczenia, mali odkrywcy!”.
